امیدهای نادال برای سال 2010

کناره‌گیری رافائل نادال از مسابقه‌های اخیر تنیس اوپن استرالیا اولین گرنداسلم این ورزش در سال 2010 که به بهانه مصدومیت و در جریان دیدار نافرجام وی با اندی مورای بریتانیایی در مرحله یک‌چهارم پایانی این رقابت‌ها روی داد، تردیدهای موجود درباره وی را از نو افزایش داده است. خیلی‌ها می‌پرسند آیا او واقعا قادر است به روزهای ایام اوجش بازگردد و همانی شود که در سال‌های 2005 تا 2008 بود یا زمان وی را پشت سر نهاده است.

کد خبر: ۳۱۳۵۹۰

نادال 24 سال بیشتر ندارد، اما در پی حضور ضعیفش در مسابقه‌های بین‌المللی تنیس در نیمه دوم سال 2009، وی شروع بدی را هم برای خود در سال 2010 رقم زد. شکست در فینال اوپن قطر در برابر نیکولای داویدنکو روس آنقدرها هم نتیجه بدی نبود، اما امیدها زمانی در ارتباط با وی اوج گرفت که او در گرنداسلم اوپن استرالیا بعد از واگذاری هر دو ست نخست به اندی مورای، در اوایل ست سوم تصمیم به ترک زمین و نیمه کاره گذاشتن مسابقه گرفت و عود درد زانویش را عارضه‌ای که او را در سال گذشته نیز کمرنگ کرد، دلیل این اقدام خود عنوان نمود.نادال چپ دست و تکنیکی که طی عمر ورزشی‌اش بسیار مبارز بوده، مدعی است نه فقط نزول فنی نداشته،‌ بلکه روش‌های بازی خود را در قیاس با روزهای نخست کارش،‌ هنگامی که فقط فرمول‌ها و کد بازی و درخشش روی زمین‌های Clay را بلد بود، تغییر داده و آن را بسیط‌تر و کامل‌تر ساخته و دیگر بازیکن «یک زمینی» و مختص تورنمنت‌های Clay نیست.

با وجود این او به عنوان مدافع عنوان قهرمانی در اوپن استرالیا نتوانست حضوری قوی و سرشار از امیدواری و انرژی را به نمایش بگذارد و در جنگ روانی آشکارا کم آورد. با این همه نادال که بازی‌اش با فده‌رر در فینال ویمبلدون 2008 یکی از برترین بازی‌های فینال گرند اسلم‌ها در تاریخ این ورزش شناخته شده است،‌ در دفاع از خود و دستاوردهایش همچنان جدی و کوشاست. وی‌ می‌گوید: «مساله تغییر سیستم بازی مرا نکته‌ای کوچک و معمولی نشمرید. کافی است به فیلم مسابقه‌های من در سال‌های 2004 تا 2006 نگاه و در این خصوص دقت کنید تا ببینید بسیاری از نگرش‌ها و روش‌های عمیق فعلی را نداشتم و فقط در زمین می‌دویدم اما الان با حساب و کتاب می‌دوم و هر کاری را در زمین براساس یک برنامه مشخص تاکتیکی انجام می‌دهم و بیهوده انرژی صرف نمی‌کنم.

نادال که از 2004 مطرح شد و نوار طلایی‌اش روی زمین‌های Clay (شامل فقط 5 شکست در قبال بیش از 130 پیروزی در 5 سال گذشته) را از ابتدای 2005 شروع کرد، یک فرد بسیار فعال و سختکوش در زمینه تمرینات و آمادگی جسمانی شناخته شده و براثر همین تمرینات، قدرت بدنی چشمگیر، حس جنگندگی و مهارت فنی فوق‌العاده‌ای با ضربات اسپین‌دار و پرتاب و توان دست چپش یافته است. وی بعد از مدتی توانست این قابلیت را به روی زمین‌های هاردکورت و حتی چمن هم منتقل کند. حتی در فینال ویمبلدون 2007 هم با فاصله‌ای کم به فده‌رری باخت که چمن همیشه از بهترین زمین‌هایش بوده است اما سقوط در 6 ماهه دوم 2009 و قطع نوار 31 برد متوالی او روی زمین‌های خاکی رولان گاروس (پاریس)، کنار کشیدن او از ویمبلدون 2009 و سپس شکست در یو.اس.اوپن و مسترز این باور را به وجود آورد که وی به خاطر ممارست و کوشش بیش از حد در سال‌های اخیر، تبدیل به یک نیروی سوخته و کمرنگ شده در عین جوانی شده است. چیزی که به رغم تمام انکارهای شخص نادال، واقعه اخیر ملبورن در جهت اثبات آن حرکت می‌کرده و نوعی سند برصحت آن محسوب می‌شده است.