عزت تمام

کدام ملت ذلیل و کدام ملت عزیز است؟

پاسخ این سوال در گرو این است که ابتدا بدانیم عزت و ذلت واقعی چیست؟

عزت یعنی حالتی که مانع از مغلوب شدن انسان می‌شود.

در برابر آن، قطعا ذلت یعنی مغلوب شدن، زیر بار رفتن و در برابر هر قدرت غالبی تسلیم شدن.

بنابراین می‌توان جوامع انسانی را در 4 وضعیت تصور کرد:

1- جامعه زبون: در چنین جامعه‌ای آنچه وجود ندارد، استقلال رای و سرافرازی باطنی و افتخار به حال و گذشته است. ملت ذلیل حق انتخاب ندارد، حافظ منافع خود نیست و از حیات و زندگی به راه رفتن و خوردن و خفتن اکتفا می‌کند.

2- خواری مضاعف: در چنین وضعیتی حتی روح استقلال‌خواهی مرده است. ممکن است در جامعه‌ای که ذلت فراگیر ندارد، گاهی افرادی یافت شوند که به وضعیت موجود معترض و به استقلال و آزادگی دعوت کنند، لکن جامعه‌ای که در آن ذلت فراگیر شده است، حتی فکر سرافرازی و ذلت‌گریزی موجود نیست. در این مجمع انسانی چه‌بسا عده‌ای به سرسپردگی افتخار کنند و با سینه‌ای سپر شده به بندگی غیر دعوت نمایند. گفتار شنیع تقی‌زاده را از یاد نبرده‌اید که گفته بود: ما برای پیشرفت و ترقی باید سر تا پا فرنگی شویم!

3- ملت سرافراز: وضعیت متصور بعدی آن است که جامعه‌ای که سرافراز و مستقل زندگی می‌کند. به هیچ کس وابسته نیست و مغلوب هیچ عامل خارجی نمی‌شود. اگر لازم باشد می‌میرد، اما هیچ ذلتی را نمی‌پذیرد. این جامعه به معنای واقعی کلمه «زنده» است و هر لحظه طعم زندگی را با همه سلول‌های وجودی خود می‌چشد. در جامعه عزیز هدفمندی، شعور و حرکت رو به جلو نهادینه شده است.

در چنین اجتماعی منافع ملی به تمامی محفوظ و هرگز بر سر آن معامله نمی‌شود.

4- سرافرازترین ملت‌ها: اما آنچه جوامع بشری را به جوامع فوق‌‌العاده تبدیل می‌کند، پرواز از حد عزت به حد فوق عزت است که در آن سرافرازی فراگیر و پایدار شده است و این جامعه نه تنها عزیز است که معلم عزت برای همه ملت‌هاست. نه تنها خود سرافراز و باشکوه زندگی می‌کند، بلکه زندگی‌ساز و ذلت‌سوز است. می‌تواند مسیر تاریخ را عوض کند و برای تاریخ انسان راهی جدید تعریف نماید.

بی‌تردید زندگی در چنین محیطی آرزوی هر انسانی است کهبه واقع انسان باشد.

حال سوال پایه‌ای این است که رمز تشکیل چنین جامعه‌ای چیست؟ این عزت فراگیر از کجا می‌آید و با کدام ثمن ارزشمندی می‌بایست آن را اکتساب کرد؟

پاسخ این سوال ارجمند را قلب دانای عالم، شکوه بی‌پایان عصمت، سرو آزاد بوستان علوی(ع)‌، حضرت امام موسی بن جعفر(ع)‌، امام هفتم ما بیان فرموده‌اند. قبل از آن که این سخن سترگ را از آن امام همام بازگو کنم، تاکید می‌کنم که با تمام فرهیختگی این گفتار آسمانی را بشنوید. حضرت می‌فرمایند: «طاعه ولاه العدل تمام العزه» (تحف العقول، ص 287)‌ «پیروی از حاکمان عدل‌محور، موجب عزت فراگیر است.»

امید آن که مهابت گفتار جامع و عظمت سخن امام علم و عرفان، خواننده گرامی این نوشته را تا مرز فهم تمام همراهی کند.

در اینجای نوشته می‌رسیم به این که حماسه بصیرت و حضوری که ملت ایران در 22 بهمن جاری به نمایش گذاشت، از کجا سرچشمه گرفته و پدید آمده است؟

پاسخ این سوال در یک جمله خلاصه است که این ملت شاخص، تشخیص خود را در قامت مردانه عزیزی یافته است که تمام عمر خود را با دغدغه عزت ملت سپری کرد؛ رهبر یگانه‌ای که برای همیشه شاخص ایرانیان دین‌مدار و انقلابی در طول تاریخ خواهد بود. امروز این مردم به امر امام هفتم(ع)‌ گوش جان داده و با اطاعت از امام راحل و جانشین گرامی او برای همیشه لباس عزت برتر پوشیده است.

ایران ما سرافراز و انقلاب اسلامی ما پاینده باد.

حسین محمدیان
مدیرکل صداوسیمای مرکز قزوین