انقلاب و ضد انقلاب

تاریخ اسلام بویژه در زمان پیامبر‌(ص) و امیرالمومنین‌(ع) سرشار از ریزش‌ها و رویش‌هاست. آنهایی که در رکاب پیامبر‌(ص) شمشیر زدند،‌ بعدها شمشیرشان علیه علی‌(ع) بلند شد. برخی «السابقون السابقون» تبدیل شدند به «اهل بغی» و در مقابل امیرالمومنین‌(ع) ایستادند. انقلابیونی که ضد انقلاب شدند، کم نبودند و نیستند. امام در نامه 6/1/68 به آقای منتظری یادآور شد که «تاریخ پر است از خیانت بزرگانش به اسلام» و از خدا خواست تا به او صبر و تحمل عطا کند و از این دنیا ببرد تا طعم تلخ خیانت دوستان را بیش از این نچشد. (صحیفه نور، ج 21، ص 330)

وقتی دست‌ها رو می‌شود، پرده‌ها کنار می‌رود و چهره نفاق، نقاب از رخ برمی‌گیرد؛ صف‌بندی‌ها روشن‌تر شده و رنگی دیگر می‌یابد.

به دیگر سخن، در این‌گونه مواقع، دیگر از مخالف و منتقد خبری نیست که این دو، همیشه در انقلاب‌ها قابل تحمل‌ بوده و هستند و در بسیاری از موارد منشأ اصلاح و پیشرفت.

منظور از صف‌بندی‌ جدید، آرایش دیگری است که در دایره موافق و منتقد یا مخالف نمی‌گنجد، بلکه در چنین شرایطی صف‌بندی جدیدی شکل می‌گیرد: «ضد انقلاب» در برابر اصل «انقلاب.»

سه دهه گذشته نشان می‌دهد که انقلاب و امام (ره) همیشه با این گروه درگیر بوده‌اند؛ هر روز با نامی و نشانی، پرچمی و بیرقی؛ از روحانیت متحجر و درباری و وابسته گرفته تا جبهه ملی و چریک‌های فدایی خلق، منافقین و کومله و دموکرات و... نمونه بارز این دیدگاه است.

بنای انقلاب و نظام، همواره مدارا با مخالفان و منتقدان بوده و هست، اما منطقا هیچ‌گاه قرار بر این نبوده و نمی‌تواند باشد که در برابر ضد انقلاب سر تسلیم فرود بیاورد و چنین نیز نخواهد بود.

آنچه روز عاشورا در تهران رخ داد، از چهره صحنه‌گردانان و هتاکان، نقاب نفاق برگرفت و ضد انقلاب معاند با دین و نظام را به مردم نشان داد. نکته ظریف و مهم از قضا همین است که مردم بدانند با منتقدان و مخالفان یک انتخابات یا یک مسوول حکومتی مواجه نیستند، بلکه با گروهی ضد انقلاب وابسته به دشمن چه آگاهانه چه ناآگاهانه مواجهند که هیچ «تفاوت ماهوی» با «گروه‌های محارب دهه 60» ندارند.

در آن هنگام، فرقه رجوی علیه انقلاب سلاح برکشید و امروز، همان فرقه، از فرقه‌ای جدید و حرمت‌شکن حمایت می‌کند. آن روز، رئیس‌جمهور وقت آمریکا از تروریست‌ها و ضدانقلاب حمایت می‌کرد و امروز اوباما، نتانیاهو و سران انگلیس و فرانسه از حرمت‌شکنان عاشورا، آشوبگران و آتش‌افروزان خیابانی حمایت می‌کنند. بنابراین صحنه، همان صحنه است.

اگر قرار بود مردم، پس از 30 سال و با تقدیم صدها هزار شهید و جانباز و تحمل رنج و مرارت و بالاتر از آن ایستادگی در برابر توطئه‌های آمریکا و دیگران، کشور را تسلیم گروهی ضدانقلاب وابسته و بی‌هویت کنند، همان دهه 60 میدان را خالی می‌کردند و صحنه و حکومت را به منافقین تروریست، توده‌ای‌ها، عوامل نهضت آزادی، روحانیون وابسته، کج‌فکر و ساده‌لوح می‌سپردند.

مردم در اجتماع باشکوه و سراسری امروز خود، می‌باید مسوولان قضایی را به اجرای حکم خدا فرا بخوانند؛ آری! قاطعیت در برابر «ضد انقلاب» خواستی است که باید آن را در خروشی عاشورایی فریاد کرد.