جذب مخاطب جوان سخت است

با توجه به این که شما به طور همزمان کارهای مختلف هنری را در رادیو، تلویزیون و تئاتر تجربه می‌کنید، به کدام عرصه دلبستگی بیشتری دارید؟

هر کدام از این کارهای هنری جایگاه خودش را دارد و برای تک‌تک آنها زحمت کشیده‌ام و حالا که تا حدودی به ثمر رسیده، نمی‌توانم یکی از آنها را بر دیگری ترجیح بدهم. من رابطه‌ام را با دوبله اگر حتی ماهی یک نقش هم بگویم، حفظ می‌کنم.

فکر می‌کنید که نمایش رادیویی با توجه به تولید انبوه، به رونق لازم رسیده و کیفیت خوبی برای جذب مخاطب دارد؟

بهبود کیفیت نمایش‌های رادیویی به عوامل مختلفی بستگی دارد. به نظر من، نمایش‌های رادیویی هنوز از کیفیت مناسبی برخوردار نیستند؛ اما مطمئن هستم هرچه تولید نمایش بیشتر شود، کیفیت کارها هم ارتقا پیدا می‌کند و تبادل نظر میان بازیگران و دیگر عوامل نمایش بیشتر می‌شود. اینها اتفاقات خوبی است که باعث رونق نمایش‌های رادیویی می‌شود.

با همه اینها فکر می‌کنید چرا نمایش‌های رادیویی معمولا مورد استقبال جوان‌ها قرار نمی‌گیرند؟

این واقعیت را نمی‌توان نادیده گرفت که تلویزیون، ماهواره، فیلم‌ها و سریال‌های روز دنیا که براحتی در دسترس عموم قرار می‌گیرند، مخاطب رادیو را گم‌می‌کنند.

به نظر شما، راهکار موثر برای‌حل این مشکل چیست؟

ما باید بتوانیم خودمان را در رادیو به‌روز کنیم و با توجه به شرایط روز، خودمان را بسنجیم و کارهای متفاوت‌تری اجرا کنیم؛ اما اگر می‌خواهیم مخاطب به‌روز و جوان داشته باشیم، بهترین کار، راه‌اندازی شبکه نمایش است که چندی پیش طرح شد؛ ولی هنوز به نتیجه نرسیده است.

با توجه به استقبال نکردن جوانان از نمایش‌های رادیو، فکر می‌کنید اختصاص یک شبکه رادیویی چه تاثیری در جذب مخاطب خواهد داشت؟

به نظرم چنین اتفاق خوبی می‌تواند بدون محدودیت زمانی و تنظیم وقت دقیق، این فرصت را به شنونده بدهد که هر زمانی علاقه‌مند به شنیدن نمایش شد، امکانش برایش فراهم باشد، چون شاید محدودیت زمان و مشغله‌ کاری به آنها اجازه ندهد که در ساعت خاص و شبکه‌ای خاص، نمایشی را گوش کنند.

یک زمانی مرکز نمایش فراخوانی برای جذب نیروی جوان و مستعد به منظور تکمیل نیروی نمایش رادیویی داده بود و آن‌طور که انتظار می‌رفت از این فراخوان استقبال نشد و استقبال میانسالان و شنوندگان قدیمی رادیو بیشتر بود. فکر می‌کنید دلیل عدم استقبال چه بود؟

این کاملا مشخص است که وقتی مخاطب جوان نداریم و جوان‌ها مخاطب نمایش رادیو نیستند، استقبال خوبی هم از این قضیه نمی‌کنند.

کمی برایمان از نمایش هراس بگویید که این روزها مشغول کارگردانی آن هستید؟

این نمایش ایرانی درباره مشکلات زوج‌های جوان در زندگی زناشویی است؛ زوج‌هایی که تلاش می‌کنند با کمک خانواده‌های خود، مشکلاتشان را حل کنند و به نوعی این نمایش از راه‌های صحیح مواجهه و مقابله با مشکلات زندگی زوج‌های جوان می‌گوید.

با توجه به این که نمایشنامه، بحث‌های اجتماعی و روان‌شناسی را مطرح می‌کند، شما در این زمینه مشاور و کارشناسی هم دارید؟

این نمایش به نویسندگی آقای برقندی از طرف مرکز نمایش رادیو به من پیشنهاد شد. با توجه به این که نویسنده این متن معمولا از زندگی واقعی برای نمایش‌های خود الهام می‌گیرد، مطمئنا برای این کار هم تحقیقات لازم را انجام داده است.

چطور شد شما نمایش ایرانی را کارگردانی می‌کنید با توجه به این که بیشتر کارگردان‌های نمایش به نمایشنامه‌های خارجی علاقه‌مندند؟

استقبال کارگردانان رادیو از نمایشنامه‌های خارجی به این دلیل است که نویسنده‌های حرفه‌ای آنها را نوشته‌اند و از طرفی مردم هم این نوع نمایش‌ها را بیشتر می‌پسندند؛ البته گاهی نویسنده‌های ایرانی هم متن‌های خوبی می‌نویسند که کار می‌شود.

یک نمایش رادیویی چقدر زمان می‌برد که با کیفیت مطلوب تولید شود؟

ما معمولا برای یک نمایش 3 روز تمرین می‌کنیم و یک روز ضبط نهایی و بعد مراحل فنی و صداگذاری که شاید یک هفته زمان صرف شود.

اختصاص یک روز ضبط می‌تواند کار را به کیفیت مطلوب برساند؟

ما همیشه با مشکل کمبود زمان دست به گریبان هستیم؛ اما معمولا در کار نمایش رادیو چون زیاد تمرین می‌شود، سعی می‌کنیم ضبط را یک‌روزه تمام کنیم، مگر نمایش‌های خاص که باید زمان بیشتری به آنها اختصاص داد.

اساسا کار نمایش رادیو را در چه می‌دانید؟

متن خوب، گام اول است که ما همیشه در این زمینه مشکل داریم. اگر این مشکل حل شود حتما سازوکار نمایش‌های رادیویی نیز تغییر خواهد کرد.

زینت پستادست