انتخاب رضازاده ؛ واقعی یا سمبلیک

1- هر چند ویترین افتخارات حسین رضازاده پر و سنگین است و حالا حالاها تصور نمی‌شود که قهرمانی بتواند قدم جا پای وی بگذارد و افتخارات و رکوردهایش را در عالم وزنه برداری تکرار کند، اما واقعیت این است که رضازاده به لحاظ انجام کار تشکیلاتی و سیستمی از تجربه لازم برخوردار نیست و ضرورت اقتضا می‌کند که او چند سالی دیگر در مسوولیتی چون نایب‌رئیسی فدراسیون، تجربه کسب کند و با دورخیز مدیریتی لازم، وارد مسائل کلان مدیریتی وزنه‌برداری شود. مگر این‌که خواسته شود تنها اسم رضازاده در راس فدراسیون وزنه‌برداری باشد و دیگران به جای وی مدیریت کنند که چنین رویکردی منطقی نیست.

2- بی‌شک خود رضازاده نیز اذعان دارد امروز وضعیت خوبی بر وزنه‌برداری ایران حاکم نیست. به‌طور شفاف باید گفت بازی‌های آسیایی 2010 گوانگجوی چین، برای ورزش ایران از اهمیت بالایی برخوردار بوده و براین اساس نیز روی مدال آوری وزنه برداری در این بازی‌ها حساب شده است.

این درست که در بازی‌های 4 سال قبل قطر نیز وزنه‌برداری ایران تنها توسط حسین رضازاده صاحب مدال طلا شد، اما در حال حاضر نمی‌توان پیشاپیش روی طلای وزنه‌برداری از این بازی‌ها حساب کرد. تا آنجا که همگان نیز واقفند سعیدعلی حسینی که از وی به عنوان جانشین رضازاده نام برده می‌شود، فعلا دچار آسیب‌دیدگی از ناحیه مچ دست چپ است و به‌طور طبیعی مدتی طول خواهد کشید که وی بار دیگر تمرینات سنگین خود را آغاز کند و این در شرایطی است که 10 ماه دیگر باید در بازی‌های آسیایی شرکت کنیم.

3- طبق گفته حمید سجادی، معاون قهرمانی سازمان، اراده مسوولان ارشد ورزش بر این قرار گرفته که به وضعیت این رشته مدال آور سر و سامان دهند. موضوعی که تا اینجا در صدور حکم سرپرستی فدراسیون برای رضازاده مورد توجه قرار گرفته است اما نباید نادیده گرفت که ساماندهی وزنه‌برداری به ضرورت اقتضا می‌کند که مدیری با تجربه و امتحان پس داده به عنوان رئیس در راس آن قرار بگیرد.

شرایط امروز وزنه‌برداری بر آزمایش و خطا قرار نمی‌گیرد و قطعا مسوولان در رویکرد مدیریتی به انتخاب مدیرجدید وزنه‌برداری، باید به این نکته توجه و حساسیت لازم را نشان دهند.

این مساله از این حیث عنوان می‌شود که سجادی بارها تاکید کرده، معرفی سرپرست برای یک فدراسیون، الزاما به این معنا نیست که وی حتما رئیس خواهد شد. چه بسا سازمان به این نتیجه برسد که از سرپرست مربوط بخواهد در انتخابات ثبت نام نکند.

4- و نکته آخر این که نباید از تجربه گذشتگان غافل بود. حسین رضازاده اگر در آینده، رئیس فدراسیون شود، دم تیغ قرار خواهد گرفت. همچنان که او درخصوص دوپینگ وزنه‌برداران تیم ملی، در لب تیغ انتقادها قرار گرفت.

به هر حال، هر تغییر و تحولی زمان خاص خود را می‌طلبد، شاید اگر عجله‌ای در انتخاب علی دایی به‌عنوان سرمربی تیم ملی صورت نمی‌گرفت، او امروز از فوتبال فاصله نمی‌گرفت و اسطوره فوتبال کشور به چنین سرنوشتی دچار نمی‌گشت.

تاکید می‌کنیم بیان این مسائل در جهت خود حسین رضازاده به عنوان اسطوره وزنه‌برداری ایران و جهان است و به‌طور مسلم اگر نظر مسوولان بر ریاست او در وزنه‌برداری باشد ، همه موظفند وی را در قامت ریاست فدراسیون همراهی و مساعدت کنند تا وزنه برداری ایران با این همه پیشینه روشن، دیگر بار در جایگاه اصلی خود قرار گیرد و در مسیر افتخارآفرینی پیشرو باشد.