این یافتهها بر اساس 2 مطالعه آزمایشگاهی به دست آمده که در آنها شرکتکنندگان باید روی دستگاه تردمیل (دستگاه دویدن ثابت) مثل رد شدن از یک خیابان مجازی، مانور میدادند.
دکتر آرت کرامر، استاد روانشناسی دانشگاه ایلینویز که این پژوهش را انجام داده در نشریه لایوساینس گفت: بسیاری از افراد تصور میکنند که راه رفتن یک عملکرد خودکار و اتوماتیک است که واقعا هیچ چیزی نمیتواند آن را دچار اختلال کند، اما راه رفتن در فضاهایی که موانع زیادی دارند در واقع آن طور که ما تصور میکنیم دیگر کاری اتوماتیک نخواهد بود.
نتایج این مطالعات که روی دو گروه جوان و سالخورده انجام شد، نشان داد که زمان عبور از خیابان برای سالمندانی که در حین عبور مکالمه تلفنی انجام میدهند بیشتر از افراد جوانی است که در همین موقعیت قرار میگیرند و بنابراین در افراد جوانتر احتمال برخورد با اتومبیل در صورت مکالمه تلفنی در عرض خیابان کمتر از سالمندان است.