صدایی برای آشنایان‌راه دور؛ به وقت تهران، سلام

 این ویژگی‌‌ باعث شده شنوندگان با هر ذوق و سلیقه‌ای پای گیرنده‌هایشان بنشینند و این برنامه را که هدفش تنها و تنها اطلاع‌رسانی است، بشنوند. برنامه «به وقت تهران» که هر روز از کانال یک صدای آشنا پخش می‌شود، مختص آن دسته از مخاطبان ایرانی است که ساکن حوزه اروپا هستند. از آنجا که اطلاع‌رسانی در حوزه‌های مختلف، کار اصلی این برنامه است، جمع‌آوری اطلاعات روزانه است؛ بنابراین به جز 2بخش سلام و خداحافظی،‌ مابقی بخش‌ها از یک منبع معتبر استخراج و در نهایت به شنوندگان ارائه می‌شود.

کوتاه، متنوع و کلیدی

بخش عمده‌ای از بخش‌های برنامه «به وقت تهران» را پروانه عبدالهی می‌نویسد. عبدالهی می‌گوید: «موضوعاتی که برای مخاطبان ما در حوزه اروپا حائز اهمیت است، دستمایه جمع‌آوری اطلاعات از اینترنت، مجلات و روزنامه‌ها می‌شود. مثلا شرایط نگهداری از حیوانات خانگی و حقوق آنها، نگهداری از گیاهان آپارتمانی، پرورش درخت و باغچه خاص یک نوع آب و هوای خاص در شهرهای یک کشور، از موضوعاتی است که ما با آگاهی اولیه از وضعیت جغرافیایی و آب و هوای آن، فرهنگ و ... یک کشور، سراغشان می‌رویم و به آنها می‌پردازیم.»

نویسنده برنامه «به وقت تهران» در ادامه می‌گوید: «آیتم‌های برنامه خیلی کوتاه و متنوع است، بنابراین ما برای پرداختن به یک موضوع، فرصت زیادی برای ساخت و پرداخت آن نداریم. بنابراین با اشاره به کل مطلب، فقط به بیان کاربردی‌ترین، مهم‌ترین و کلیدی‌ترین نکات آن اشاره می‌کنیم و این نیاز به خلاصه کردن یک مطلب با حجم بالا دارد.» او در جمع‌بندی صحبت‌هایش می‌گوید: «در کل مطالبی که جالب‌تر باشد و شاید کمتر در دیگر برنامه‌ها مورد توجه قرار می‌گیرد، در این برنامه مطرح می‌شود؛ حتی اگر خبری به دلیل اهمیتش چندین بار در طول روز، در برنامه‌های دیگر و حتی بخش اخبار شبکه تکرار شود. ما آن را با شیوه‌ای دیگر در برنامه به اطلاع مخاطبان می‌رسانیم.

برنامه «به وقت تهران»، 2 گوینده دارد که هفتگی برنامه را اجرا می‌کنند. فاطمه اسحاق‌تبار یکی از این گوینده‌هاست؛ گوینده‌ای که با گفتن «به وقت تهران، سلام» زنگ آغاز برنامه را به صدا در می‌آورد. اسحاق‌تبار کار گویندگی در رادیو را از سال 1382 در مرکز مازندران آغاز کرده و از سال 85، به جمع گویندگان صدای آشنا پیوسته است. او درباره اجرای یک برنامه زنده می‌گوید: «حس و حالی که در یک برنامه زنده وجود دارد، خاص همان زمان است. اجرای برنامه به وقت تهران باعث شد که من توانایی‌ام را در اجرای چنین برنامه‌هایی محک بزنم و متوجه شوم که از نظر اجرا سطح کارم نسبت به گذشته تغییر کرده، طوری که در مقایسه با سال‌های قبل، خیلی راحت‌تر برنامه را اجرا می‌کنم و موقع کار احساس می‌کنم در برنامه رها هستم.»

گوینده برنامه «به وقت تهران» در ادامه می‌گوید: «من ترجیح می‌دهم یک برنامه چه زنده و چه تولیدی حتما متن داشته باشد. چون گوینده این وظیفه را دارد که هدف سردبیر و تهیه‌کننده را با اجرا به مخاطب منتقل کند و البته اجرای واقعی و راحت. هنر یک گوینده است که می‌تواند با در دست داشتن متن، طوری اجرای برنامه را عهده‌دار شود که شنونده احساس کند گوینده دارد خودش حرف می‌زند. برنامه به وقت تهران که برنامه پرمتنی است، اجرای خاص خودش را دارد؛ یعنی برنامه باید کاملا از روی متن اجرا شود، چون هدف برنامه فقط اطلاع‌رسانی است و قطعا اطلاعات از روی یک منبع نوشته می‌شود، اما به شکل خلاصه و موجز. تلاش من این است که برای خودم سبکی در اجرا داشته باشم و اعتقاد دارم هر سبکی هم برای اجرایم انتخاب کنم، باید به درست‌ترین شکل ممکن کارم را انجام دهم.

آرم، مهم‌ترین نشانه برنامه است

عباس پیری، سردبیر و تهیه‌کننده برنامه «به وقت تهران.» قبل از اشاره به محتوای برنامه، درباره آرم ابتدایی برنامه صحبت می‌کند. پیری می‌گوید: «آرم برنامه، مثل سردریک خانه یا هر جای دیگر است؛ بنابر این خیلی اهمیت دارد که یک برنامه چگونه شروع شود تا هم برنامه معرفی شود و هم مخاطب با آن ارتباط برقرار کند. آرم برنامه «به وقت تهران» باتیک‌تاک ساعت شروع می‌شود و بلافاصله بعد از آن گوینده ساعت گویا را اعلام می‌کند: ساعت 00/13. پیری ادامه می‌دهد: «این برنامه 17 بخش کوتاه دارد که ظرف مدت یک ساعت برای مخاطبان پخش می‌شود. بخش‌های برنامه به این ترتیب هستند؛ «باورت می‌شه» که به اخبار جالب و حیرت‌انگیز اختصاص دارد؛ «زندگی بهتر» که هر روز یک پیشنهاد برای زندگی بهتر به شنوندگان ارائه می‌کند؛ «زوم» با اجرای نیما نعمتی‌زاده درباره مسائلی که خیلی سطحی از کنارشان می‌گذریم. «بی‌خبر نمونین»‌ که موفقیت‌ها و پیشرفت‌های ایرانیان را به اطلاع مخاطبان می‌رساند؛ «هواشناسی» که هوای شهرهای اروپا را اعلام می‌کند و «نه، نگو»، به جالب‌ترین و شنیدنی‌ترین اخبار حوادث اشاره می‌کند؛ «دهکده حیوانات» به معرفی حیوانات خانگی و شیوه‌های نگهداری آن می‌پردازد؛ «پیشنهاد امروز من»‌ در زمینه موضوعات فرهنگی، هنری و اجتماعی، به مخاطبان پیشنهاد می‌کند که چه کتابی بخوانند یا چه آلبوم موسیقی را گوش کنند یا چه فیلم سینمایی را برای آن روز تماشا کنند؛ «خانه سبز» سراغ گیاهان خانگی می‌رود؛ «ایران به وقت تهران»‌ با مخترعان، پژوهشگران و... خیلی کوتاه گفتگو می‌کند؛ «تازه‌ها» تازه‌های هر حوزه را به مخاطبان ارائه می‌کند؛ «جدول کلمات»‌ هر روز یک کلمه را مطرح می‌کند و بعد درباره آن توضیح داده می‌شود، «چه خبر از کجا» با گزارشگران استان‌های ایران ارتباط گرفته می‌شود و درباره آن شهر و اتفاقاتی که در آنجا رخ داده، اطلاع‌رسانی می‌شود. «از دریا» فرصتی است برای آشنایی با دریاهای جهان: «تصور کن» ‌سراغ مطالب حسی و انرژی بخش می‌رود؛ «ترافیک» ترافیک خیابان‌های شهرهای اروپا را اعلام می‌کند؛ «وقت تماشا» با اجرای امیر زنده‌دلان به روایت یکی از مشکلات و دغدغه‌های ایرانیان خارج کشور می‌پردازد. پیری در ادامه توضیح می‌دهد: «ما برای هر کدام از این بخش‌ها یک آرم ثابت طراحی کرده‌ایم تا هر بخش در ذهن مخاطب حک شود تا وقتی که موسیقی را همراه آرم پخش می‌کنیم، شنونده بداند که در آن لحظه قرار است کدام آیتم را بشنود.

ما بین بخش‌ها، آنونس هر بخش را پخش می‌کنیم؛ آنونس‌هایی که برنامه را به شکل‌های مختلف معرفی می‌کند. مثلا یکی از آنونس‌هایی که در برنامه پخش می‌کنیم، این جمله است: «وقت طلاست، طلاهای خود را از دست ندهید...» یا «به وقت تهران، یک کپسول اطلاعاتی.» آنونس‌های برنامه با صداهای جواد آتش‌افروز، مهران دوستی، فاطمه آل‌عباس و پریچهر بهروان، لابه‌لای برنامه پخش می‌شود. تهیه‌کننده برنامه «به وقت تهران»‌درباره استفاده از موسیقی در این برنامه می‌گوید: «ما متناسب با هر بخش سراغ آرشیو موسیقی‌مان می‌رویم؛ بنابر این از هر سبک و هر صدایی ممکن است استفاده کنیم. او در پایان به آرم انتهایی برنامه اشاره می‌کند و می‌گوید: «آرم پایانی برنامه با شعری از محمدصادق رحمانیان، توسط آقای اختری برای این برنامه ساخته شده که محتوای آن درباره کشور ایران و وطن است.

نسترن داداشی