در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم
بهمن قبادی چندی پیش در نامه سرگشادهای خطاب به عباس کیارستمی وی را به خاطر این که فیلمساز اجتماعی نیست، با لحن تندی سرزنش کرده بود.
کیارستمی گفت: کجا این قاعده و قانون هست که باید حتما فیلمهای اجتماعی بسازیم؟ این سؤال از کجا میآید؟ کجا این تعهد را به دوش هنرمند یا فیلمساز میگذارند که تم کارش را مشخص کند؟ شاید اگر این سؤال از سوی کسی غیر از یک فیلمساز مطرح میشد، میتوانستم علت طرح آن را پیدا کنم. اولا یک فیلمساز باید احساس آزادی و امنیت کند؛ باید در مقابل آنچه خودش به خودش حکم میکند مسوول باشد نه حکمی که از بیرون به او تحمیل میشود. ثانیا کدام یک از فیلمهای من اجتماعی نبودهاند؟
وی افزود: اگر منظور از فیلمهای اجتماعی، فیلمهای سیاسی است باید بگویم من از آن پرهیز میکنم. برای اینکه فیلمهای سیاسی تاریخ مصرف مشخصی دارد. به اعتقاد من هنر باید مقداری خودش را از مقوله سیاست جدا نگه دارد. ولی هر فیلمی که شما بسازید و فیلم خوبی باشد، به هر حال راجع به انسان امروز است. انسان هم یک موجود اجتماعی است. راستش من فیلمهای شعارگونه را دوست نمیدارم. فکر میکنم در شأن هنر نیست.
در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم
گزارش «جامجم» درباره دستاوردهای زبان فارسی در گفتوگو با برخی از چهرههای ادب معاصر
معاون وزیر بهداشت: