حاشیه‌های غمگین سینمای ایران

 استقبال از این مراسم خیلی خوب بود. مردم آمده بودند تا بازیگران و کارگردان معروف را ببینند. این مراسم را هم می‌توان فال دانست و هم تماشا. از یکسو برای فیلم تبلیغ می‌شود و از سوی دیگر به مردم خوش می‌گذرد. شاید به همین دلیل است که در سراسر دنیا برای فیلم‌هایی که بازیگران و کارگردانان معروفی دارند مراسم فرش قرمز برپا می‌شود.

اما واقعیت این است که سینما در کشور ما حاشیه غمگینی دارد. حتی در مراسم نمایش خصوصی فیلم‌ها که برگزار می‌شود دعوت‌شدگان به برنامه خیلی رسمی می‌آیند، می‌نشینند، فیلم می‌بینند و می‌روند. حتی اگر این مراسم برای یک فیلم کمدی برگزار شده باشد که هم کارگردان آن باید قریحه طنز داشته باشد و هم بازیگران آن برای مردم جذاب باشند. اما در کشورهای دیگر که صاحب سینما هستند مراسم افتتاحیه یک فیلم پر‌‌‌از شادی است حتی اگر فیلم اصلا شاد نباشد و حتی گنگستری باشد. از حاشیه غمگین سینمای ایران گفتیم و بد نیست که به جشنواره‌های سینمایی که برگزار می‌شود هم اشاره کنیم که خیلی رسمی و خشک آغاز می‌شوند و در یک مراسم خشک و رسمی به برندگان خود جایزه می‌دهند و تمام می‌شوند بدون این که برگزارکنندگان از فضایی که به وجود آمده و مردم در آن جمع شده‌اند برای ایجاد فضایی متفاوت استفاده کنند و مردم را با سینماگران بیشتر آشنا کنند. یادم است چند سال پیش که ایرج تقی‌پور دبیر جشنواره فیلم شهر بود در کنفرانس خبری این جشنواره گفت در سراسر دنیا جشنواره فیلم شهر به این دلیل برگزار می‌شود تا مردم شادی کنند. محل نمایش این فیلم‌ها آذین بسته می‌شود، موسیقی پخش می‌شود و خلاصه همه هر کاری از دستشان برمی‌آید انجام می‌دهند تا در روزهای برگزاری این جشنواره به شهروندان خوش بگذرد تا آنها به دیدن فیلم‌های شهری عادت کنند و آنها را به فراموشی نسپرند. معیار شادی در کشور ما شاید با کشورهای غربی متفاوت باشد و برگزارکنندگان جشنواره‌ها نباید ارزش‌های جامعه را نادیده بگیرند اما لزوما نباید چنین فکر کرد که هر نوع شادی مغایر با ارزش‌هاست. فقط باید راه درست شاد بودن را پیدا کرد و آن را در جامعه تداوم بخشید.