آندره آغاسی از دستاوردها و شگفتی‌هایش می‌گوید

من از تنیس نفرت دارم

آندره آغاسی، تنیسور سرشناسی که در پایان سال 2006 بازنشسته و طی عمر طولانی ورزشی‌اش فاتح 8 گرنداسلم تنیس شد، بتازگی کتاب خاطراتش را منتشر کرده که حاوی نکاتی جالب و کمتر گفته شده درباره زندگی و دستاوردهای وی است. این کتاب که با مشارکت نشریه اسپورتز ایلاستریتد آمریکا و روزنامه تایمز انگلیس، چاپ و مخارجش به وسیله این دو انتشاراتی بزرگ تامین شده، از روزهای نخست مطرح شدن این تنیسور تبعه آمریکا و از شک‌ها و تردیدهایی می‌گوید که برخلاف ظاهر آرام و گاه مقتدرانه وی در دلش ماوا کرده بودند؛ اما شاید مهم‌ترین شگفتی کتاب، افشای این نکته باشد که آندره از تنیس به گونه‌ای نفرت داشته، زیرا در قبال پدرش که دائم خواسته‌هایش بالاتر از ایده‌های خود او قرار می‌گرفته، نوعی حفاظ و وسیله‌ای برای پناه بردن به حساب می‌آمده است. پدر آندره که از اواسط دهه 1960 در آمریکا ساکن شد، همیشه به پسرش توصیه می‌کرد که ورزش را جدی بگیرد و به گونه‌ای به او تحمیل عقیده می‌کرد، اما آندره دوست داشته راه آینده‌اش را خودش انتخاب کند و در این برزخ قرار داشته که آیا تنیس برای او خوب و مفید است یا خیر و در عین علاقه به آن، احساس می‌کرده که راهی تحمیلی به وی بوده است.

کد خبر: ۲۹۵۷۷۷

آغاسی که از اواخر دهه 1980 و ابتدای دهه 1990 اوج گرفت، یکی از 6‌‌تنیسور نادر تاریخ است که توانسته است هر 4‌‌گرنداسلم این ورزش را ببرد، در پایان دیدار دوستانه و نمادین اخیرش با هموطن بازنشسته خود پیت سمپراس (رقیب اصلی او در دهه 1990 و اوایل دهه 2000 در راه تصاحب برترین تنیسور دنیا)‌ در مواجهه با خبرنگاران حاضر در کشور کوچک شرق آسیایی ماکائو گفت: روی این کتاب و پروسه چاپ آن و روند مطالبی که باید در آن بیاید بسیار فکر کردم و مطمئن باشید نکات غیرمنتظره در آن بسیار خواهید یافت. بعضی چیزها حتی اسباب حیرت خودم نیز شده است!

پس از افول کانرز و مک‌انرو

آغاسی در دورانی اوج گرفت که تنیس آمریکا صاحب سمپراس و جیم کوری‌یر هم شده بود و گمان می‌برد که با آنها می‌تواند افول نسل جیمی کانرز و جان مک‌انرو را به فراموشی بسپرد و باز هم مقابل ستاره‌های اروپایی بایستد و جای تقریبا سنتی‌اش در صدر این رشته ورزشی را حفظ کند. فتح ویمبلدون در عین جوانی در سال 1992 او را تبدیل به پدیده جدید این ورزش کرد، اما دشواری‌ها و رقابت‌های حادتر از راه رسیدند و این سمپراس بود که از او بیشتر گرنداسلم برد (14 به 8)‌ و لقب تپانچه را تصاحب کرد. آندره هم البته در آن ایام در جمع 10 تنیسور اول جهان قرار داشت، ولی مجبور بود با مسائل مختلفی کلنجار برود و هم طبق خواسته اطرافیان و وابستگانش زندگی کند و هم راه‌های مورد نظر خودش را برای رسیدن به قله تنیس بپیماید. در کتاب خاطرات او که همزمان با 39 سالگی وی و با نام «آزاد: یک اتوبیوگرافی» چاپ شده به مواردی از این قبیل اشاره شده است: وقتی فقط 9 سال داشته در یک مسابقه دوستانه تنیس، جیم براون را که از بزرگان رشته فوتبال آمریکایی بوده، شکست داده و پدرش 500 دلاری را که روی برد او شرط بسته بود، صاحب شد.

سال 1997 که نتیجه تست دوپینگ او مثبت از آب درآمده و ATP (اتحادیه تنیس حرفه‌ای جهان)‌ از وی بازخواست کرده، به دروغ مدعی شده که یکی از همراهانش محلول ماده ممنوعه (نیروزا و به روایتی مخدر)! را در لیوان نوشابه وی کنار زمین تنیس ریخته و او نیز بی‌خبر آن را سرکشیده است و به دلیلی نامعلوم سران این نهاد این ادعا را پذیرفته و پرونده را مختومه کرده‌اند. با این که مری‌جو فرناندز تنیسور سابق آمریکایی، آغاسی را بابت بیان این نکات بدون این که تحت الزام و اجباری در این خصوص بوده باشد، ستوده اما هنوز این سوال باقی است که چرا آغاسی از موضوعی پرده برداشته که همگان از آن نامطلع بوده و خبری از دروغگویی وی به سران ATP نداشته‌اند.

تاثیری محسوس

آنچه قطعی می‌نماید تاثیر محسوسی است که آغاسی بر تنیس جهان در سال‌های دهه 1990 گذاشت و به یکی از بارزترین چهره‌های آن تبدیل شد. حضور او در اولین فینال یک گرنداسلم که اوپن فرانسه به سال 1990 بود، هر چند وی را بر سکوی نخست ننشاند، اما آغاسی از همان جا زندگی زیر فشار روحی و بار مسوولیت‌ها را آموخت. او 4 سال پیش از آن تاریخ، حرفه‌ای شد و شرکت در تورنمنت‌های بین‌‌المللی تنیس در این رده را شروع کرد.

وجوه و قسمت‌هایی از بازی او به لحاظ فنی مورد توجه زیادی قرار گرفته و جوان‌ترها قصد تقلید از وی را داشته‌اند و عمده‌ترین آنها قوه بازگرداندن سرویس‌های او وReturn ‌های وی بود که به او در مقابل دارندگان محکم‌ترین و سریع‌ترین سرویس‌ها هم نوعی مصونیت می‌بخشید.

آغاسی که از اواخر دهه 1980 و ابتدای دهه 1990 اوج گرفت، یکی از 6‌‌تنیسور نادر تاریخ است که توانسته است هر 4‌‌ گرنداسلم این ورزش را ببرد

او بر خلاف بسیاری از تنیسورها مرعوب سرویس‌های گلوله‌آسایی نمی‌شد که برخی رقبایش به سمت زمین وی می‌فرستادند. بک هندهای دو دستی قوه و مهارت اداره مسابقه‌ها و استفاده از اشتباهات رقبا هم به او امتیازهایی ویژه می‌بخشید و روی بیس لاین (خط انتهایی زمین)‌ واکنش‌های سریعی داشت و رفلکس‌هایش قابل توجه بود.

درسی برای سایرین

با این ویژگی‌ها و علی‌رغم داشتن برخی ضعف‌ها (مثل سرویس‌های معمولی)‌، آغاسی در سال 1995 بالاتر از سمپراس و سایرین به صدر جدول جهانی تنیس مردان صعود کرد و در سال 1996 طلای تنیس المپیک را نیز در بازی‌های آتلانتا برد، اما به همان سرعت نزول کرد، به طوری که در سال 1997 به رده 141 همین جدول رسید و باز به این فکر و نتیجه رسید که بهتر است راهی تازه برگزیند.

شاید زندگی وی دور از تنیس، بر زندگی ورزشی او اثر منفی می‌نهاد. حقیقت هر چه بوده باشد او از 1998 به بعد دوباره آغاسی شد و این چنین بود که تنها گرنداسلمی را هم که به رغم دو بار رسیدن به فینال آن فتح نکرده بود (اوپن فرانسه)‌ سرانجام به سود خود به پایان رساند و در سال 2002 به فینال یو.اس.اوپن رسید و در آخرین دیدار رسمی سمپراس که همین مسابقه بود، تسلیم وی شد.

او چند سالی است با استفی گراف تنیسور بازنشسته آلمانی و برنده 19 گرند اسلم این ورزش ازدواج کرده و صاحب دو فرزند است و به اعتقاد جین گرابوفسکی مدیر برنامه‌های تعدادی از چهره‌های نامدار ورزشی و هنری، کتاب وی قطعا بسیار خواهد فروخت و او را پولدارتر خواهد کرد زیرا نکات جالب و افشاگری‌های مردم‌پسندی در آن وجود دارد و ونوس ویلیامز تنیسور زن سیاهپوست آمریکایی هم که 7 گرنداسلم را برده است، چنین اعتقادی دارد. ژاک روگ رئیس بلژیکی کمیته بین‌المللی المپیک (IOC) نیز می‌گوید: «اگر هم آغاسی در این کتاب به برخی خطاهایش اعتراف کرده باشد، ایرادی ندارد زیرا اثر و درس آن هشدار دادن به سایرین و جوانترها برای پرهیز از آن و عدم تکرار همین مسائل است.

فدراسیون بین‌المللی تنیس و اتحادیه تنیس حرفه‌‌ای مردان نیز سعی کرده‌اند از جوابگویی شتابزده به اظهارات آغاسی درخصوص ساده‌لوحی آنها در قبول ادعاها و توجیهات وی در قبال رویکردش به مواد ممنوعه مورد بحث پرهیز کنند. ظاهرا آغاسی 3 سال بعد از بازنشستگی‌اش یک بار دیگر توانسته است با سیاست‌‌های متنوع خود سایرین را خلع سلاح و ضربه‌ای کاری به ناظران وارد کند.