کار هنرمند، تاریخ نگاری نیست

نمایش قبلی‌تان «حقه‌های مبارک» توانست با مخاطبان ارتباط برقرار کند، سه روز ابدی چنین موفقیتی را به دست نیاورد. چرا؟

نباید این دو کار را با هم مقایسه کنید. «حقه‌های مبارک» یک نمایش سیاه بازی مردمی بود، اما این کار، یک نمایش مناسبتی مذهبی است برای جشنواره تئاتر رضوی که آن هم در سالنی کوچک روی صحنه رفته که اصلاً برای اجرای ما مناسب نیست و تماشاگران کمتری آن را می‌شناسند.

نمایش به دوره‌ای از تاریخ معاصر می‌پردازد که چندان از آن فاصله نگرفته‌ایم. با این حال چندان به واقعیت‌های دهه 60 و موشکباران شهرها پایبند نبوده‌اید.

معتقدم کار هنر دست بردن در واقعیت است. قرار نیست همه چیز را مثل آینه نشان دهیم. تمام هدف من این بوده که اگر قرار است موشکباران تهران و فضای دهه 60 را نشان دهم، باید دستی در واقعیت برد.

به این ترتیب تاریخ دستخوش تحریف نمی‌شود؟

ما که مورخ نیستیم تا متهم به تحریف تاریخ شویم. تاریخ‌نگاری کار هنرمندان نیست. اگر قرار باشد تماشاگر تاریخ بداند، می‌رود کتاب تاریخ می‌خواند. ما باید از زوایه دیگری به شرایط نگاه کنیم.

نمایش شما یک کار مذهبی است، با وجود این نشانه‌های آن را خیلی دیر می‌بینیم. به نظرم معجزه و حضور امام رضا(ع) و... خیلی دیر اتفاق می‌افتد.

من اصلاً هدفم این نبود که در کارم شعار بدهم یا بگویم با این نشانه‌ها، نمایش مذهبی است. کار مذهبی کردن این نیست که بیاییم وسطش شعار بدهیم یا اسمی از ائمه اطهار ببریم.

بعضی شخصیت‌ها در نمایش شما به آفت اغراق دچار شده‌اند. مثل اختر که الهام شعبانی در نقش آن خیلی سیاه و غلو شده، است.

اتفاقاً آدم بامزه‌ای است. خب همه نقش‌ها و بازی‌ها هم قرار نیست مثل هم باشد.

و حرف آخر؟

شاخه‌هایی از نمایش‌های موضوعی مثل تئاتر دفاع مقدس و مذهبی به دلیل کارهای نپخته‌ای که روی صحنه رفته و ساده انگاری و سقوط کردن به ورطه شعار، یک دلزدگی و پیشداوری در مخاطبان به وجود آورده است که پاک کردن آن از اذهان وقت می‌برد.فکر می‌کنم وقت آن رسیده که هنرمندان تئاتر بیش از گذشته وارد این حوزه‌ها شوند و مردم هم تا پیش از دیدن کار نسبت به آن گارد نگیرند.

مرجان توجهی