لبخند رسانه‌ به مخاطب

 اصلا لبخند زدن از جمله وظایف اهالی رسانه است ، لبخندهایشان هم از روی رضایت است حتی اگر مسوولی نیاید تا میزبانی‌اش کنی یا آن‌که بیاید و از دری وارد نشده از دری دیگر بیرون رود.

روز گذشته و پس از گذشت 5 روز از برگزاری این رویداد، سرانجام چند نفر از مسوولان دولتی به نمایشگاه مطبوعات امسال آمدند، 3 وزیر و چند مدیر که تنها از ورودی غرفه‌ای وارد و از خروجی آن خارج شدند.

این رسم نامرسوم را انگار آشنایان عرصه سیاست امسال پایه‌گذاری کرده‌اند تا در جشن میزبانان رسانه‌ای خود بدون اندکی تامل درخصوص کم و کیف انتشار یک رسانه، چند لحظه‌ای توقف کنند و ...

رسانه‌ها دیگر به این اخلاق غیررسانه‌ای عادت کرده‌اند. درست مانند این‌که برخی از همین مسوولان ماه‌ها دنبال چاپ مطلبی در رسانه‌ای می‌دوند و هنگامی که مطلب به چاپ رسید دیگر نه سراغی از اهالی رسانه می‌گیرند و نه آنها را به یاد می‌آورند.

اما باید گفت در میان این هیاهوها، نمایشگاه شانزدهم مطبوعات پس از یک هفته برپایی به روزهای پایانی خود نزدیک شده است. لازمه چنین رویداد‌هایی است که دنبال هدف‌های بزرگتری از برپایی آن بگردیم.

این یک واقعیت است که نمایشگاه مطبوعات در کشورمان از نظر ساختاری چیزی متفاوت از نمایشگاه‌هایی از این دست است که در دنیا برگزار می‌شود. این موضوع از آنجا نشات می‌گیرد که در تمامی دنیا نمایشگاه‌های مطبوعات مجالی برای تعامل‌های رسانه‌ای و صنفی اهالی مطبوعات با یکدیگر و با مسوولان به شمار می‌رود، اما در کشورمان نمایشگاه مطبوعات صرفا محلی برای نمایش مطبوعات است، نه از تبادلات صنفی در آن خبری هست و نه تعاملات دوسویه مسوولان و صاحبان رسانه.

مهدی نورعلیشاهی