پیل سوختی راهکاری برای تولید انرژی جایگزین

البته در عمل استهلاک، خوردگی و بد عمل کردن اجزای تشکیل‌دهنده، طول عمر پیل سوختی را کاهش می‌دهد. در یک پیل سوختی، سوخت به طور پیوسته به الکترود آند و اکسیژن به الکترود کاتد ترزیق می‌شود و واکنش‌های الکتروشیمیایی در الکترودها انجام شده و با ایجاد پتانسیل الکتریکی جریان الکتریکی برقرار می‌گردد. اگرچه پیل سوختی اجزا و ویژگی‌های مشابه یک باتری را دارد، اما از بسیاری جهات با آن متفاوت است. هیدروژن به عنوان بهترین گزینه و اقتصادی‌ترین سوخت در درازمدت به منظور استفاده در خودروهای پیل سوختی از پتانسیل بسیار قوی برخوردار است. تا اواخر دهه 1980، گرایش زیادی برای توسعه پیل سوختی برای به‌کارگیری در سیستم محرکه خودروهای سبک و سنگین وجود داشته است. نیاز به وجود خودروهای سواری، کامیون و اتوبوس‌های پاک و با راندمان بالا که بتواند از سوخت‌های متداول (گازوئیل و بنزین) و نیز سوخت‌های جایگزین (هیدروژن، متانول، اتانول، گاز طبیعی و سایر هیدروکربن‌ها) استفاده کنند، عامل اصلی این گرایش بوده است. این وسایط نقلیه، با استفاده از هیدروژن که سوختی قابل استفاده در خودرو است؛ به خودروهای ناآلاینده تبدیل خواهند شد. در صورت استفاده از سایر سوخت‌های قابل استفاده روی خودرو، سیستم پیل سوختی که به مبدل سوخت مناسب جهت تبدیل سوخت به هیدروژن مجهز شده است، توان مورد نیاز خودرو را با بازده بالا و سطح آلایندگی بسیار پایین تامین می‌کند. به علاوه به دلیل کاهش قطعات متحرک، این خودروها از مزایای سیستم محرکه الکتریکی و تعمیرات و نگهداری کمتری بهره‌مند هستند. از سال ‌1998 خودروهای سواری، وانت‌ها و اتوبوس‌های پیل سوختی فراوانی که با هیدروژن و متانول کار می‌کنند، آزمایش و عرضه شده‌اند. چین هزینه‌های قابل توجهی را برای اتومبیل‌های پیل سوختی در نظر گرفته و توسعه وسایل نقلیه پیل سوختی، یکی از دوازده پروژه عملی کلیدی برنامه 5 ساله دهم این کشور است. استفاده از هیدروژن فاقد مضرات زیست‌محیطی است، اما سرمایه‌گذاری زیادی برای تدارک زیرساخت آن باید صورت پذیرد. به عنوان مثال مشکل حمل و نقل، انفجار و انبار کردن گاز فشرده هیدروژن می‌بایستی حل شده و هر گونه ذخیره‌سازی روی خودروهای سواری باید استاندارد و از جنبه ایمنی قابل قبول شود.

مسعود ابوال‌شیخی