جستجوی حیات در منظومه های دیگر

برخلاف چیزی که قبلا تصور می شد، احتمال می رود در آینده بتوان روی سیاراتی که کاملا متفاوت از سیاره ما هستند و در منظومه های ستاره ای دیگری قرار دارند ، حیات را جستجو کرد.

کد خبر: ۲۸۷۳۲

این ایده از سوی آندرو گولد ، استاد نجوم دانشگاه ایالتی اوهایو ، بیان شده است و عقیده دارد یافتن چنین سیاره ای در یک سیستم ستاره ای به غیر از منظومه شمسی می تواند شانسی منحصر به فرد برای آزمایش ها و مطالعات تکامل حیات به دانشمندان بدهد. گولدز و همکارانش معتقدند ماموریت فضایی آینده ناسا قادر است سیارات قابل سکونت دیگری را در نزدیکی ستاره هایی بسیار بزرگتر و سنگین تر از خورشید ما کشف کند. پیش از این دانشمندان تصور می کردند جستجوی حیات را باید روی سیاراتی که مشابه زمین هستند و در مدار ستاره هایی که مشابه خورشیدند ، متمرکز کرد ؛ اما مطالعات جدید منجمان نشان می دهد که زمینه جستجو و میدان این کار بسیار وسیعتر از آن چیزی است که تصور می کردند. در حال حاضر به دلیل حضور تجهیزاتی مجهزتر و دقیق تر ، دانشمندان قادر خواهند بود که منظومه های ستاره ای دیگر را نیز که قبلا می خواستند ببینند ، مشاهده کنند. این ماهواره قرار است در سال 2009 به فضا پرتاب شود ؛ ولی هنوز از عاقبت آن اطلاع دقیقی در اختیار دانشمندان نیست . ناسا همچنین در حال تحقیق است برای این که تصمیم بگیرد آیا تلسکوپ فضایی هابل را بیشتر از زمانی که برای بازنشستگی آن ، یعنی سال 2010 تعیین شده است نگهداری کند یا خیر؛ این ماموریت که به اختصار SIM نامیده شده است ، در کشف سیارات قابل سکونت به منجمان کمک خواهد کرد و اساس کار نیز کشف سیاراتی است که در مدار ستاره ای خاص در فاصله ای صحیح می چرخند و می توانند مقادیر مشخصی از آب به صورت مایع را در خود نگهداری کنند. در اصطلاح به ناحیه ای از منظومه های ستاره ای که احتمال وجود حیات در آنها زیاد است ، منطقه قابل سکونت گفته می شود و زمین دقیقا در ناحیه قابل سکونت منظومه شمسی ساکن است ، یعنی در فاصله 93میلیون مایلی از خورشید. همچنین نزدیکترین سیارات به زمین ، یعنی زهره و مریخ درست در لبه این منطقه قرار دارند. در ستاره هایی که داغتر و بزرگتر هستند، احتمال وجود حیات بسیار کم است ؛ زیرا دمای آنها بسیار بالاست . در صورتی که در سیاراتی که در مدارهایی دورتر از خورشید یا ستاره مرکزی حرکت می کنند، آب و هوایی معتدل تر وجود دارد. البته باید دانست که مشکل اساسی تر، زمان است نه درجه حرارت ؛ زیرا ستاره هایی که داغ تر هستند تمایل دارند سریع تر نیز بسوزند. پس ممکن است این ستاره ها خیلی سریع تر از آن زمانی که لازم است حیات روی آنها فرصت شکل گرفتن داشته باشد، بسوزند و از میان بروند. خورشید حدودا 5/4 میلیارد سال سن دارد و در عوض یکی از ستاره هایی که در این تحقیق کشف شده است ، حدود 5/1 مرتبه بزرگتر و سنگین تر از خورشید است و احتمالا تنها می تواند انرژی را فقط به مدت 2میلیارد سال برای ادامه حیات تولید کند. برای این که روی زمین حیات به تکامل برسد، میلیاردها سال نیاز است . بنابراین پرسشی که برای دانشمندان مطرح شده ، این است که آیا در منظومه های ستاره ای با طول کوتاهتر ممکن است حیات شانسی برای تکامل یافتن داشته باشد یا خیر؛ تکنیکی که در ماموریت SIM استفاده می شود ، تداخل سنجی نام دارد. در این تکنیک از تداخل امواج نوری برای اندازه گیری بسیار دقیق موقعیت ستارگان در آسمان استفاده می شود. به عنوان مثال ، این ماهواره می تواند حرکت کردن یک نقطه نوری به عرض یک سکه 10 سنتی را روی سطح ماه شناسایی کند؛ ولی درباره ستاره هایی که در دوردست قرار دارند؛ در این ماموریت لرزشها و تکانهای بسیار کوچک در موقعیت یک ستاره با نیروی گرانشی سیاره هایی که در مدارش می چرخند ، جمع آوری می شوند و همین امر است که ماموریت SIM را برای مطالعه ستاره هایی که داغ تر و حجیم تر هستند ، بسیار ایده آل می سازد ؛ زیرا سیاره هایی که در مداری دورتر از یک ستاره حرکت می کنند ، تکانهای بزرگتری تولید می کنند ، یعنی دقیقا مشابه همان کاری که سیارات قابل سکونت در مدار یک ستاره داغ انجام می دهند. گولدز معتقد است SIM به قدر کافی برای انجام وظیفه اش حساسیت دارد. همچنین می توان با استفاده از روشهای مختلف شناسایی سیاره ها، این ماموریت را تکمیل کرد و تعداد زیادی سیاره قابل سکونت را یافت این کار تحقیقاتی به وسیله ناسا سرمایه گذاری شده است.