خودت باش!

برای انتخاب رشته البته مشکل خاصی نداشتم. پدرم کاملا موافق بود و حتی مرا برای انتخاب این رشته تشویق می‌کرد، اما مادرم... مادرم بیشتر دوست داشت که من رشته تجربی یا ریاضی را انتخاب کنم. مادر من و بسیاری از خانواده‌های دیگر تصور می‌کنند که این دو رشته، از رشته انسانی بهتر هستند و فقط کسانی که در این دو رشته تحصیل می‌کنند می‌توانند در آینده انسان‌های موفقی بشوند و اصل قضیه همین جاست. مشکل طرز فکر خانواده‌هاست و تصوری که آنها از رشته انسانی یا رشته‌های هنری دارند. البته این طرز فکر مسلما از جایی نشات می‌گیرد. به نظر من یکی از عواملی که باعث به وجود آمدن این طرز فکر شده این است که در سال‌های اخیر دانش‌آموزانی که از نظر درسی ضعیف هستند از سر ناچاری این رشته را انتخاب می‌کنند، چون شرط معدل در رشته انسانی کمتر از رشته‌های ریاضی و تجربی است. به همین دلیل خانواده‌ها فکر می‌کنند رشته انسانی مخصوص تنبل‌هاست که من مطمئنم این طور نیست. همان طور که خودت گفتی، در رشته‌های ریاضی و تجربی برنامه‌ریزی و سرمایه‌گذاری‌های بیشتری نسبت به رشته علوم انسانی شده است. مثل این که در سال‌های اخیر کلاس‌های متفرقه بسیاری برای رشته‌های ریاضی و تجربی دایر شده، اما در این رابطه رشته انسانی واقعا مورد کم‌لطفی قرار گرفته است. اگر خانواده‌ها فکر می‌کنند افراد باهوش همیشه رشته ریاضی یا تجربی را انتخاب می‌کنند، باید بدانند کسانی که رشته انسانی را انتخاب می‌کنند هم باید از درک و فهم بالایی برخوردار باشند، چون مسلما درک مساله‌های فلسفی و روان‌شناسی و مساله‌های ریاضی و فیزیک هر کدام استعدد خاصی را می‌طلبند. این حرف‌ها همه در مورد رشته علوم انسانی بود، اما مشکل تو با خانواده هم به نظر من می‌تواند قابل حل باشد. گفتی چند بار به صورت اتفاقی نظر خانواده‌ات را در مورد رشته انسانی پرسیده‌ای و آنها واکنش نشان داده‌اند. سهند جان، ‌پدر و مادر تو هر دو انسان‌های تحصیلکرده و طبیعتا منطقی هستند. چرا به طور مفصل با آنها صحبت نمی‌کنی؟ تو می‌توانی از علاقه‌ات به رشته انسانی برای آنها بگویی و دلایلت را هم برای انتخاب این رشته شرح دهی. باید آنها را متقاعد کنی که در صورتی در تحصیل موفق خواهی شد که رشته انتخابی‌ات را با عشق انتخاب کرده باشی. اگر از پدر و مادرت سوال کنی، خواهی فهمید که آنها هم رشته انتخابی خود را دوست داشته‌اند و یکی از مهم‌ترین عوامل موفقیت آنها همین بوده است. فکر می‌کنی پدر و مادر تو دوست دارند فرزندشان یک فارغ‌التحصیل رشته پزشکی باشد که به درد هیچ کس نخورد یا می‌خواهند والدین یک استاد دانشگاه رشته ادبیات و زبان فارسی باشند که هم برای خانواده و هم برای کشورش افتخار مهمی محسوب می‌شود؟ در ضمن، اگر قرار باشد همه دانش‌آموزان در آینده دکتر و مهندس شوند، پس چه کسی از زبان و ادبیات این کشور پاسداری می‌کند؟ چه کسی از حق و حقوق قانونی مردم دفاع خواهد کرد؟‌ سهندجان، امیدوارم با شروع سال تحصیلی جدید در رشته مورد علاقه‌ات مشغول به تحصیل شده باشی و در آینده خبر موفقیت تو را در رشته مورد علاقه‌ات بشنویم.