جلوه‌های ویژه در فیلم‌های جنگی

سینما می‌تواند راحت‌تر از هر هنر دیگری، پای ما را به زمان‌های دست‌نیافتنی گذشته و آینده باز کند و شاید بهترین جلو‌ه‌گر نبرد انسان‌ها برای دفاع از حقوقشان باشد.

اما سینما برای بازگو کردن جنگ، به فضاهای جنگی یعنی جبهه نیاز دارد که گاه در بیابان‌ها و گاه در شهرها یا روی دریاها گشوده می‌شود و اگر قرار باشد همه اینها را به طور واقعی ایجاد کنند، ساختن هر فیلم مانند ماجراهای جبهه، خسارت‌های زیادی به بار می‌آورد و تبدیل به رویدادی خشونت‌آمیز می‌شود و هیچ‌گونه ارزش هنری هم نخواهد داشت. پس چگونه می‌توان هم جنگ را نمایش داد و هم جنگ نکرد؟

راه‌حل این مشکل در جلوه‌های ویژه است. استفاده از حقه‌هایی برای به وجود آوردن تصویر واقعی از چیزی که واقعی نیست.

مثلا برای انفجار در فیلم‌های سینمایی از مواد منفجره‌ای استفاده می‌شود که خطرات کمتری دارد. معمولا دو نوع مواد هستند. دسته اول مواد منفجره استاندارد که کاربردهای نظامی و تخریبی دارند و برای استخراج معدن هم به کار می‌روند.

دسته دوم مواد دست‌ساز هستند که خطرشان کمتر است و رقیق‌تر از مواد استاندارد هستند. حالا برای ایجاد فضاهای جنگی، باید تخریب را نشان داد. برای همین، خواه‌ناخواه باید از این مواد استفاده کرد. کارکردن با هر نوع مواد منفجره در هر شرایطی، چه در سینما چه غیر سینما، خالی از خطر نیست و حتما باید آدم متخصصی با آنها سروکار داشته باشد. با کمک این مواد و مدارهای متصل به مرکز کنترل، انفجار صورت می‌گیرد.

باید موج انفجار را هم با دقت حساب کرد تا کسی صدمه نبیند و باید حتما فاصله مناسب از محل انفجار رعایت شود.

اما چطور آدم‌ها در فیلم تیر می‌خورند؟

موقعی که قرار است کسی تیر بخورد، مایعی به رنگ خون را در پلاستیک ظریفی می‌ریزند و زیر لباس بازیگر درست در همان نقطه‌ای که قرار است تیر بخورد، می‌گذارند و چاشنی‌های کوچک دست‌ساز هم زیر لباس روی کیسه خون وصل می‌کنند. این چاشنی‌ با یک سیم به مرکز کنترل انفجار متصل است یا به صورت فرستنده و گیرنده از راه دور عمل می‌کند و موقع لازم، انفجار صورت می‌گیرد. با انفجار چاشنی، هم کیسه خون می‌ترکد و هم لباس سوراخ می‌شود.

به هر حال، کار جلوه‌های ویژه کار خطرناکی است و جای هیچ اشتباهی ندارد. معمولا می‌گویند در این کار، اولین اشتباه، آخرین اشتباه است.