آقایی در آسیا

آن روز‌ها اما گذشته و حالا همه چیز فرق کرده است. بازیکنان تیم ملی ایران حالا ستاره‌های آسیا هستند. ستاره‌هایی که به راحتی می‌توانند از سد تیم ملی چین بگذرند و این تیم را در کشور خودش تحقیر کنند. تیمی که زمانی نه‌چندان دور، بازی با تیم‌هایی مثل ایران برایش زنگ تفریح محسوب می‌شد، اما حالا در مقابل ستاره‌های ایران چاره‌ای جز تسلیم شدن ندارد.

تیم ملی ایران حالا ستاره‌هایی دارد که سال‌های سال است کنار هم بازی می‌کنند، همدیگر را می‌شناسند چشم بسته می‌توانند یکدیگر را توی زمین پیدا کنند. این نسل نه‌تنها بسکتبال ایران را به بام آسیا رساند، بلکه توانست در یک رشته تیمی مجوز حضور در رقابت‌های المپیک چین را هم به دست بیاورد و در مقابل غول‌های بسکتبال جهان بایستد و اگر هم می‌بازد بازنده‌ای سرافراز باشد.

این نسل در دوره مدیریت مشحون رشد پیدا کرد و با برنامه‌ریزی‌های فدراسیون توانست مدارج ترقی را در آسیا طی کند و حالا به رشد سطح تیم‌های جهان بیندیشد.

مشحون به عنوان رئیس فدراسیون فوتبال ایران نقش مهمی در موفقیت این تیم دارد. او با برنامه‌ریزی‌های درست و بهینه‌اش هم توانست نسلی جدید را برای بسکتبال ایران بسازد و هم چهره‌های برتر بسکتبال جهان را به ایران آورد تا سکان هدایت تیم ملی را به دست آنها بسپارد.

متاسفانه بسکتبال مثل فوتبال جلو چشم نیست، وگرنه آمدن مربی مثل ماتیچ به ایران مثل آمدن خوزه مورینیو به تهران و هدایت تیم ملی است، اما چون بسکتبال مثل فوتبال خبر ساز نیست، این رفت و آمد‌ها هم به چشم نمی‌آید. از چند سال پیش مشحون اونیکا را به ایران آورد. او توانست روند رو به رشدی را با تیم ملی ایران تجربه کند، اما تیم ملی ایران آنقدر رشد کرده بود که اونیکا هم برای این تیم کوچک بود، او جایش را به رایکو ترومن داد که چند پله کلاس کارش از کلاس کار اونیکا بالاتر بود.

ترومن ایران را قهرمان آسیا کرد، اما در المپیک ایران به مربی بهتری احتیاج داشت و به همین خاطر ماتیچ به ایران آمد تا تداوم رشد وموفقیت این تیم کما کان ادامه داشته باشد. حالا تیم ملی ایران به روز‌های بهتر می‌اندیشد، روز‌های ناب جهانی شدن.

غول‌های دوست‌داشتنی

اگرچه بازیکنان فوتبال بیشتر جلو چشم هستند و دوربین‌ها مدام دنبال چهره آنها می‌چرخند، اما از قدیم و ندیم بازیکنان عرصه بسکتبال کلاس خاصی داشته‌اند.

اگر گزارش یک مسابقه بسکتبال را از زبان آتشی که خودش هم بسکتبالیست بوده بشنوید، لابه‌لای گزارش بازی بارها و بارها این جمله را می‌شنوید؛ «بسکتبال یک ورزش دانشگاهی است.» واقعیت هم همین است. اکثر ستاره‌های بسکتبال تحصیلات دانشگاهی دارند. این مساله مختص بازیکنان نسل جدید بسکتبال نیست، قدیمی‌های این رشته هم که حالا مربی شده‌اند، آدم‌های باکلاسی هستند، کافی است پای یک برنامه تلویزیونی بنشیند و آنها ببیند، حرف زدنشان را بشنوید تا مثل ما به این نتیجه برسید که بسکتبالیست‌ها کلاس خاص خودشان را دارند، اما به هر حال دست تقدیر باعث شده تا این رشته ورزشی در ایران مثل فوتبال طرفدار نداشته باشد و دوربین‌ها کمتر روی چهره ستاره‌هایش زوم کنند.

ستاره‌های زیادی در موفقیت‌های سال‌های اخیر تیم ملی ایران سهم داشته‌اند، ستاره‌هایی که بعضی‌هایشان (مثل آیدین نیکخواه بهرامی) در قید حیات نیستند و برخی (مثل حامد حدادی) راهی خارج از کشور شده‌اند.

کامل‌ترین بازی کن

فدراسیون جهانی بسکتبال او را کامل‌ترین بازیکن آسیا می‌داند، حق هم دارد، کاپیتان تیم بسکتبال ایران آنقدر نمایش‌هایش در زمین دیدنی است که دوست و دشمن را به تحسین وامی‌دارد.

او البته سابقه لژیونر بودن را هم دارد و مدتی در لیگ فرانسه بازی کرده و در تیم‌های این کشور بوده است. صمد برادر بسکتبالیستش (آیدین) را از دست داد، اما خیلی زود با این واقعیت کنار آمد و توانست از لحاظ روحی به همان آمادگی همیشگی‌اش برسد و با تیم ایران در میادین بین المللی خوش بدرخشد.

او معمولا زمانی که در زمین است، خوب ظاهر می‌شود و هم توانایی هماهنگ کردن بچه‌ها را دارد و هم خوب به آنها روحیه می‌دهد.

صمد 23 سال دارد، اما بازیکن باتجربه‌ای است و به قول قدیمی‌ها سرد و گرم چشیده روزگار است. صمد 8 سال دیگر تازه 31 ساله می‌شود و این یعنی این که او حالا حالا‌ها می‌تواند در تیم ملی ایران بدرخشد. صمد برخلاف خیلی از ورزشکار‌ها زود ازدواج کرده و این ازدواج هم تاثیر منفی روی کارش نگذاشته است.

برج میلاد

وقتی حامد حدادی توی زمین باشد و روی فرم، قدرت حریف‌ها اصلا و ابدا مهم نیست. او به راحتی می‌تواند به ارباب حلقه‌های میدان تبدیل شود. ریباند‌های بی‌نقص انجام دهد و مالک فضای ذوزنقه‌ای تیم خودمان و تیم حریف باشد. دست به امتیازآوری‌اش هم مثل ریباندهایش خوب است. سرعت کمش از وقتی که به آمریکا رفته بهتر شده و اصلا قابل قیاس با گذشته نیست. توی زمین بیشتر حواسش جمع است و کمتر کسی می‌تواند توپ‌هایش را برباید. بازیکن 218 سانتی‌متری ایران حالا یکی از اضلاع مثلث موفقیت تیم است، مثلثی که سایر اضلاعش را کامرانی و نیکخواه بهرامی تشکیل می‌دهند.