پرسش‌های تلخ یک پروژه شهری

این مقدمه را گفتم تا به پرسش‌های تلخ مطرح در پروژه یکطرفه کردن خیابان ولیعصر(عج)‌ که ظاهرا فاز یک اجرای خود را تجربه می‌کند، بپردازیم و ببینیم دست‌اندرکاران این طرح تا چه حد قبل از اجرا، به پرسش‌های تلخ مطرح درباره این پروژه استراتژیک شهر تهران پاسخ گفته یا برای حل آن، راهکار اندیشیده‌اند.

دست کم به 3 مورد از مهم‌ترین این پرسش‌های تلخ اشاره می‌کنیم: 1)‌ برخی منتقدان می‌گویند اجرای طرح بی.آر.تی از نظر مقدار جابه‌جایی مسافر در مسیر خیابان ولیعصر(عج)‌ و در مقایسه با مشکلاتی که ایجاد می‌کند، به صرفه و صلاح نیست. آیا آمار و ارقامی درباره این که مقدار مسافران بی.آر.تی این خط چه میزان هستند، مقدار نیاز مردم به این خط چقدر است و این امر چه تاثیری در کاهش ترافیک تهران دارد، ارائه شده است؟ خلوتی اتوبوس‌های ترددکننده که چیز دیگری را نشان می‌‌دهد.

2) پلیس راهنمایی و رانندگی سرتاسر خیابان ولیعصر(عج) حدفاصل خیابان بهشتی تا میدان ونک را غیرقابل پارک اعلام و از هر گونه پارک کردن خودروها حتی برای چند ثانیه جلوگیری می‌کند. شهروندانی که با مراکز اداری، تجاری، خدماتی، اجتماعی یا واحدهای صنفی این منطقه که تعدادشان کم هم نیست مانند بانک‌ها، بیمارستان‌ها، سازمان‌ها و... کار دارند، خودرویشان را کجا پارک کنند و به کار ضروریشان بپردازند؟

3) و دست آخر پرداختن به مساله تحت تاثیر قرار گرفتن کسب و کار پاساژها و واحدهای صنفی حاشیه خیابان ولیعصر است. آیا شهرداری به کاهش مشتریان این مراکز صنفی خصوصی و ضرری که از این رهگذر متحمل می‌شوند، فکر کرده است؟‌ آیا می‌داند یک پمپ بنزین در ولیعصر احتمالا‌ رو به تعطیلی است؟ آیا در قبوض عوارض، مالیات، زباله و... این ضرر را به نحوی جبران خواهد کرد؟

مجموع این پرسش‌ها و اتفاقاتی که پس از یکطرفه کردن بخشی از خیابان ولیعصر برای مردم افتاده، ما را به این قضاوت می‌رساند که شهرداری تهران به پرسش‌های تلخ این پروژه پاسخ نداده یا از آن فرار کرده است و اکنون این پرسش‌ها می‌روند به موانعی در تداوم این طرح تبدیل شوند.