کفش‌هایی‌که پا نمی‌خواهند

 به عبارت بهتر، فرم گریزی دغدغه شاعر نیست و توجه او بیشتر به تصویر، مضمون، درونمایه، زبان و دنیای واژگان است و همین نکته سبب می‌شود شعر سلیمانی شعری سالم و جذاب و قدرتمند در ارائه تصاویرش باشد. در حیطه تصویرپردازی و زبان اما شعر او کاملا نوگراست و شاید حتی بتوان گفت تصویرها و نیز زبان او بیشتر به تصویرپردازی و زبان شعرهای سپید نزدیک است. برای مثال، تصویرهای ذهنی و انتزاعی و نیز پرداخت‌های دیگرگونه زبان در شعر او بسیار مشاهده می‌شوند و حتی سایه‌ای از آنها در نام وبلاگش نیز قابل ردگیری‌اند. البته طیف زبانی و تصویری شعرهای سلیمانی گسترده است و مثلا می‌توان شعری نزدیک به فضای گفتارهم در کار او سراغ کرد اما آنچه گفته شد، در اکثریت کارهای او به چشم می‌خورد، چنان که همین پرداخت‌های ذهنی و زبانی نیز چنان نیست که غزل را از تغزلش و شعر را از سلامت و رسایی‌اش بیندازد و شاعر سعی می‌کند با در آمیختن فضاهای انتزاعی و تصاویر عینی‌تر در بیت‌های گوناگون به نوعی اعتدال برسد که این اعتدال، سبب همراهی مخاطب با شعر و پرهیز از ابهام بی‌مورد و مه آلود کردن فضای اثر می‌شود.

در شعری که با هم می‌خوانیم، همین مولفه‌ها قابل بررسی هستند. فضای ذهنی‌تر بیت یک و 3 و تا حدی 5 با فضای عینی‌تر بیت 2 و تا حدی 4 ممزوج شده و نیز مقایسه کنید برخورد زبانی بیت‌های یک و5 را با مثلا زبان نرم بیت 2 و طرفه اینجاست که این دوگانگی به موزاییسم زبانی و آزار مخاطب و پریشیدگی متن منجر نشده است.

ضرب در هر چه تو خواهی، سر ما را بر دار!

این دهان قافیه توست، صدا را بردار

سال‌ها رفت که در چشم تو ماهی بودم

رو بگردان و از این برکه، هوا را بردار

شب به پهنای دو انگشت تو را می‌فهمد

پس به تقطیع دو انگشت، هجا را بردار!

من به تکرار تو، از ثانیه‌ها دل کندم

اره کن دست مرا! عقربه‌ها را بردار!

از تو با این همه دیوار؛ نوشتن عشق است

کوچه را؛ فاصله‌ها را؛ «از» و «با» را بردار

سیامک بهرام‌پرور