کیست از این راز پرده بردارد

وجود شیعیان امروز سراسر از شور و عشق و محبت است، چرا که امروز پدرت حسین (علیه‌السلام) آن سرور آزادگان و بزرگ اهل ایثار و شهادت، شاد است. ولادت تو ای زینت عبادت‌کنندگان، شباهتی فراوان با ولادت پدرت حسین (علیه السلام) و عمویت ابوالفضل العباس (علیه السلام) دارد.

از سوم تا پنجم شعبان انسان در حیرت می‌ماند که بخندد یا اشک بریزد؟ آخر این ولادت‌ها دو وجه دارند، یک‌سو آن‌که از آمدنتان شاد می‌شویم و سوی دیگر یاد کربلاست که بر دل‌ها آتش می‌زند. کیست که از این راز پرده بردارد؟

ما فقط این را در اعماق جانمان حس می‌کنیم.

ما تو را دوست داریم از آن سبب که پدرت حسین (علیه السلام) است، سلطان عشق، کعبه دل‌ها و قبله جان‌ها، او که به ما حیات بخشید و اسلام، این آیین آسمانی را زنده نگاه داشت. با همه اینها ما بیش از هر چیز تو را به این سبب دوست داریم و عشق به تو می‌ورزیم که تو امام و مقتدا و پیشوای ما هستی و تو بودی که پیام عاشورا و کربلا را حفظ کردی و برای ما به ودیعت نهادی. بدون تو ای سید الساجدین، ما از موهبت بزرگ اشک ریختن برای حسین (علیه السلام) محروم می‌ماندیم و بی‌تو شاید شیعه امروز این همه قدر و منزلت نداشت. گریه‌های تو ای زین‌العابدین فقط اشک نبود، آب سردی بر پیکره دشمن بود و احیاگر اسلام. شنیدیم که روزی یکی از خدمتگزارانت عرض کرد: آقا! آیا وقت آن نرسیده است که از گریه باز ایستید و شما فرمودید: چه می‌گویی، یعقوب یک یوسف بیشتر نداشت و در فراغش آ‌نقدر گریست تا چشمانش از غم و اندوه نابینا شد. من در جلوی چشم خودم هجده یوسف را دیدم که یکی پس از دیگری در کربلا بر زمین افتادند.

ای فرزند حسین، ای سجاد، چگونه می‌توانیم این همه لطف و محبت و بزرگواری تو را جبران کنیم و حق بندگی را به جا آوریم. مگر نه این‌که در رساله حقوق خود فرمودی: «و اما حق آن کس که به تو نیکی کرده، این است که او را سپاس‌داری و نیکی‌اش را یاد کنی و سخنی پسندیده را درباره او در میان مردم شایع کنی و در خلوت خویش و خدای سبحان خالصانه دعایش کنی، سپس اگر توان جبران نیکی او را داری، تلافی نمایی و گرنه در صدد جبران باشی و برای تلافی، خویش را آماده‌سازی. آقاجان، مولای ما، تو این همه در حق ما نیکی و بزرگواری و لطف و کرم نمودی و به یمن وجود شماست که ما در این خاک نفس می‌کشیم و زنده هستیم، خود بگو که چگونه این همه را جبران کنیم؟