در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم
حاشیه خبر
اینجا شهر موشها ست
مریم یوشیزاده: پرده اول چندی پیش جایی کنار یکی از قنادیهای خیابان ...، جست زدن یک موش بزرگ و چاق و خاکستری کنار پایم منجر شد به دو سه تا جیغ کوتاه. شاگرد قنادی که پشت دخل ایستاده بود، با صدای جیغهای من بیرون دوید و وقتی فهمید علت جیغهایم موش بوده است، دلداریام داد که: «نترس! اینجا به اندازه موهای سر من موش داره»! بعد برگشت و از مغازه یک تکه شیرینی آورد آن را پرت کرد وسط جوی خشک آب و گفت: «وایستا ببین! الان میان»! دو سه دقیقه ایستادیم و همان وقت، موشی را دیدم که از سوراخ زیر یکی از ریشههای درخت دوید بیرون، شیرینی را بو کشید؛ سر فرصت و بیترس خورد و رفت. شاگرد مغازه دمق شد که: «ای بابا! معمولا چندتایی میآمدندها! میخواستند ما رو جلوی شما شرمنده کنند»! شاگرد مغازه مشغول گفتن از مصائب زندگی با موشها شد و من حواسم هنوز پی در مغازه بود که نیمه باز مانده بود و موشهایی که او از آنها حرف میزد میتوانستند خیلی راحت از آن بگذرند. بعد هم به خیالم رسید شاید روزی همان طور که اجتماع کبوترهای بیخیال به رهگذران در بعضی از شهرهای اروپایی، به جاذبه گردشگری تبدیل شده است، شاید روزی موشهای تهران هم ...
پرده دوم -پورمحمدی، مسوول نظارت، کنترل و مبارزه با جانوران موذی شرکت ساماندهی صنایع و مشاغل شهرداری روز گذشته اعلام کرد: در طرح ناحیهای مبارزه با موش که از 13 تا 23 تیر در تمام نواحی تهران به اجرا در آمده، 15 هزار لاشه موش جمعآوری شده است.هرچند از 25 سال پیش تا کنون که شهرداری تهران مبارزه با موشها را با روشهای مختلف آغاز کرده است میلیونها موش کشته شدهاند، اما اگر این آمارها را بگذاریم کنار مشاهداتمان از حضور موشها در خیابانهای شهر و بدانیم که پژوهشها ثابت کردهاند هر موش در طول حیاتش 500 موش تولید میکند و کارشناسان احتمال میدهند به ازای هر نفر تهرانی احتمالا سه موش پایتختنشین هم وجود دارد، آن وقت میشود نا امیدانه نتیجه گرفت که طرحهای اجرا شده برای مبارزه با موشها علیرغم هزینهبر بودن، مقطعی و تقریبا ناموفق بوده است.
پرده سوم - آیا در کشورهای دیگر موش وجود ندارد؟ آیا موشهای خارجی تمایلی به راه رفتن در پیادهروهای شهرشان ندارند که کسی آن را روی زمین نمیبیند؟ آیا تلهگذاری و سم خوراندن به موشها برای مبارزه با آنها کافی است؟ فکر میکنید چرا موشهای تهرانی این همه به زندگی در همسایگی ما مشتاقند؟ پاسخ همه این پرسشها در پاراگراف پایانی این یادداشت است.
گذشته از این که ایجاد شبکه زیر زمینی فاضلاب باعث میشود دیگر موشی روی زمین نبینیم، یکی از بهترین راهها برای مبارزه با موشها قطع منابع غذایی آنهاست که این یعنی تا زمانی که مخازن زباله هر چند ماه، و حتی سالی یک بار، از سوی شهرداری شسته میشوند و تخلیه آنها چند بار در روز انجام نمیگیرد و تا زمانی که تهرانیها روزانه به طور متوسط 60 تن زباله در جویهای شهر میریزند شهر ما شهر موشها باقی میماند!
تازه ها
گوناگون
پیشنهاد سردبیر
گزارش «جامجم» درباره دستاوردهای زبان فارسی در گفتوگو با برخی از چهرههای ادب معاصر
فارسی، زبان گفتوگوی جهان
معاون وزیر بهداشت:
