آفریقای جنوبی ؛ زدوده شدن تردیدها

مسابقه‌ای که با شرکت 32 تیم برتر جهان در کمتر از یک سال دیگر در شهرهای مختلف همین کشور برگزار می‌شود. این اولین باری است که میزبانی جام جهانی به یک کشور آفریقایی سپرده شده و در حالی که در سال‌های اخیر پیرامون صلاحیت دولت مرکزی ژوهانسبورگ برای انجام این مهم تردیدهای زیادی به وجود آمده بود، میزبانی موفق جام کنفدراسیون‌ها و برخی موارد دیگر آن تردیدها را زدوده است.

سپ‌ بلاتر در دو سه سال اخیر به خاطر آنچه او و همکارانش روند بسیار کند آماده‌سازی ملزومات جام جهانی در این کشور خوانده بودند بارها ابراز نارضایتی کرده و تاکید نموده بود که چند کشور را برای جایگزینی اضطراری آفریقای جنوبی و میزبانی این مسابقه‌ها در نظر گرفته است و نام این انتقال احتمالی را نقشه «ب» خوانده بود.

با این حال رئیس سوئیسی نهاد حاکم بر فوتبال جهان اخیرا تغییر رویه داده و امیدورانه‌تر صحبت کرده است. او در پایان جام کنفدراسیون‌ها هم گفت: «نقشه ب و این‌جور مسائل را فراموش کنید و در انتظار یک جام جهانی پرشکوه و میزبانی کم اشتباه آن توسط آفریقای جنوبی باشید.»

مسائلی که نگرانی فیفا و سایر سازمان‌های ذی‌ربط را موجب شده بود و اینک هم می‌تواند مساله‌ساز باشد، بالا بودن آمار جرم و جنایت در آفریقای جنوبی، ضعف در وسایل ارتباطی، کمبود جای مناسب برای اسکان توریست‌ها و البته دیرکرد مفرط در آماده‌سازی ورزشگاه‌ها و سایر اماکنجام جهانی 2010 است.

بلاتر معتقد است بازدید اخیرش از امکانات موجود در آفریقای جنوبی اکثر نگرانی‌های موجود را رفع کرده و این کشور مهیای میزبانی برترین‌های جهان فوتبال است و کارش جای تقدیر هم دارد. برگزاری موفقیت‌آمیز رقابت‌های اخیر جام کنفدراسیون‌ها طبعا مبنای نخست برای این طرز نگرش بوده و عده‌ای که فکر می‌کردند دولت این کشور و فدراسیون فوتبال آن از عهده کار برنیایند، از دیدن چیزی خلاف آن به وجد آمده‌اند. در روزهای نخست برگزاری این جام قلت مردم در استادیوم‌ها نارضایتی‌هایی را موجب شد اما در روزهای بعدی ورزشگا‌ه‌ها پذیرای جمعیت بیشتری شدند و این نگرانی هم که برای مردم آفریقای جنوبی میزبانی جام‌های بزرگ فوتبال واقعه مهمی نیست، تا حدی رنگ باخت.

با این وجود مردم این کشور متوقع نیستند که فقط به خاطر برگزاری این پیکارها وضع‌شان ناگهان ایده‌آل شود و ثروت به سراغشان بیاید و وضعیت تیره اقتصادی‌شان بهبود یابد. یکی از آنها فیستوس ناپه است که 62 سال دارد و از اهالی روستن بورگ است. این شهر میزبان بخشی از پیکارهای اخیر جام کنفدراسیون‌ها بود و برگزاری شماری از مسابقات جام جهانی 2010 هم به این شهر سپرده شده است.

او هر روز در همان گوشه شهر که پاتوق وی است، می‌نشیند و چشم به آینده‌ای نامعلوم می‌دوزد. معمولا گرسنه است و شغل قابل توجهی به دست نمی‌آورد. ناپه آن‌قدر واقع‌بین است که می‌گوید میزبانی جام جهانی توسط کشورش لزوما باعث تغییر در این روند و عوض شدن فضای زندگی او نمی‌شود. این در حالی است که حجم و تعداد پوسترها و نشان‌ها و نمادهای مرتبط با جام‌جهانی هر هفته در سطح شهرهای آفریقای جنوبی بیشتر و سایه آن بر سر کشور گسترده‌تر می‌شود.ناپه به نمایندگی از خیلی بیکاران شهر که محصول و پیامد رکود اقتصادی در آفریقای جنوبی هستند، می‌گوید: «هر روز چشم به آن داریم که اتفاقی بیفتد و کسانی بیایند و زندگی ما را متحول کنند، اما هرچه بیشتر صبر کرده‌ایم، کمتر ثمر گرفته‌ایم. هیچ تغییر قابل ذکر و محسوسی در زندگی ما ایجاد نشده است وضع همانی است که قبلا بود.»

البته در سطح شهر روستن بورگ و اطراف آن می‌توان پیشرفت‌هایی را دید و یکی از آنها کشیده شدن یک جاده ارتباطی از اطراف و مرکز شهر به استادیوم مورد بحث است و در چند نقطه دیگر این شهر معدنی با یک میلیون نفر سکنه هم می‌توان عمارات و مواردی را دید که به خاطر برگزاری جام جهانی در این کشور در دست احداث قرار گرفته بودند و حالا به مرحله بهره‌برداری می‌رسند.

داوی مولاته یک تاجر محلی که طبعا وضعی بسیار بهتر از فیستوس ناپه دارد، می‌گوید: «البته تغییرات زیادی در روستن بورگ و همچنین شهرهای بلوم فونتن و پره‌توریا داده شده و تغییرات دیگری هم در راه است، اما هنوز نیازهای دیگری وجود دارد که تامین نشده‌اند و مهمترین آنها مربوط به مردم عادی است.

مسوولان امر وعده تغییرات زیادی را به ما داده بودند کهتا‌به‌حال انجام نشده‌اند. شاید آفریقای جنوبی با برگزاری این مسابقات بیش از هر زمانی به جهانیان معرفی شود و روابط بین‌الملل تقویت شود، اما قرار بود میزبانی جام جهانی نوزدهم و جام کنفدراسیون‌های هشتم بهره‌هایی بسیار بیش از این برای مردم عادی داشته باشد که اینچنین نبوده است. می‌شد تدابیری را اتخاذ کرد که صاحبان حرفه‌های مختلف رونق بیشتری را در کار خود شاهد باشند و مغازه‌‌ها و مشاغل جدیدی برای مردم عادی تولید شود و آثار فرهنگی و هنری کشور ما بیشتر معرفی گردد، اما چنین نشده است. دولت کشور ما ایده‌آل‌های دیگری دارد و فیفا هم به فکر همکاری‌هایش با اسپانسرهای متعدد جام جهانی و پیشبرد امور خود است و نه مردم کشوری که میزبان این جام است و احتمال دارد بعد از اتمام برگزاری این پیکارها دست‌های مردم آن خالی‌تر از هر زمانی بشود.»

مترجم : وصال روحانی
منبع: African Digest / جولای 2009