بیماری‌های روانی؛ شایع و متداول

در سال 2003 از هر 50 نفر آمریکایی یک نفر جزو بیماران روانی شناخته شد، در حالی که این رقم در سال 1987یک نفر در بین 75 نفر و در سال 1955 یک نفر در هر 300 نفر و در سال 1903 یک نفر از هر 500 نفر بوده است.

در سال 1999 سازمان بهداشت جهانی اعلام کرد بیماری‌های روانی به عنوان چهارمین عامل مرگ انسان‌ها محسوب می‌شوند و تا سال 2020 یعنی حدود یک دهه دیگر، این بیماری‌ها رتبه دوم را در مرگ و میر افراد دارند.

همچنین این سازمان اعلام کرد شیوع بیماری‌های روانی در بین کشورهای ثروتمند و توسعه یافته به مراتب بیشتراست.

هم اکنون حدود 24 میلیون نفر در جهان مبتلا به بیماری‌های حاد روانی هستند که البته سالانه حدود 6/4 میلیون نفر نیز به این افراد افزوده می‌شوند.

بررسی‌ها نشان می‌دهد مهاجرت، بیکاری و عدم امنیت اجتماعی از جمله عوامل تشدیدکننده بیماری‌های روانی هستند.

از طرف دیگر، آمارهای رسمی‌کشور آمریکا نشان می‌دهد فروش داروهای بیماری‌های روانی و روان‌پریشی در سال 2004 معادل 20 میلیارد دلار بوده. که این رقم 40 برابر رقم 500 میلیون در سال 1985 است.

حتی مشخص شده داروهای تجویز شده روانی برای کودکان از هر 6/8 هزار کودک در سال 1995 به 4/39 نفر در هر هزار کودک در سال 2002 رسیده است.

کودکانی که در زمان جنینی تحت فشارهای روحی ناشی از ارتباطات نامناسب خانوادگی، فقر و فشارهای اجتماعی بر مادر بوده‌اند و پس از تولد نیز به دلیل مشکلات زیاد خانواده زمان‌های زیادی تنها می‌مانند یا در صورت حضور والدین نیز از محیطی توام با آرامش و محبت محروم هستند بدیهی است بیشتر دچار این گونه بیماری‌ها می‌شوند.

کشورهایی که دارای بالاترین آمار بیماری‌های روانی هستند شامل آمریکا، انگلستان، آلمان، هند، چین، کوبا و پرو هستند و از نظر پراکندگی نیز در آمریکای لاتین، جنوب آفریقا و جنوب شرق آسیا هستند.

چندین میلیون نفر بیمار روانی در هند وجود دارد که بسیاری از آنها تحت نظر هیچ مرکز درمانی خاصی نبوده و با کارهایی مانند واکس زدن کفش و فروش سیگار زندگی می‌کنند. در این کشور اعتقاد عامه مردم بر این است که بیماری‌های روحی و روانی ناشی از حلول روح منفی در این افراد است و عموما سعی در توجیه ماورایی و ارواح ناسالم این افراد دارند و از نظر علمی ‌به آنها مانند بیمار نگاه نمی‌شود.

برخی افراد نیز سعی می‌کنند با خارج کردن ارواح خاص از بدن این افراد به آنها کمک کنند و به عقیده خودشان با درمان‌های غیبی به آنها کمک کنند که بدیهی است در بسیاری از موارد کارآمد نیستند.

متاسفانه این تصور غلط در بسیاری کشورها وجود دارد که بیماری‌های روحی و روانی برخلاف بیماری‌های جسمی‌ موجب آسیب‌های عضوی جدی نمی‌شود . همین مساله از جمله عوامل بی‌توجهی خانواده‌ها به رسیدگی و انجام اقدامات لازم و بموقع به این گونه افراد است.

در عین حال وقتی فرد تعادل روحی و روانی ندارند، اعضای خانواده نیز نگران امنیت جانی و مالی خود هستند و با این تفکر که بسیاری از این بیماری‌های حاد به طور قطعی قابل درمان نیستند و در صورت درمان نیز مقطعی جواب می‌دهند و امکان عود مجدد آنها وجود دارد اطرافیان و خانواده در صورتی که منابع مالی کافی نداشته باشد نمی‌تواند کمک چندانی به آنها بکند.

البته این‌گونه بیماران در بسیاری از موارد تقصیری ندارند و در مواردی پس از ابتلا به بیماری‌های روانی نیز مورد سوء استفاده‌های جسمی‌ و مالی قرار می‌گیرند.

اما شاید با توجه به علل این‌گونه بیماری‌ها با اقدامات مناسب بتوان تا حدی از آنها پیشگیری کرد؛ از جمله این علل در جامعه می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

-‌ کاهش ارتباطات اجتماعی

- فقدان معنا و استقلال و مشاغل بی‌ارزش

- انفجار تجویز داروهای روانی

- مصرف‌زدگی افراطی

- کمرنگ شدن نقش خانواده

وقتی بیماران روانی از نظر خانوادگی و مالی تامین نشوند طبیعی است که به خیابان‌ها می‌آیند و بیشتر خیابان گردان و بی خانمان‌ها نیز از این قشر هستند.

در آمریکا فقط در ایالت نیویورک 5200 بیمار روانی بی خانمان در خیابان‌ها وجود دارد.

با توجه به بالابودن هزینه درمان بیماری‌های روحی و روانی کمتر سازمانی عهده دار این‌گونه بیماران می‌شود و در بسیاری از کشورها هنوز داروهای روانی و حتی داروهای ساده اعصاب نیز از قیمتی بالا برخوردارند و سازمان‌های بیمه ای نیز این‌گونه هزینه‌ها را تقبل نمی‌کنند.

داشتن مراکز و خانه‌هایی برای حمایت از این گونه افراد با تجهیزات و امکانات لازم حدود 27 میلیون دلار در سال هزینه دارد و این یکی از دلایل اصلی برای مسکوت ماندن مشکل این بیماران و خیابانگرد شدن آنها دارد.

مقامات پلیس آمریکا روزانه حدود 40 نفر بیمار روانی سرگردان در خیابان را دستگیر می‌کنند، اما نگهداری این افراد نیز که خودشان چندان مقصر نیستند نیاز به توجه دارد و به همین دلیل پس از مدتی دوباره آزاد و روانه خیابان می‌شوند.

حتی با وجود توافقاتی که بین مراکز درمانی و مقامات شهری در بسیاری از کشورها شده هنوز متولی خاصی برای این امر وجود ندارد زیرا این گونه بیماران قبل از هر چیز نیاز به خانه و اتاقی برای زندگی دارند تا سپس بتوان آنها را از نظر درمانی و حمایتی تحت نظر قرار داد.

مترجم: سحر کمالی نفر
منبع: csmonitor.com