دوبله شباهت زیادی به ارکستر دارد

خانم شکوفنده از شروع کارتان بگویید.

من در سال 1344 و در سن 5 سالگی توسط خانم نوراللهی که از دوبلورهای خوب بچه‌ها بود وارد کار دوبله شدم. آن زمان قرار شد که جای بچه‌ها در فیلم‌های سینمایی حرف بزنم. در همان سال در یک فیلم به نام «ولگردها» و سال بعدش در «دختر نمکزار» گویندگی کردم.

خواندن و نوشتن بلد بودید؟

نه. آن موقع بخوبی نمی‌توانستم بخوانم و بنویسم. استادم آقای هوشنگ لطیف‌پور دیالوگ‌ها را در گوش من می‌گفتند و من اجرا می‌کردم. در آن سال‌ها اصلا نمی‌دانستم دوبله چیست. الان بعد از گذشت آن همه سال، وقتی پشت میز دوبله می‌نشینم با عشق به جای نقش‌ها صحبت می‌کنم. من عاشق کارم هستم.

از میان نقش‌هایی که تاکنون گویندگی کرده‌اید به کدام نقش علاقه بیشتری دارید؟

تقریبا تمام نقش‌هایی که گفته‌ام را دوست دارم. ولی نقش‌هایی که حسی‌تر است را بیشتر دوست دارم.

چه شد که «بابا لنگ‌دراز» و «پوکوهانتس»، «کیمیا» و ... را پذیرفتید.

بابا لنگ‌دراز را بیشتر برای این انتخاب کردم که داستان این مجموعه اثر نویسنده بزرگی بنام جین وبستر است و دیگر این که در سال 56 در فیلم آن به جای بازیگر نقش «جودی» حرف زده بودم.

«پوکوهانتس» هم‌چون موضوع آن درباره سرخپوستان و سنت‌ها و آداب و رسوم‌ آنها بود، دوبله‌اش را پذیرفتم. دلیل پذیرفتن «کیمیا» هم این بود که در کودکی در همین کارتون به جای نقش اصلی آن صحبت کرده بودم.

شما حضوری درخشان در تاریخ دوبلاژ انیمیشن دارید و صدای شما در آثاری مانند سیندرلا، سفید برفی، گربه‌های اشرافی و ... خاطره‌انگیز است و موجب شد که چندین نسل، با دوبله آن آثار ارتباط برقرار کنند.

خواهش می‌کنم. من از کودکی در فیلم‌های والت‌دیزنی صحبت کرده‌ام که همه آن آثار برایم خاطره است.

چقدر به دوبلورهای جوان و نوجوان و بقول معروف «تازه وارد» کمک می‌کنید تا این حرفه را بیاموزند؟

اگر به کارهای گذشته‌ام دقت کرده باشید، حضور گویندگان قدیم و جدید را در کنارهم می‌بینید. علتش هم این است که تازه واردها از تجربه قدیمی‌ها بیشتر بیاموزند. به نظرم دوبله شباهت زیادی با یک ارکستر دارد. در اجرای کنسرت باید سازها هماهنگ باشند و اگر ساز ناکوکی در میان ارکستر باشد، به کل کار لطمه می‌زند. در دوبله هم به این شکل است. من شخصا سعی می‌کنم در دوبله کارهایم، تلفیقی از گویندگان قدیمی و جدید را در کنار هم داشته باشم.

در دوبله کارتون‌ها تا چه اندازه به صداهای اصلی توجه می‌کنید؟

در کارتون‌هایی که دوبله کرده‌ام سعی کرده‌ام صداهایی را انتخاب کنم که به صداهای اصلی شبیه باشد.

آیا در کارتون‌هایی که دوبله می‌کنید می‌شود خود بچه‌ها صحبت کنند؟

در گذشته که در طول ماه یکی دو فیلم دوبله می‌شد شاید امکانش بود. ولی الان در هر روز یک فیلم دوبله می‌شود. همین باعث می‌شود که بچه‌ها از درس عقب بیفتند. شرایط‌کاری نسبت به گذشته تفاوت کرده است. مشکل است بچه‌ها بتوانند خودشان را با گروه هماهنگ کنند.

الان هم به جای بچه‌ها صحبت می‌کنید؟

در فیلم‌هایی که خودم مسوولیت دوبلاژ آن را به عهده دارم ترجیح می‌دهم این کار را به دوبلورهای بچه‌ها واگذار کنم.

و حرف پایانی.

متشکرم.

معصومه پارسامهر