تابستان ؛ فصل شیوع مسمومیت های غذایی

مسمومیت غذایی فقط «گاهی» به معنای واقعی کلمه مسمومیت است ، یعنی بعضی از باکتری هایی که به آنها اشاره شد از خود یک سم یا آن طور که پزشکان می گویند یک توکسین آزاد می کنند که باعث ایجاد التهاب در معده ، روده کوچک و گاهی روده بزرگ می شود، کرامپ های عضلانی (دل پیچه) ایجاد می کند و باعث استفراغ ، اسهال ، تب و کم آبی بدن می شود. در عین حال بعضی از باکتری ها هم هستند که خودشان به مخاط روده حمله می کنند. نکته ای که نباید فرموش کرد این است که فاصله زمانی میان ورود غذای آلوده به بدن تا شروع علایم مسمومیت ، واقعا متفاوت است . گاهی تنها چند ساعت پس از مصرف غذای آلوده و گاهی چند روز پس از آن ، علایم مسمومیت ظاهر می شوند. ممکن است همین فاصله زمانی هم کلیدی باشد برای تشخیص این که کدام باکتری عامل ایجاد مسمومیت بوده است . مثلا کلستریدیوم پرفرینجنس معمولا حدود 36 ساعت پس از مصرف غذا علایم ایجاد می کند اما استانیلوکک ظرف 2 تا 6 ساعت خودش را نشان می دهد ؛ اما گذشته از این حرفها آنچه در مسمومیت غذایی اهمیت دارد ، تشخیص درست خود بیماری است و تشخیص نوع باکتری های که عامل ایجاد آن است اهمیت آنچنانی ندارد. علت هم این است که مسمومیت های غذایی حتی بدون درمان خودبه خود بهبود می یابند و فقط در طول مدت بیماری باید اولا آب و املاح مورد نیاز را که بیمار به دلیل اسهال و استفراغ از دست می دهد ، جایگزین و ثانیا علائم ناراحت کننده بیماری را کنترل کرد. در بیشتر موارد تجویز آنتی بیوتیک علیه باکتری عامل ایجاد بیماری نیازی نیست و می توان اطمینان داشت که سیستم دفاعی بدن از پس آن برمی آید. فقط اگر ظرف چند روز بیمار بهبود نیابد، آن وقت با توجه به آزمایش مدفوع و کشت باکتریایی آن ، باید نوع باکتری را تعیین و آنتی بیوتیک مناسب علیه آن را به کار برد. دانستن این نکته درباره درمان مسمومیت برای پدر و مادرهایی که سراسیمه بچه های مبتلا به اسهال و استفراغشان را نزد پزشک می آورند و انتظار دارند با کیسه ا پر از قرص و شربت و آمپول به خانه برگردند، اهمیت دارد. این طور نیست؛