اختلال شخصیت وابسته

مسوولیت‌های مهم زندگی خود را به دیگران محول می‌کنند، به خودشان اطمینان ندارند و اگر برای مدتی تنها بمانند، احساس ناراحتی بسیار می‌کنند. این اختلال، شخصیت وابسته منفعل هم نامیده می‌شود که در زن‌ها شایع‌تر و در بچه‌‌های کوچک خانواده نیز بیشتر از بچه‌های بزرگ است.

از خصایص دیگر این افراد، عاجز بودن آنها در تصمیم‌گیری‌هاست، مگر آن که با دیگران به مقدار زیاد مشورت کرده باشند.

این گونه بیماران دوست ندارند تنها باشند و دلشان می‌خواهد کسی را پیدا کنند تا بتوانند به او وابسته شوند و همین نیاز آنها به وابستگی به فرد دیگر، موجب خدشه‌دار شدن روابط آنها می‌شود. این گونه افراد ممکن است همسری بدرفتار، بی‌وفا و معتاد را مدت‌ها تحمل کنند.

خوشبختانه درمان این اختلال اغلب نتیجه‌بخش است.

درمان‌های مبتنی بر بینش باعث می‌شود بیمار صورت‌های اولیه رفتار خود را بشناسد و با حمایت درمانگر به فردی مستقل‌تر، پرجرات‌تر و با اتکای بیشتر به خود تبدیل شود.

رفتاردرمانی، جرات‌آموزی، خانواده درمانی و گروه درمانی همگی می‌توانند در درمان بیمار کمک‌کننده باشند و استفاده از آنها در بیماران پیامدهای موفقیت‌آمیزی داشته است.

برای مقابله با علائمی مثل اضطراب و افسردگی که از خصایص شایع همراه با اختلال شخصیت وابسته است، گاهی اوقات از درمان‌های دارویی استفاده می‌شود.

برای بیمارانی که دچار حملات هراس می‌شوند یا اضطراب جدایی زیادی دارند، داروهایی چون ایمی‌پرامین می‌تواند کمک‌کننده باشد.

همچنین می‌توان از بنزودیازپین‌ها یا داروهای سر‌وتونینوژیک هم استفاده کرد.