اختراع لکوموتیو بخار که نیروی محرکه لازم برای حرکت واگنهای قطار را تامین میکرد زمینه مناسبی را برای بهرهبرداری از کاربردهای سیستمهای حمل و نقل ریلی اولیه و گسترش و توسعه خطوط راهآهن در سالهای بعد به وجود آورد و به همین علت میتوان آن را نقطه عطفی در توسعه خطوط حمل و نقل ریلی به شمار آورد.
در سال 1804 میلادی، ریچارد تروتیک نخستین لکوموتیو بخار را مورد بهرهبرداری قرار داد. اگرچه اجرای این طرح آزمایشی چندان موفقیتآمیز نبود اما سبب شد بسیاری از افراد دیگری که در این زمینه تخصص داشتند طرحهای جدیدی را ارائه کرده و موفقیت و کارآیی آنها را مورد بررسی و تجزیه و تحلیل قرار دهند. در سال 1829 میلادی، رابرت استفنسون از مهندسان انگلیسی، نوعی پرتابه را طراحی کرد تا از آن به عنوان پیشران حرکتی در لکوموتیوهای جدید و مدرن استفاده کند.
این پرتابه به گونهای طراحی شده بود که میتوانست به صورت خودکار نیازهای خود را برطرف سازد. به عبارت دیگر در این پرتابه برای تامین حرارت مورد نیاز دیگ بخار از ذغال سنگ استفاده شده بود و مخزن آبی برای آن در نظر گرفته شده بود که میتوانست بخار مورد نیاز سیستم را تامین کند. بخار ایجاد شده در دیگ بخار نیروی لازم برای حرکت رفت و برگشتی پیستونها را تامین کرده و در نتیجه سبب به گردش درآمدن چرخها در حرکت قطار به سمت جلو میشد و در نهایت بخار مازاد از این سیستم در محیط اطراف منتشر میشد.
بعدها نیز از چنین روشی در مقیاس بزرگتر در لکوموتیوهای بخار دیگر نظیر لکوموتیوهای بخار خطوط راهآهن الرمن و همچنین مالارد استفاده شد.
طرح بسیار ساده این گروه از لکوموتیوها و همچنین ایمنی و قابلیت اطمینان از عملکرد مناسب این گروه از لکوموتیوها که با استفاده از نیروی بخار، انرژی محرکه لازم برای حرکت قطارها را تامین میکردند سبب شد در دوره زمانی 120 ساله استفاده از لکوموتیوهای بخار در سیستمهای حمل و نقل ریلی تنها تغییرات اندکی در آنها ایجاد شود، تا این که در دهه 1950 میلادی با اختراع موتورهای دیزلی و الکتریکی که در مقایسه با موتورهای بخار از کارآیی بیشتری برخوردار بودند به تدریج دوره طلایی این گروه از لکوموتیوها به سر آمده و این موتورها پس از سالها خدمت مفید بهانسانها، ساکن موزهها شدند.
منبع: visual basic
