حکایت عطار و سیمرغ سینمای ما

البته دیدن این پوستر جشنواره به تخیل آدم اجازه می‌دهد که پر بگشاید و به قرن‌های گذشته برود و دست عطار نیشابوری را بگیرد و به سبک فیلم‌های تخیلی او را از دروازه‌های زمان عبور دهد و با خود به زمان حال بیاورد و پوستر جشنواره امسال را به او نشان بدهد و بعد بنشیند و حال و هوای عطار را بعد از دیدن این پوستر مشاهده کند!

به طور یقین، ابتدا عطار اندیشه خود را از 7 شهر منطق‌الطیر عبور خواهد داد؛ اما باز هم نخواهد توانست ارتباط این پوستر و سیمرغ بال‌بال شده آن را با جشنواره‌ای که قرار است در آن فیلم نشان بدهند، بفهمد. عطار فکر خواهد کرد، باز هم فکر خواهد کرد و باز هم نخواهد فهمید که این سیمرغ که تندیس جشنواره هم هست، چرا تاکنون نتوانسته فیلمسازان ایرانی را از خوان‌‌‌های مختلف عبور دهد و آنها را به قله آخر برساند؛ چون او هم شنیده که طراحان تندیس جشنواره در اوایل دهه 60 به این دلیل سیمرغ را به عنوان نماد انتخاب کردند تا به این وسیله بتوانند به سینماگران یادآوری کنند آنها باید مانند سیمرغ طی‌طریق کنند تا عاقبت به سرانجام نیکی برسند.
سیمرغ در دل بلورین تندیس نشست تا با برگزیدگان جشنواره به خانه آنها برود و همیشه ادامه راه را به آنها یادآوری کند و دریافت آن آرزویی باشد برای کسانی که می‌خواهند در سینما ماندگار شوند.

عطار باز هم فکر خواهد کرد و باز هم نخواهد توانست به این سوال پاسخ دهد که آیا لازم است پوستر یک جشنواره سینمایی، همه‌ساله شبیه پوستر جشنواره‌ها و یا نمایشگاه‌های نگارگری باشد و سیمرغ در آن زمینه اصلی باشد؟ مگر نه این است که قرار بوده سیمرغ در دل بلورین تندیس آشیانه داشته باشد؟ اما اکنون سیمرغ عطار با آن صبغه عارفانه، هر سال به شکل و قیافه‌ای درمی‌آید و می‌شود پوستر جشنواره. همین سال گذشته بود که دم اسطوره‌ای آن شد شبیه شاخه‌های نازک یک نهال و سرش هم شد، مرد تک‌بعدی و مینیاتوری که داشت با دوربین فیلمبرداری 35 میلی‌متری، سینما را ثبت می‌کرد.

امسال هم این سیمرغ دم پریشانی دارد که به گفته رندی، می‌توان پرنده‌های نحیفی را که می‌خواهند هر جور شده خودشان را به دم این سیمرغ آویزان کنند، نماد سینماگرانی دانست که سرگردان مانده‌اند و نمی‌دانند چگونه در سودای سیمرغ طی طریق کنند. عطار از دروازه‌های زمان عبور خواهد کرد و به زادگاه خود بازخواهد گشت و به این نکته فکر خواهد کرد که وقتی هرساله فقط ظاهر سیمرغ جشنواره عوض می‌شود، چگونه می‌توان توقع داشت که در عمق سینمای ایران اتفاقی بیفتد.

طاهره آشیانی