jamejamonline
صفحه نخست عمومی کد خبر: ۲۲۶۵۷۰   ۰۸ دی ۱۳۸۷  |  ۰۰:۵۴

رضا رستمی: از وقتی که حسین علیزاده و محمدرضا درویشی همسایه هم بودند، زمان زیادی گذشته است که ردش را می‌شود در چهره هر دو نفر شان دید، خصوصا اگر عکس‌های جوانی‌شان را بگذاری کنار عکس‌های امروز این دو نفر. با این حال هنوز هم علیزاده، علیزاده است و درویشی درویشی، در تاریخ موسیقی ایران این دو نام از همان روزهایی که خانه‌هایشان نزدیک هم بود ثبت شده و تا امروز دوام داشته است. علیزاده از همان سال‌های پیش از انقلاب مسیر تازه‌ای را در عرصه موسیقی ایران در پیش گرفت که به خلق آثاری تازه و بدیع انجامید.

درویشی هم در کنار آهنگسازی راهی گوشه و کنار ایران شد تا گنجینه آواها و نواهای نواحی گوناگون ایران را بشناسد و آنها را به نسل‌های بعد از خودش معرفی کند.

اگر علیزاده نبود، حالا نه نی‌نوایی وجود اشت و نه ترکمنی، نه نوبانگ کهنی و نه راز نویی و نه... اگر علیزاده نبود تعریف ما از سه‌تار، از تار و از امکانات موسیقی ایرانی محدود باقی می‌ماند، در حد همان چیزهایی که آنقدر تکرار شده‌اند که رنگ کلیشه گرفته‌اند و خیلی‌ها را از فرهنگ موسیقایی‌مان گریزان کرده‌اند.

اگر علیزاده و قرائتش از میراث موسیقایی نبود، حالا حافظه ما پر بود از صداهایی که مدام شبیه هم می‌شدند، بدون آن که رابطه‌ای عمیق با فرهنگ و هویت موسیقایی این سرزمین پیدا کنند.

حکایت درویشی اما حکایت دیگری است، او سال‌های زیادی از عمرش را صرف سفر کرد، صرف مشاهده، صرف گوش کردن به نوای سازهایی که هر کدام ترجمان زندگی مناطق خود بودند، از سیستان و بلوچستان گرفته تا مازندران و گیلان، خراسان بزرگ، حاشیه خلیج فارس، کردستان و ... و ... و ... هر جا راوی موسیقی بود، هر جا سازی بود و نوازنده‌ای، پای درویشی هم به آنجا می‌رسید، تا سال‌ها بعد، هم حاصل سفرهایش در قالب جشنواره‌های مختلف عمومی شود و هم موسیقی‌ای که می‌ساخت رنگ و بویی دیگرگونه و متفاوت بیابد.

البته درویشی اولین کسی نبود که قدر این گنجینه را شناخت، درست مثل علیزاده که اولین کسی نبود که به صرافت نوآوری در موسیقی ایرانی افتاد، اما هر دو در زمانی که باید راهشان را انتخاب کردند. حالا اصلا مهم نیست که آنها  همسایه هم باشند یا نه مهم همخوانی نت‌هایی است که تصنیف کرده‌اند، آن هم در شب‌های تهران.

علیزاده و درویشی باز هم به هم رسیدند، در دی ماه سال 87 در تهران در تالار رودکی در کنسرتی که 2 شب ادامه داشت، شنبه و یکشنبه شب.

ارسال نظر
* نظر:
نام:
ایمیل:

یادداشت

بیشتر
چرا خوشحال نمی‌شویم؟!

چرا خوشحال نمی‌شویم؟!

آدم‌های دنیا به اندازه زیادی آب، غذا، اکسیژن و البته خبر مصرف می‌کنند. شاید فکر کنید این مورد آخری خیلی هم نیاز نیست، اما به همان اندازه که گرسنگی ما را به دنبال خودش می‌کشد، میل به دانستن هم ما را دنبال خودش می‌برد.

گفتگو

بیشتر

پیشنهاد سردبیر

بیشتر
وضعیت قرمز گیشه

سینما سال جدید را هم با بحران شروع کرده و ظاهرا مردم هنوز رغبتی به فیلم دیدن ندارند

وضعیت قرمز گیشه

پیشخوان

بیشتر