کتاب دیالکتیک روشنگری را مهمترین اثر مکتب انتقادی دانستهاند. کتابی که از فراهم آوردن یادداشتهای گرتل آدورنو از بحثهای همسرش (تئودور آدورنو) با ماکس هورکهایمر در خانهشان در جنوب کالیفرنیا در سالهای پایانی جنگ جهانی دوم فراهم آمد. 15 سال طول کشید تا چاپ اول کتاب که توسط انتشارات Querido در آمستردام منتشر شده بود تمام شود. اما از پایان دهه 60 میلادی کتاب، شهرت فراوانی یافت وبه منبع الهام بسیاری از تاملات فلسفی در نقد مدرنیته و روشنگری تبدیل شد. یورگن هابرماس آخرین بازمانده حلقه انتقادی شاید به درستی دیالکتیک روشنگری را کتابی تلخ خوانده است. کتابی که در توضیح فرآیند خود ویرانگری ـ روشنگری بسیار نومیدانه صحبت میکند.
امسال ترجمهای از این کتاب توسط انتشارات گام نو منتشر شد. مترجمان کتاب (مراد فرهادپور و امید مهرگان) در مقدمه کتاب نوشتهاند که این کتاب از صرف نقد فجایع قرن بیستم فراتر میرود و مضمون محوری آن در واقع تولد تاریخ مغرب زمین و ظهور سوژه از دل نبرد با نیروهای طبیعی به قصد کسب سلطه بر طبیعت است که نخستین بار در هیات اسطوره تجلی یافت.
در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم