امیرشهاب شاهمیری
درباره الکامپ 87
چهاردهمین نمایشگاه بینالمللی الکترونیک، کامپیوتر و تجارت الکترونیکی با عنوان «ایران الکامپ 2008» از 2 تا 5آذرماه برگزار شد و از اینرو دیگر میتوان به تحلیل و بررسی نقاط قوت و ضعف آن پرداخت. از آنجا که در کشور ما نکات مورد مناقشه بین کارشناسان مسائلی از این دست، معمولا بر سر کلیات و عناصر بنیادین آن مساله است، تا جزییات و نکات فنی، اجازه دهید که ما هم به این موارد بپردازیم. برای کسی که با دید کارشناسی به برگزاری چنین نمایشگاهی مینگرد، چند پرسش اساسی مطرح است:
پاسخ ایدهآلگرایانه پرسش نخست، همان "هماهنگی و رشد و توسعه امور مربوطه در داخل وخارج از کشور در راستای تحقق اهداف و سیاستهای توسعه صادرات غیر نفتی و و همکاری با اتحادیههای جهانی و ..." است (ر.ک. به سایت اصلی نمایشگاه.) اما از تعارف که بگذریم، تجربه نشان داده که دلایل اصلی در راهاندازی چنین نمایشگاههایی اینگونه بوده است: 1– عدم برپایی چنین نمایشگاهی در کشوری با شرایط ایران، برای مسوولان مربوطه مناسب نبوده وعدم پاسخگویی ، انبوه انتقادات را درپی خواهد داشت . 2– چشمپوشی از سود حاصل از اجاره غرفههای نمایشگاه، تبلیغات و دیگر درآمدها، خردمندانه نیست؛ نه برای وزارتخانه مربوطه، نه شرکت برگزارکننده نمایشگاه و نه برای اصناف پشتیبان3" -هماهنگی و رشد و توسعه امور مربوطه در داخل وخارج از کشور ...."
برای برآوردن انتظارات پرسش دوم، دو مساله را باید در نظر گرفت: یکی آراستگی و کیفیت ظاهری نمایشگاه است که بستگی به سطح آگاهی مسوولان، غرفهداران و بازدیدکنندگان از اهمیت رعایت ظواهر در هر محیطی دارد و شکر خدا ما ایرانیان از گذشته به "ارایه بهترین کالا با بدترین بستهبندی" زبانزد بودهایم. این نمایشگاه هم که تا چندی پیش روندی رو بهپیشرفت داشت و شاید بتوان گفت در سال 82 تاحدودی به استانداردهای جهانی نزدیک شده بود، با اختلاف نظر دستاندرکاران (بر سر بندهای اول و دوم پاسخ پرسش نخست)، طبق معمول منجر به اختراع چندباره چرخ شد و تولیت الکامپ دستبهدست گشت و خوشبختانه دوباره روندی رو به فراز و تثبیت را نشان میدهد.
مساله دوم سطح کیفی نمایشگاه از دیدگاه "نمایش واقعی پیشرفتهای فنی و صنعتی تولیدکنندگان و طراحان داخلی" است که در پاسخ باید گفت که کدام صنعت و کدام فن؟! در شرایطی که بخشی از تولیدکنندگان در کارخانه را تخته کردهاند و برخی نیز به واردات کالاهای خارجی و در بهترین حالت، به مونتاژ قطعات کمپانیهای آسیایی میپردازند یا کلا قضیه را ول کردهاند و سرمایهشان را به خارج بردهاند، دیگر چه جای انتظاری باقی میماند؟
کوتاه سخن اینکه در چنین شرایطی توقع نمایشگاهی بهتر از این، نابهجا است و برای بهبود امور، کاری بهتنهایی از دست بازدیدکننده و شرکتکننده و برگزارکننده و حتی وزارتخانه مسوول، برنمیآید و نیاز به خواست و همت دستاندرکاران، بهویژه مسوولان و برنامهریزان دارد.
تازه ها
گوناگون
پیشنهاد سردبیر
در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم
پشت پرده اتاقهای دود و طلسـم
