کی بهار «موزه»ها می‌رسد

سرجان، زادگاه استاد مرحومه دکتر طاهره صفارزاده هم است. احتیاجی به معرفی ایشان نیست سخن، چیز دیگری است. زمانی خدمت ایشان بودیم. چند تن از بزرگان خانواده‌های قدیمی شهر از میراث رو به نابودی سیرجان صحبت می‌کردند. آنان نمی‌توانستند از گنجینه‌های کهن خانوادگی‌شان نگهداری کنند.

دستبرد گاه و بی‌گاه دزدان، امانشان را چیده بود اگرچه در آن نشست، پیشنهاد شد که موزه‌ای برای این آثار ارزشمند و مهم  بنا شود، اما تا امروز که معلوم است هیچ حرکت و فعالیتی از سوی مسوولان صورت نپذیرفته وگرنه تاریخ غنی سیرجان، فراموش نمی‌شد و خسته از گرانسنگی باستان خویش به باد نمی‌رفت.

صاحبان اشیای عتیقه تصمیم گرفتند که این آثار را (یعنی بخشی از شناسنامه سیرجان را)‌ به موزه آستان قدس رضوی (ع)‌ تقدیم کنند بلکه جلو نابودی و گم‌گشتگی و چپاول بیش از پیش آنها  را بگیرند.

حالا خبرنگار ما از شهر ورزقان آذربایجان شرقی گزارش داده که مسوولان و مردم، پیگیرانه و مصرانه، خواستار بنای موزه‌ای هستند تا شناسنامه شهرشان پاره پاره نشود و در گنجه‌ها و مجموعه‌های شخصی اروپاییان یا حتی دیگر ایرانیان بی‌ردپا و اثر، گم نماند.

اگرچه ورزقان با توجه به نظر کارشناسان میراث فرهنگی یکی از قطب های فرهنگی و تاریخی این استان است و کشف فسیل 7 میلیون ساله، کتیبه‌ها، قلعه‌ها و غارهای تاریخی و بیش از 200 آثار شناسایی شده و به ثبت رسیده نشان دهنده تاریخ غنی این شهرستان است، با این حال کشوری مثل ایران که مهد تمدن و محل طلوع مدنیت بشری است در هر شهر و منطقه‌ای باید جایگاهی و بنایی برای حفظ میراث‌ها و ارزش‌های تمدنی همان اقلیم بنا شود ، باشد اما دریغ ازموزه، دریغ از یکی از مهم‌ترین مهم‌ها، دریغ از بی‌توجهی به یکی از اولویت‌های مهم ایران‌زمین.

علی مظاهری