صنعت، رشت را آلوده کرد

چنانچه صنایع را عامل اصلی تولید در استان قلمداد کنیم و به‌زعم برخی توسعه آن را تنها راه خروج از بحران سرانه تولید و اشتغال بدانیم، واضح است شکل عملکرد صنایع در حقیقت نقض غرض چرا که تولید می‌بایست از جهات مختلف سلامت و توانمندی جسم و روح جامعه را تضمین کند و تولید پایدار هیچ‌گاه عوارض حاصل از فرآیند خود را برای برای حلقه‌های خارج از خط تولید گسیل نمی‌کند.

شکی نیست که در برخورد با صنایع گاهی تسامح به خرج داده می‌شود و برای حفظ تولید و سایه‌ای مبهم از امنیت (که خود فشارهای نامرئی بر دستگاه نظارتی محیط‌زیست هستند، نمی‌توان برخورد قاطع انجام داد. اما کسانی‌که بدون وقفه داد حمایت از صنعت را سر می‌دهند (که به‌جاست) آیا نسبت به این‌گونه انحراف از معیارها نیز حساسیت نشان می‌دهند؟

شهر صنعتی رشت هم‌اکنون واجد  27 صنعت متوسط و بزرگ است که در پایان خط تولید، فاضلاب تولید می‌کند که از مجموع این 27 واحد صنعتی 23 واحد آن به دلایل مختلف طی پالایش‌های مستمر کارشناسان بخش محیط انسانی، اخطاریه زیست‌محیطی دریافت کرده‌اند تنها 4 واحد صنعتی داروسازی سبحان، کارخانجات پگاه گیلان، شرکت فرآوری و ساخت و صنایع شیشه گیلان‌ در حدود مجاز، فعالیت‌های خود را انجام داده و پساب‌های آنها عاری از آلودگی است.

در بین این صنایع، صنایع دارویی بهداشت کار با 38 متر مکعب تولید پساب در روز کمترین حجم پساب تولید و مجتمع فولاد گیلان با 1370 مترمکعب پساب بیشترین آن را تولید و به اکوسیستم‌های آبی استان وارد می‌کند.

حجم کلی تولید پساب در شهر صنعتی رشت به بیش از 3300 مترمکعب در شبانه‌روز می رسد که تنها 800 مترمکعب آن تصفیه شده و عاری از هر گونه آلودگی است.

در کنار همه این انحراف از معیارها، مدیران محترم شهر صنعتی نیز برای رفع آلودگی‌ها تاکنون اقدام قابل‌ملاحظه‌ای از خود بروز نداده‌اند و ساخت سیستم مرکز فاضلاب شهر صنعتی رشت کوچکترین پیشرفتی نداشته و تنها در حد سخن و مصاحبه از آن نام برده می‌شود.

به آلودگی‌هایی از این دست که در استانی مانند گیلان وجود دارند می‌بایست به‌عنوان یک مساله ملی نگاه کرد. طبق اندازه‌گیری‌های دقیق، میزان روغن موجود در پساب 12 برابر حد مجاز، میزان BOD 2 برابر حد مجاز، سولفات دو برابر حد مجاز، COD 5 برابر حد مجاز و کدورت آن 1700واحد بیش از حد استاندارد است.