قدر ما و آش ‌رشته افطاری‌

طعم تلخ واقعیت بالا را که ناشی از سطح بی‌مقدار و نازل آن در میان جلوه‌های ماه مبارک رمضان است، با ذکر جلوه‌ای دیگر از آن شیرین می‌کنیم؛ خواندن یک آیه قرآن در این ایام ثوابی برابر ختم آن در ماه‌های دیگر دارد. پس اگر توفیق ختم آن در این ماه دست دهد، تو گویی که بیش از  6000 بار آن را ختم کرده‌ایم و چه اجر و پاداشی که در قبال این توفیق در انتظار ما نیست.

از این‌که بگذریم شب‌های گرانقدر و پرارزش قدر را در پیش داریم که افکار و اوهام بنده و امثال هذا به پایه‌اش نرسد و زبانمان از عهده وصفش برنیاید و از دیدگاه ما چه ثواب‌ها که به خاطر درک و احیای این شب‌ها در نامه اعمالمان ثبت و ضبط خواهند کرد.

تمامی موارد گفته‌شده  و گفته نشده مشابه  به اندازه خود دارای ارزش و قیمت و برکتند. از آن حلیم بوقلمون و زولبیا بگیر تا اطعام و افطار و اکرام، ختم قرآن، احیا و شب‌های قدر و ... که همه جلوه‌های ویژه این ماه مبارکند. اما 2 نکته مهم نباید فراموش شود؛ یکم این‌که قدر و قیمت آنها به اندازه بهره و نصیبی است که به انسان می‌رساند و دقیقا به همین اندازه باید برای آنها وقت و انرژی و پول و... صرف کرد که اگر بیش از این صرف کنیم، مغبونیم. از این منظر، مقایسه میان زمانی که در صف خرید زولبیا و بامیه صرف می‌کنیم و زمانی‌ را که در شب‌های قدر در مساجد به سر می‌بریم، آگاه‌کننده و هشداردهنده است. دوم و مهم‌تر این‌که قدر و قیمت ما به اندازه بهره و نصیبی است که ما از مواهب و فضایل این ماه شریف می‌بریم. اگر در حد جمع کردن ثواب 6000  ختم قرآن با حداکثر سرعت قرائت متوقف بمانیم، از نعمتی که در فهم و درک حتی یک آیه آن نهفته است محروم می‌شویم و اگر چشممان فقط اجر و پاداش احیا و شب‌زنده‌داری لیالی قدر را ببیند، از دیدن نور باطن آنها وا می‌ماند. چشم حقیقت‌بینمان را بگشاییم، از قشر و پوسته و پیرایه‌های خود‌ساخته بگذریم و مغز را دریابیم. همه اینها از شب قدر و کمک به همنوع و ... حتی آن آش شله‌قلمکار، بهانه و وسیله‌ای است برای سر و سامان و تعالی بخشیدن به رابطه ما با دنیای بیرونمان، با طبیعت، با بقیه آدم‌ها و در نهایت خالق همه اینها و افزودن معرفتمان نسبت به آنها. هرچه این معرفت بیشتر باشد، قدر ما نیز بیشتر است و هرچه در مسیر عمیقتر کردن این شناخت پیش رویم، قدر خود را نیز افزون‌تر دانسته‌ایم.