معیاری‌برای اندازه‌گیری استقامت بدنی

به گزارش نیویورک تایمز ، جک لالین 93 ساله یکی از پیشکسوتان قدرت بدنی و کسی که بینندگان تلویزیون در سال های 1950 با شنا رفتن روی نوک انگشتان دستش، مبهوت می کرد، می گوید: «این کار احتیاج به قدرت بدنی بالا و استقامت زیاد دارد هر وقت توانستید به تعداد معینی شنا بروید می توانید مطمئن باشید که وضعیت جسمانی خوبی دارید».

شنای روی زمین در واقع یک نوع وسیله اندازه گیری استقامت بدن در برابر  فشاری است که روی عضلات بدن وارد می شود. این فعالیت ورزشی تمام بدن از جمله ماهیچه های بازوها ، قفسه سینه ، شکم ، ران و ساق پا را محک می زند.

در شنای روی زمین تمام بدن مثل تخته ای صاف روی زمین قرار می گیرد و کشیده می شود، کف هر دست کاملا روی سطح زمین قرار می گیرد. بازوها با بدن زاویه 90 درجه دارند. در فراز و فرود این فعالیت ورزشی، تمام بدن تحت تاثیر وزن کل بدن قرار دارد. 

«استیو استس» استاد تربیت بدنی و رییس دانشکده مطالعات حرفه ای دانشگاه میسوری می گوید:«شما در این فعالیت ورزشی فقط از وزن بدن خود استفاده می کنید اگر تصمیم دارید ثابت کنید از نیرو و قدرت بدنی مناسبی برخوردار هستید، آسان ترین راه انجام شنای روی زمین است».

بهتر است بدانید بسیاری از مردم نمی توانند شنای روی زمین بروند و این کار را انجام دهند. در این فعالیت تمام قدرت بدن روی عضلات قسمت فوقانی بدن متمرکز می شود و از آنجا که این یک فعالیت آیروبیک و هوازی است باعث می شود که رگ های قلب باز شوند و بدین ترتیب فشار خون درون آنها تنظیم شود. اگر این فعالیت به طور مستمر انجام شود باعث افزایش قدرت بدنی شخص می شود.

در سال 2001 محققان دانشگاه کارولینای جنوبی آزمایشی را روی 70 دانش آموز در سن 10 تا 13 ساله انجام دادند تقریبا نصف دانش آموزان پسر و دو سوم دختران نتوانستند شنای روی زمین بروند.

در افراد با سن بالاتر توانایی انجام این فعالیت بیش از یک بار و با فرم مناسب شاخص تعیین توانایی و استقامت بدن در دوران سالخوردگی است.

بررسی هایی که روی مکانیسم این حرکت انجام شده، نشان می دهد شنای روی زمین می تواند قدرت ماهیچه ها را با عملکرد مغز هماهنگ کند. بدین ترتیب که در هر بار فرود آمدن شخص سعی می کند که سقوط نکند و در تماس با زمین قرار نگیرد.

انسانها در موقع سقوط به طور طبیعی سعی می کنند که با پیدا کردن نقطه اتکا خود را حفظ کنند. چراکه در سقوط از ارتفاع هر چند کم،  تنها عامل وزن بدن است و شنای روی زمین دقیقا تقلید حرکت سقوط است.

در این حرکت دستها با زمین در تماس هستند، مچ ها و بازوها بیشترین فشار را تحمل می کنند و خم شدن آرنج ها کمی از نیرو می کاهد.

بسیاری از مردم واقعا نیاز دارند بدانند که چطور این کار را  انجام دهند چون ممکن است در هنگام پایین آمدن سقوط کنند و به سر و صورت آنها آسیب برسد.

به طور طبیعی بالا رفتن سن باعث می شود عضلات ضعیف شوند. انسانها معمولا بیش از 30 درصد توانایی جسمی خود را در سنین بین 20 تا 70 سال از دست می دهند ولی تحقیقات نشان داده است تمرین های منظمی از این قبیل، فیبرهای درون ماهیچه ها را افزایش می دهد و می تواند این سیر نزولی را با افزایش نیروی عضلات، متوقف کند.

زنان  در یک وضعیت خاص قرار دارند چراکه آنها نسبت به مردان 20 درصد کمتر ماهیچه دارند. اغلب زنان زانوهای خود را برای کاستن میزان فشار ناشی از وزن بدن خود، خم می کنند.

به طور طبیعی یک زن 40 ساله باید بتواند 16 شنا برود این در حالی است که یک مرد در همین سن باید قادر باشد حداقل 27 شنا برود. این معیار در سن 60 سالگی برای مردان 17 و برای زنان 6 شنا است.

در زمینی با شیب بیشتر شنا رفتن به مراتب خیلی سخت تر خواهد بود. آقای «لالین» با ثبت یک رکورد جهانی توانست در عرض 23 دقیقه 1000 شنای روی زمین برود.

گروه ترجمه