راهبردی مؤثر در درمان متاستاز

به گزارش ایسنا، در این نوع درمان نه ‌تنها از دوزهای کمتری از مواد سمی شیمی‌ درمانی استفاده می‌شود، بلکه آسیب به بافت‌های اطراف هم بسیار کمتر خواهد بود.

این گروه با طراحی یک سیستم دارورسانی مبتنی بر فن‌آوری‌نانو، شیمی‌درمانی را هدفمند کرده، به اثری عمیق روی متاستاز سرطان کلیه و لوزلمعده در موش دست‌ یافتند.

پرفسور چرش، عضو این گروه، اظهار داشت که نانوذرات مورد استفاده مواد شیمی‌درمانی را حمل کرده، آنها را به پروتئین نشانداری به ‌نام اینتگرین می‌رسانند. این پروتئین در سطح رگ‌های خونی توموری خاصی یافت می‌شود و با توسعة رگ‌های خونی جدید و رشد تومورهای بدخیم مرتبط است.

این گروه دریافتند که ترکیب دارو- نانوذره تأثیر زیادی روی تومور اولیه ندارد؛ اما انجام متاستاز در سرطان‌های کلیه و لوزلمعده را در بدن موش متوقف می‌کند. آنها نشان دادند که دوزهای بسیار کمتر شیمی‌درمانی می‌تواند نتیجة دلخواه را به دست دهد، زیرا دارو به‌ طور انتخابی به رگ‌های خونی خاصی می‌رسد که تغذیه‌کنندة سرطان هستند و بدون آسیب به بافت‌های اطراف ضایعه را نابود می‌کند.

پرفسور چرش می‌گوید: «ما قادریم با دوزی معادل 15 برابر کمتر از دوزی که در تجویز سیستمیک دارو استفاده می‌شود، اثرات ضد سرطانی مطلوبی را به دست آوریم. نکتة جالب اینکه تومور متاستاز داده در این سرطان حساس‌تر از تومور اولیه است».

دوکسوروبیسین یک داروی ضد سرطان است؛ اما دوزهای درمانی آن اثرات جانبی منفی دارد.

این اولین باری است که چنین اثری که نشانه‌های سمیت در بیماران ایجاد نمی‌کند، روی متاستاز مشاهده می‌شود.

درمان متاستاز از قدیم سخت‌تر از درمان تومور اولیه بود و همان چیزی است که باعث مرگ بیماران می‌شود. چون متاستاز بیشتر از تومورهای ثابت متکی به رگ‌زایی است.

پرفسور چرش به این نتیجه رسیده که رساندن داروهای ضد سرطان به محل رشد رگ‌های خونی، درمان خوبی برای متاستاز است.