ورزش را در مدارس دخترانه جدی نمی گیرند

کفش و شلوار ورزشی اش را داخل کیفش گذاشت. نگاهی به برنامه کلاس درسی اش که روی دیوار اتاقش چسبانده بود انداخت. ساعت دوم ورزش داشت.از روز سه شنبه زیاد خوشش نمی آمد. در حقیقت ساعت ورزش را اصلا دوست نداشت. این ساعت برایش خیلی طولانی می گذشت. از بالا و پایین پریدن و دویدن به دنبال توپ بیزار بود. از لحاظ وضعیت جسمانی نسبت به دوستان همکلاسی اش ضعیف و لاغرتر بود. به همین دلیل نمی توانست مثل بقیه دوستانش در مسابقه ها و برنامه های ورزشی شرکت کند.

کد خبر: ۱۹۹۶۶

ثلث پیش با کلی تحقیق و ارائه یک بروشور از یک رشته ورزشی توانسته بود کمبود نمره اش را جبران کند و با هر سختی که بود، نمره 15بگیرد.

شاگرد اول کلاسشان بود؛ اما همین نمره ورزش ، کلی روی معدلش تاثیر گذاشته بود. به همین دلیل حاضر بود زنگهای ورزش یک درس سخت حفظکردنی را امتحان می داد؛ اما مجبور نبود هفته ای 2ساعت بابچه ها در زنگ ورزش شرکت کند! 14سالگی برای نوجوانان ، یک دوره سنی ویژه و آکنده از شور و هیجان و شادی است اما ناهنجاری های تن مثل ؛ چاقی یا لاغری مفرط، زندگی نوجوان را با رنجهای عمیق و ناخواسته همراه می کند.

نگاه های سنگین و کشدار همسالان و القاب کنایه آمیز که گهگاه بر زبان آنها جاری می شود، این رنجها را افزون می سازد. جدای از موارد استثنایی ناهنجاری اندام نوجوانان که ریشه در توارث دارد، بسیاری از این نارسایی ها براثر دور بودن آنان از ورزش و محیطهای ورزشی بروز می کند.

بررسی ها نشان می دهد که متاسفانه هنوز در کلاسهای اول تا سوم ابتدایی در بیشتر مدارس ما معلم ورزش حضور ندارد و درس تربیت بدنی ما در حساس ترین مقطع بدون متولی است.

در حالی که به لحاظ اهمیت مقوله تربیت بدنی بخصوص در این دوره سنی ورزش در مدارس باید به صورت یک برنامه پیگیر به اجرا درآید و انجام ورزش به شکل عادت مفید در دانش آموزان همه گیر شود؛ اما به دلیل کمبود معلم متخصص ورزش این آموزش به شکل صحیح صورت نمی پذیرد.

ورزش و نوجوانان

جواد آزمون کارشناس تحقیقات تربیت بدنی آموزش وپرورش ، بر این باور است که آنچه که در ابتدا مدنظر ماست ، هنجاریابی دانش آموزان است که اگر چنانچه مشکلات ساختاری دارند باید مشکلاتشان شناسایی شود و در طول 5سال ابتدایی این مشکلات در قالب بازیها و فعالیت هایی که انجام می دهند، برطرف گردد و مهمتر این که ما در سطوح ابتدایی باید مهارت های پایه را به دانش آموزان آموزش بدهیم زیرا از ترکیب یک مهارت پایه ، مهارت های ورزشی بدست می آید. مانند شوت کردن ، پرتاب کردن و دویدن .

دانش آموزان در دوره راهنمایی برای فعالیت رشته های ورزشی و آمادگی جسمانی آماده خواهند شد و نوجوانان ، آمادگی جسمانی و آشنایی با رشته های مختلف ورزشی را تجربه می کنند. پس از آن در دوره دبیرستان یکی از این رشته ها را انتخاب می کنند و در طول 3سال به پرورش آن رشته می پردازند و این تخصص در 2سال آخر تکمیل می شود. به طور کلی این برنامه آموزش وپرورش است .

بعد از این 3سال که دانش آموزان از حیطه آموزش وپرورش خارج می شوند یا جذب تیم های مختلف ورزشی می شوند و یا در دانشگاه ها به فعالیت هایشان ادامه می دهند و در واقع پیوستگی میان اینها وجود ندارد و در فاصله میان مدرسه و مراکز آموزش عالی ، ورزش سازمان یافته این قشر بدون متولی می ماند.

در حقیقت اگر این برنامه چندین ساله را در دوران دانش آموزی خوب اجرا کنیم باز در نهایت با مشکل پراکندگی بچه ها مواجه هستیم که برای آن مساله هم باید چاره ای اندیشیده شود.

دانش آموزان دختر و مشکلات ورزشی

اعظم مدادی که مادر یک دانش آموز دختر 15ساله است ، در زمینه مشکلات ورزش دختران چنین می گوید: «چندی پیش وقتی از وضعیت ورزش و کلاس ورزشی دخترم سوال کردم ، به من گفتند که در این ساعت بچه ها یا در مورد موضوعی اختیاری صحبت می کنند یا این که هر کس به فعالیت ورزشی مورد علاقه خود می پردازد. در مجموع می توان گفت که امکانات ورزشی در مدارس بسیار کم است و برای دانش آموزان دختر نیز به مراتب کمتر از دانش آموزان پسر چنین امکاناتی وجود دارد و دختران نمی توانند همانند پسرها در هر جا و مکانی ورزش کنند. از این رو باید در مدارس به این مقوله توجه بیشتری شود و نظم بیشتری به ساعات ورزشی داده شود».

حسینیان دبیر ورزش مدرسه راهنمایی دخترانه ، در این مورد می گوید: «مشکل ورزش در مورد دانش آموزان دختر چند برابر است . به هر حال پسر بچه ها اگر معلم ، فضا یا وسایل و امکانات کافی نداشته باشند، فرصتهایی برایشان پیش می آید که بتوانند نیازهای جسمانی ، ورزشی خود را به نحوی برآورده سازند و در محیطهای خارج از مدرسه به فعالیت و بازی مشغول شوند.

در حالی که بسیاری از دختران ما حتی داخل مدرسه هم این امکانات را ندارند. بسیاری از مدارس ما خانه هایی بر آن مشرف است و دختران ما به لحاظ رعایت مسائل شرعی با مشکل مواجه هستند و با توجه به شرایطی که ورزش می طلبد، نمی توانند لباس ورزشی بپوشند. در حال حاضر ما با کمبود فضاهای مناسب ورزشی برای دختران روبه رو هستیم و به همین دلیل هم هست که بسیاری از دختران ما با مشکلات جسمانی رو به رو هستند».

در نتیجه تحقیقی که صورت گرفته دختران 17ساله ما از لحاظ استقامت عمومی بدن به اندازه دختران 9ساله هستند و این بیانگر این واقعیت است که دختران ما از سن 9سالگی تا 17سالگی فعالیت خاص ورزشی که موجب بالا رفتن استقامت عمومی بدنشان بشود، انجام نداده اند و یا این که کم انجام داده اند و این خطری است که به هر حال نسل جوان ما را تهدید می کند.

به لحاظ این که دختران ما علاوه بر این که مسوولیت خودشان را به عنوان یک فرد به عهده دارند، مسوولیت نسل فردا را هم به دوش می کشند . پس به طور طبیعی از یک مادر ضعیف فرزندی قوی متولد نمی شود و باید یک مادر به قدری از لحاظ جسمی ورزیدگی و توان لازم را داشته باشد تا بتواند فرزند سالم به دنیا بیاورد.

به دلیل توسعه زندگی ماشینی ، فقر حرکت امروزه در دختران ما بسیار مشهود است و امید است که از سوی مسوولان در این زمینه اقداماتی صورت گیرد.