آهنگ خوش زندگی با ورزش‌

بازی‌های المپیک قدمتی تاریخی دارد و هر دوره از زمان، ورزشکاران شرکت کننده تمام سعی و تلاش خود را به‌کار می‌گیرند تا حضوری موفق داشته و افتخار‌آفرین داشته باشند. مانند همه جریانات زندگی که پس از گذشت مدتی تبدیل به خاطره می‌شوند، رقابت‌های المپیک نیز سرشار از لحظات به یاد ماندنی است. در اینجا خواندن مطلبی از یک موسیقیدان و ورزشکار سابق خالی از لطف نیست. میشلای اوستر میر، در آستانه بازنشستگی نیز سرشار از نشاط بود. توانایی جسمی، مهارت، چالاکی و تیزهوشی از او یک ورزشکار استثنایی و یک پیانیست برجسته ساخته بود.

کد خبر: ۱۹۷۹۶۳

میشلاین در خانواده‌ای فرهنگی، ادیب و موسیقیدان به‌دنیا آمد. او شایستگی و استعداد‌های خود را مدیون خانواده و ارثیه فامیلی‌اش بود. میشلاین متولد 23 سپتامبر 1922 فرانسه و خواهر‌زاده نویسنده برجسته ادبیات جهان، ویکتور هوگو و برادرزاده شاعر بزرگ لوسین پاروش بود. او از کودکی کششی درونی‌ نسبت به هنر و ورزش داشت. اساس تئوری و نواختن نت‌های موسیقی را از 4 سالگی نزد مادر خود که معلم موسیقی بود، فرا گرفت و پیشرفت قابل توجهی در این زمینه از خود نشان داد و با نبوغ پرورش یافته خود، در 13 سالگی در کنسرواتوار ملی پاریس به جایگاه ویژه‌ای دست یافت.

با شروع جنگ جهانی دوم و در 16 سالگی به‌طور موقت فراگیری موسیقی را رها کرد و به خانواده‌اش که از سال 1929 در تونس زندگی می‌کرد، پیوست. این بازگشت، بزرگ‌ترین فرزند خانواده اوستر را تشویق به کار بیشتر روی استعداد‌های خود کرد. او هفته‌ای یک ساعت در رادیو رسیتال پیانو اجرا می‌کرد.

با تشویق پدر، او خیلی زود استعداد دیگری در خود کشف کرد. شرایط بدنی او (قد 79/1 متر و وزن 73 کیلوگرم)‌ به‌طور طبیعی میشلاین را به سوی رشته ورزشی بسکتبال هدایت می‌کرد، اما او شانس خود را با پرش ارتفاع و پرتاب دیسک و وزنه‌ امتحان کرد و همچنان موسیقی را ادامه داد.

نخستین المپیک پس از جنگ جهانی دوم سال 1948 در لندن برگزار شد. در این رقابت‌ها او یکی از 390 نفر زن ورزشکار شجاع المپیکی در بین 4104 شرکت کننده پس از المپیک 1928 آمستردام بود. تقریبا 56 سال بعد و در المپیک آتن این رقم به 4306 در بین 10598 نفر شرکت کننده افزایش یافت. در المپیک 1900 تعداد اندکی ورزشکاران زن در رشته‌های ورزشی مانند تنیس و گلف حضور داشتند بتدریج در سال‌ها بعد، حضور آنها در دیگر رشته‌ها مانند شنا و شمشیربازی پررنگ‌تر شد.

میشلاین به‌رغم تمرین چند هفته‌ای در المپیک 1948 در رشته پرش ارتفاع به مدال برنز دست یافت و در پرتاب دیسک و وزنه صاحب مدال طلا شد. او پس از این پیروزی در دفتر تیمش قطعاتی از آهنگ بتهون را بداهه‌‌نوازی کرد و گفت:‌ «آیا ورزش و موسیقی با هم مغایرتی دارند؟»

میشلاین سال 1950 پس از کسب 2 مدال در رقابت‌های اروپایی اسلو خود را بازنشسته کرد، اما موسیقی را ادامه داد. شرکت او در مسابقه‌های ورزشی از برجستگی‌هایش در موسیقی کاست، به‌طوری که به مدت 6 ماه از نواختن هراس داشت، ولی همچنان از عقیده خود دفاع می‌کرد. او معتقد بود ورزش، آرامش و پیانو احساس حرکت و نظم را به وی آموخت. سرانجام میشلاین اوسترمیر، 17 اکتبر 2001 در 79 سالگی در‌گذشت.