چگونه می‌توان‌ در دام تکرار نیفتاد

وقتی به برزیده می‌گویم همه از حساسیت بالای او در کار صحبت می‌کنند و از او می‌خواهم در این باره توضیح دهد، می‌گوید: من معتقدم باید به مخاطب احترام گذاشت و کم‌فروشی و گران‌فروشی نکرد. مالیاتی که شهروندان به دولت می‌دهند، امکان ساخت سریال را برای ما به وجود می‌آورد. آنها وقتشان را هم در اختیار ما می‌گذارند و اعتماد می‌کنند. ما هم باید معتمد خوبی باشیم و چیزی کم نگذاریم. با این ‌که اگر کار من یک ماه زودتر تمام شود، من می‌توانم سر کار دیگری بروم، بنابراین از لحاظ اقتصادی به نفعم است. از لحاظ فنی هم با صراحت می‌گویم چون توقع سازمان در کیفیت کارها پایین آمده و هر کاری را پخش می‌کند، من دارم کار قابل قبولی را ارائه می‌کنم، با همه اینها باز هم نگران کار هستم.

برزیده در پاسخ به این پرسش که چگونه از کم‌فروشی جلوگیری می‌کنید، گفت: هم در انتخاب بازیگران دقت زیادی داشتیم و هم روی بازی آنها بشدت توجه دارم تا بازیگران توانایی که انتخاب کرده‌ایم، بهترین بازی خود را ارائه کنند.
ما از کوچک‌ترین تپق هم نمی‌گذریم. روی جنس دیالوگ‌ها حساسیت داریم و خود من هرگز از تکرار کردن پلان نترسیده‌ام. هرچند تکرار پلان زمان می‌برد و هزینه‌ساز است. با همه اینها زمان را هم مدنظر داشتم، به همین دلیل از ابتدا با توجه به حساسیت‌های خود با تهیه‌کننده به این توافق رسیدیم که روزی 6 دقیقه بیشتر نگیریم. البته تمام تلاشم را می‌کنم تا تصویربرداری پیش از ماه رمضان به پایان برسد؛ چون می‌دانم کار در ماه رمضان با دهان روزه سخت است و از طرفی می‌خواهم در زمان پخش سریال حضور داشته باشم و روی پخش نظارت کنم به همین دلایل سعی می‌کنیم تصویربرداری را زودتر تمام کنیم. 

برزیده درباره تغییرنام سریال داداشی به مثل هیچ کس گفت: من خیلی موافق این تغییرنام نبودم، اما سازمان پیشنهاد کرد و ما مجبور شدیم نام سریال را عوض کنیم. یک تعداد اسم به ما پیشنهاد شد که بهترین آنها مثل هیچ کس بود، اما داداشی با ماهیت قصه همخوانی داشت و هم یک جور شخصیت داشت که مخاطب را کنجکاو می‌کرد. به نظر من حالا هم که اسم سریال تغییر کرده، در زمان پخش سریال مردم بیشتر آن را با نام داداشی خواهند شناخت.

کارگردان مثل هیچ کس در پاسخ به این پرسش که آیا این سریال ویژگی خاصی دارد که قرار است آن را ماه رمضان پخش کنند. گفت: به نظر من در ماه رمضان مردم از لحاظ روحی و روانی آمادگی خوبی برای پذیرش مسائل دارند. در این ماه هر کاری که راجع به مسائل انسانی ساخته و پخش شود، مناسبتی است و لازم نیست حتما قصه سریال در ماه رمضان اتفاق بیفتد. بنا به تعریفی که خودم از کار مناسبتی دارم، می‌توان مثل هیچ کس را مناسب ماه رمضان دانست؛ چون هشدارها و پیام‌هایی می‌دهد که مناسب ماه رمضان است. دل‌ها در این ماه آمادگی دریافت پیام‌های اخلاقی را دارند.

به برزیده می‌گویم چند سالی است ماه رمضان تبدیل به زمانی شده است که کارگردانان تلاش می‌کنند با آثارشان بیشترین مخاطب را از آن خود کنند. شما هم امسال به جمع این کارگردانان پیوسته‌اید. فکر می‌کنید در این رقابت چگونه عمل کنید؟ او در پاسخ گفت: من سعی کرده‌ام با بیننده روراست باشم و حرف قصه را خودمانی به مخاطب منعکس کنم. قشری که به آنها پرداخته شده، قشری ملموس هستند که زندگی متوسطی دارند و چون بیشتر مردم کشور ما در این طبقه زندگی می‌کنند، به نظرم می‌تواند مخاطب زیادی را جذب کند.

برزیده در پاسخ به این پرسش که چقدر به متن فیلمنامه وفادار بوده‌اید، گفت: هر فیلمنامه‌ای که قرار باشد تصویری شود، باید از فیلتر ذهن کارگردان هم عبور کند تا بتواند به تصاویر قابل قبولی بدل شود. فیلمنامه‌ای که آقای محلوجیان نوشته بودند، کامل و خوب بو د و من تغییرات جزیی در آن دادم.

برزیده از روند کار تولید راضی است و می‌گوید: شنیده بودم برخی گروه‌های سریال‌ساز روزی 20 دقیقه هم ضبط دارند. برای همین پیش از شروع سریال مثل هیچ کس نگاهم به سریال‌سازی زیاد خوشبینانه نبود؛ اما وقتی کار را شروع کردم، دیدم می‌توان در تلویزیون هم کاری با کیفیت بالا تولید کرد و کیفیت را فدای کمیت نکرد.

به برزیده می‌گویم: شخصیت‌های مثبت سریال شما مشخص هستند. پررنگ‌ترین آنها دادشی است، اما انگار چند شخصیت منفی قوی هم دارید که بد نیست درباره آنها هم توضیح دهید. آیا امکان دارد این شخصیت‌های منفی به شخصیت‌های اصلی و محبوب تبدیل شوند؟

وی در پاسخ گفت: شخصیت‌های منفی در یک اثر دراماتیک شخصیت‌های زحمتکشی هستند که برای درآوردن نقش تلا‌ش زیادی می‌کنند. به همین دلیل برای مخاطب سمپاتیک می‌شوند و گاهی مخاطب به آنها علاقه‌مند می‌شود. اینها را نمی‌توان کاری کرد و در سریال ما هم وجود دارند. خود من گاهی فکر می‌کنم شخصیت منفی سریال را دوست دارم. این دوست داشتن دلیلی بر تایید کارهای او نیست. نوع بازی این شخصیت را می‌پسندم، اما اینها دلیل نمی‌شود که شخصیت منفی را آنقدر پر و بال بدهم که تبدیل به الگو شود.

قطعی برق تهیه‌کنندگان تلویزیون و سینما را کلافه کرده است، اما 2 ساعت قطع شدن برق برای گروه سازنده یک سریال که از صبح فشرده کار کرده‌اند، این مزیت را دارد که پس از ناهار می‌توانند چرتی بزنند و خستگی در کنند. عوامل سازنده سریال مثل هیچ کس بعد از ناهار در اتاق‌های خنک حیاط کوچه بن‌بست چرتی می‌زنند و شاید در دل به مدیرانی که قطعی روزانه برق را در تابستان داغ در دستور کار خود قرار دادند و آن را به صورت منظم اجرا می‌کنند، دعا می‌فرستند چون کمتر کسی می‌تواند چرت بعدازظهر را نادیده بگیرد.