دکتر غلامرضا زمانی در همایش تازههای صرع در کودکان که در تالار حرکت برگزار شد، گفت: صرع یک بیماری قدیمی است و به طور متوسط یک درصد از افراد جامعه به آن مبتلا هستند.
وی گفت: بهرغم صحبتهای مکرر درباره بیماری صرع، نیاز به تکرار و پرداختن به این بیماری به منظور ارتقای سطح آگاهی و ارائه رویکردهای صحیح نسبت به این بیماری ضروری است.
دبیر همایش تازههای صرع در کودکان، در تعریف بیماری صرع گفت: صرع مجموعهای از حملات تشنج بوده که حداقل در 2مقطع متفاوت با فاصله بیش از 24 ساعت تکرار شود و علل گذرا مانند تب، عفونتهای سیستم عصبی، اختلالات الکترولیتی و بیوشیمی که قابل اصلاح باشند، سبب ایجاد آن نباشد.
به گفته دکتر زمانی، حملات صرع ممکن است ناشی از اشکالات ساختمانی مغز باشد که به واسطه نقصان یا آسیب در ساختمان مغز به دلایل اکتسابی یا ژنتیک ایجاد میشود. این حالت صرع علامتدار سیمپتوماتیک نامیده میشود.
وی گفت: همچنین ممکن است بهرغم ظاهر طبیعی ساختمان مغز، اشکال در عملکرد سلولهای مغزی باعث حملات تشنج شود. این نوع صرع به ایدیوپاتیک (ناشناخته) مرسوم است. بنابراین علل ایجاد صرع در هر دو نوع میتواند اکتسابی یا ژنتیکی باشد که میتواند تاثیر خود را قبل و بعد از تولد و یا هنگام تولد در ساختمان مغز گذاشته باشد.
دکتر زمانی با اشاره به علل اکتسابی صرع گفت: عفونتهای مادر در دوران بارداری، هنگام و یا بعد از تولد، مشکلات تغذیهای و غیره از جمله عوامل اکتسابی در بیماری صرع است که منجر به آسیب ساختمان مغز میشود. همچنین عوامل ژنتیک و جهشزا در دوران بارداری، تروماها و حوادث هنگام زایمان، سقوط، تصادف و ضربه به سر میتواند از علل بروز صرع باشد.
وی با تاکید بر ضرورت آگاهی اجتماعی نسبت به این بیماری گفت: فرد مصروع نباید از این که به این بیماری مبتلاست سرخورده یا خجالت زده باشد. همچنین اطرافیان وی باید از بیماری فرد آگاهی داشته و در زمان بروز حمله عکسالعمل مناسب را نشان دهند.
این فوق تخصص اعصاب کودکان، تحصیل، اشتغال، ازدواج و بارداری را از جمله عواملی دانست که اغلب ذهن افراد مصروع را مشغول میکند و ادامه داد: در صورتی که فرد مصروع درک صحیحی از بیماری خود داشته و آگاهی اجتماعی از این بیماری کافی باشد، هیچ محدودیتی برای افراد مصروع وجود ندارد. گرچه برخی مشاغل مانند خلبانی و رانندگی وسایط نقلیه به لحاظ رعایت حقوق مردم و نکات ایمنی برای این بیماران توصیه نمیشود.
وی در این باره ادامه داد: فرد مصروع با مصرف صحیح دارو، رعایت طول درمان و اجتناب از عواملی مانند بیخوابی، خستگی مفرط، کمآبی بدن و گرسنگی طولانی که آستانه تحریکپذیری تشنج را کم میکند ، میتواند دوره درمان موفق را پشت سر گذاشته و در دورههای درمان طولانیتر از 2 یا 5 سال و یا درمان دائم، بتواند از کیفیت زندگی مطلوبی برخوردار باشد.