موفقیت فیلم یا فصل اکران؟

 در مقطعی اکثر علاقه‌مندان به سینما شاهد بودند موجی کل سینما را در برگرفت؛ اکثر فیلم‌ها، به سمت و سوی مثلا جنگی و حماسی می‌رفتند یا با نگاه‌های عاشقانه معطوف بود، علاقه دختر و پسری به هم و نگرانی‌های خاص خانوادگی به همراه یک ملودی آن را تبدیل به یک ملودرام ویژه می‌کرد هیچ‌گاه شاهد آن نبودیم همه چیز درست در کنار هم قرار گیرد  و این روزها هم موجی از فیلم‌ها با سوژه خیانت‌های زناشویی یا مردان چند زنه  به راه افتاده، در تابستان امسال فیلمی با عنوان انعکاس در حال اکران است که معجونی از خیانت و عشق است.
البته «انعکاس» که در این نوع ژانر و در حوزه سینمای عامه‌پسند تقریبا بهتر از سایر آثار است اما آخر «انعکاس» از کجا شروع می‌شود و به چه ختم می‌شود. در ابتدای اثر، کارگردان یک مرتبه تماشاچی بدون هیچ پیش مقدمه وارد میدان می‌کند بدون ترسیم گذشته دو شخصیت تاثیرگذار، قصه از آن دو آغاز می‌شود، همه چیز مبهم و پوشیده، هیچ وضعیت سینا مشخص نیست و مختصات نسیم هم کاملا پیچیده و مبهم است، البته شاید اشاره شود این خاصیت درام است و ورود مژده هم این ادعا را با نقصان روبه‌رو خواهد کرد. ولی قطعا این روند، روند پذیرفتنی در کل ماجرای «انعکاس» نیست. حضور مژده در نگاه اول مخاطب این ذهنیت را ایجاد خواهد کرد که احتمالا خبری است و باید نشست تا خیانتی را دید. اما به ناخودآگاه، حرکت در طول اثر متوقف می‌شود.

توقف یا به عبارت صحیح‌تر،‌کندی به حدی است که تماشاچی شک شایان به نسیم را قصه لو‌رفته حس می‌کند.
این توقف‌های داستانی، آنقدر بی‌جا به کار رفته تا حرکت را به کندی مطلق سوق می‌دهد. شاید به نظر رسد این روند به جهت نزدیکی به تعلیق خاص است،‌ اما اگر چنین نیز باشد باید گفت تعلیق لو رفته عدم پرداخت دقیق به شخصیت‌ها در کنار حرکت آرام و سرد قصه، فضایی خاص را ترسیم کرده. گویا قرار است در انعکاس بیشتر از شخصیت‌ها و داستان فضاها رخ بنمایند اما چه فضایی، فضاهای منحصر به فرد داستان که قصه ایجاد می‌کند یا فضاها و لوکیشن‌های ویژه همه چیز در «انعکاس» لوکس و زیباست. چهره‌ها، لباس‌ها، خانه‌ها و حتی فضاهای خارجی مثل معابر خیابان‌ها ، پارک و... آنقدر از ابتدای فیلم به این وضعیت تاکید می‌شود که گویا فرصت دیگر برای محتوای اثر باقی نمی‌ماند. از «انعکاس» باید به عنوان یک اثر شعبده‌بازی نیز یاد کرد. همه چیز و همه روند قصه حاکی از پایانی ویژه دارد، اما به ناگهان کارگردان نتیجه‌ای دیگر را به نمایش می‌گذارد که تا حدودی قابل تامل است.
یعنی تبدیل خیانت به وفاداری و علاقه، انصافا این بخش را کارگردان کامل و رسا طرح کرده و باید از نقاط قوت «انعکاس» یاد کرد. ولی در واقع این اثر نسبت به نظیر چنین آثاری، برتری‌های خاص خود را داشت. البته با عنایت به زمان اکران، شاید با استقبال ویژه همراه بود و البته شاید اگر کارگردان می‌دانست در این فرصت طلایی «انعکاس» اکران می‌شود، دقت و وسواس بیشتری را به خرج می‌داد.

درسا نامدار