چگونگی به دام ‌افتادن ذرات ‌در جارو برقی‌

هوا با فشار از میان منافذ بسیار کوچک مخزن جمع‌آوری زباله در جاروبرقی عبور می‌کند و به این ترتیب ذرات جمع‌آوری شده را در این مخزن به دام می‌اندازد. در دهه 1990 میلادی جاروبرقی جدید توسط جیمز دایسون طراحی شد که متشکل از دو بخش چرخه‌ای بوده و در آنها کیسه‌ای برای جمع‌آوری زباله وجود نداشت، بلکه ذرات در محفظه‌ای ثابت جمع‌آوری و تخلیه می‌شد. در این جاروبرقی مشکلات ناشی از مسدود شدن منافذ خروجی به هوا که در مسیر جریان هوا ایجاد اختلال می‌کرد، وجود نداشت و بنابراین در مقایسه با دیگر جاروبرقی‌ها از کارآیی بیشتری برخوردار بود. پروانه‌ای که توسط موتور الکتریکی به حرکت در می‌آید، خلاء جزیی را در جاروبرقی ایجاد می‌کند. هوا با سرعت 100 کیلومتر در ساعت به داخل جاروبرقی مکیده می‌شود و از برس چرخانی که بخشی از آلودگی‌ها را به دام می‌اندازد عبور می‌کند. جریان هوا پیش از ورود به مخزن استوانه‌ای شکل تشکیل‌دهنده بدنه اصلی جاروبرقی، از دسته و لوله پلاستیکی خرطومی شکل آن عبور می‌کند.

با چرخش هوا در این مخزن که سرعت آن حدود 300 کیلومتر در ساعت است فرآیندی شبیه به یک طوفان خفیف یا چرخه‌ای شبیه به گردباد ایجاد می‌شود و نیروی گریز از مرکز به وجود آمده ذرات بزرگتر مکیده شده به داخل را پرتاب می‌کند تا در مخزن جمع‌آوری زباله انباشته شوند. از آنجایی‌که هوای مکیده شده به داخل جاروبرقی علاوه بر زباله، گرد و غبار را نیز جذب می‌کند، بنابراین پس از جداسازی زباله هوا از منافذی که در بخش مخروطی شکل محفظه باریک داخلی جاروبرقی عبور می‌کند تا درنتیجه عبور از چرخه دوم که هوا با سرعتی بیشتر که حدود 1000 کیلومتر در ساعت برآورد شده است از آن عبور می‌کند ذرات گرد و غبار از جریان هوا جدا شود. پیش از خروج هوا از این قسمت و قبل این‌که هوا به قسمت موتور برسد، هوای خروجی از فیلترهایی که حاوی منافذ بسیار کوچکی هستند عبور می‌کند. تا در نهایت هوای تمیزی از جاروبرقی خارج شود. در حقیقت این فیلترها پاک‌کننده هوای خروج هستند که در صورت مسدودشدن منافذ موجود در آنها در عبور هوا اختلال ایجاد می‌شود. بنابراین لازم است پس از مدتی این فیلترها را تمیز کنیم یا فیلترهای جدیدی را جایگزین این فیلترهای قبلی کنیم.