از شارژ روحی کشتی‌گیران المپیکی غافل نشوید

تردیدی نیست تقویت آمادگی جسمانی و ارتقای قابلیت‌های فنی ورزشکاران، یکی از ویژگی‌های اصلی برای شناسایی و انتخاب بهترین و واجد شرایط‌ترین ورزشکاران اعزامی به بازی‌های مهم و پراهمیتی چون المپیک محسوب می‌شود؛ اما در این رهگذر و برای بهره‌گیری و استفاده بهینه از تمام توانایی‌های ورزشکاران اعزامی تنها معیار قرار دادن قابلیت‌های فنی و جسمانی گرچه ضروری است؛ اما کافی به نظر نمی‌رسد و ابزارها و عوامل دیگری هم برای شکوفایی استعدادها و نتیجه‌گیری کامل و موفقیت‌آمیز در عرصه رقابت‌های بین‌المللی، آسیایی، جهانی‌ و المپیک بیش از پیش احساس می‌شود.

مهمترین عنصری که می‌تواند به عنوان کاتالیزور قابلیت‌های روبه رشد یک ورزشکار را در عرصه مسابقه‌ها و هنگام رقابت و مبارزه به تکامل و انسجام رسانده و آماده نتیجه‌گیری کند، بالا بردن اعتماد به نفس و ارتقای مسائل روحی و روانی ورزشکاران در آستانه حضور در بازی‌های مهمی چون المپیک است.

نکته مهم و کارسازی که این روزها به طور کلی در فضای المپیکی ورزش ایران به شکلی کمرنگ و نامحسوس مورد توجه و اهمیت قرار گرفته و تمام هم و غم مسوولان ورزش، صرفا یک‌بعدی و فقط به جنبه‌های فنی و آمادگی جسمانی ورزشکاران خلاصه و محدود شده است.

اما مهمترین عاملی که می‌تواند مهارت‌های فنی و قابلیت‌های تکنیکی ورزشکاران را هنگام مسابقه به شکلی مطلوب و کارساز بروز دهد، توجه به مسائل روحی و روانی آنهاست؛ عامل مهم و تاثیرگذاری که در اردوهای تیم‌های المپیکی مورد غفلت مسوولان واقع شده و به عنوان حلقه گمشده و کمبود کاروان اعزامی به المپیک، نگرانی و دلواپسی‌ها را به وجود آورده است.

در میان رشته‌های ورزشی اعزامی به المپیک پکن، کشتی جایگاه ویژه‌ای دارد که انتظارات از هر 2 رشته آزاد و فرنگی برای کسب افتخار و مدال‌های رنگارنگ از آن بسیار و بیش از سایر رشته‌هاست، اما از این رشته کهن، پرسابقه و پرافتخار در مسابقه‌های جهانی و المپیک  که بیشترین مدال‌های رنگارنگ را طی 28 دوره گذشته بازی‌های المپیک برای کشورمان به ارمغان آورده است  بدرستی و در شان اعتبار و منزلتش حمایت و پشتیبانی نشده است.

با چنین شرایطی، در بازی‌های المپیک همه از کشتی انتظار مدال دارند تا تمام آبرو و اعتبار ورزشی خود را در گرو و سایه ورزش اول کشور یعنی کشتی احیا و موفق جلوه دهند. باید از مسوولان ورزش پرسید چگونه در این مقطع زمانی و فرصت کوتاه باقیمانده نسبت به حال و روز المپیکی‌های ورزش کشتی بی‌تفاوت و بی‌اعتنا هستند.

امیدواریم مسوولان بلندمرتبه ورزش در سازمان تربیت بدنی و کمیته ملی المپیک هر چه زودتر و پیش از آن که ضرب‌المثل نوشدارو پس از مرگ سهراب مصداق پیدا کند، کمر همت و حمایت از کشتی‌گیران را محکم ببندند و تا دیر نشده، عجله کنند و دستی به روح و روان اهالی کشتی بکشند.

در این روزهای واپسین تا المپیک پکن، انتظار داریم مسوولان ورزش به داد کشتی برسند تا در پایان رقابت‌های کشتی و توزیع جوایز حظش را ببرند و فخرش را بفروشند.

سعید میرزا شفیع‌