ما مدعی‌العموم هستیم‌

صبح و ورزش بخصوص در بخش‌هایی که راجع به ورزش اقشار مختلف جامعه است، کارکرد آموزشی دارد؟

جهانی: ما در هر برنامه یک سری متن داریم که گوینده آنها را می‌خواند. این بخش کارکرد آموزشی هم دارد؛ ولی حتی خبررسانی ما هم کمی حالت آموزشی دارد، چون برای اخبار مختلف نگاه‌های متفاوتی وجود دارد. رسالت رادیو به عنوان یکی از خروجی‌های رسانه ملی این است که خبر را صریح و صحیح به گوش مردم برساند و از حواشی که اغلب ناخوشایند هم هستند، پرهیز کند. این خودش یک جور عادت دادن شنونده به این است که دنبال چطور خبری باشد. کار دیگری که ما در هر 2 گروه صبح و ورزش انجام می‌دهیم این است که برای ورزش کشور تولید خبر می‌کنیم.

نیساری: برخی از گفتگو‌های ما با افراد مختلف همین خاصیت را دارد؛ مثلا می‌شنویم که فلان مربی با فلان تیم قرار داد بسته است. روزنامه‌ها می‌نویسند و بعضی شبکه‌ها هم به آن می‌پردازند، اما کاری که ما می‌کنیم این است که خود شخصی را که منبع خبر بوده است، بیابیم  و خبر را مستقیم از خود او پیگیری می‌کنیم.

آقای افتخاری! نسبت مستقیم برنامه صبح تهران با ماموریت شبکه تهران چیست؟

افتخاری: در کل برنامه‌ها ماموریت شبکه جاری است، ولی شما توجه کنید که ما یک شبکه محلی نیستیم و نمی‌توانید شبکه تهران را مقایسه کنید با صدای مثلا مازندران.

صد در صد چون شبکه شما صدای پایتخت است.

افتخاری: غیر از این که صدای پایتخت است، تعداد مخاطبان ما با یک شبکه محلی متفاوت است. یک رادیوی محلی 15 میلیون مخاطب ندارد. 200 هزار مخاطب دارد. ضمن این که روی ای ام پوشش سراسری هم داریم. ماموریت ما این است که به مسائل شهری بپردازیم، رویکرد اجتماعی هم داشته باشیم و اطلاع‌رسانی هم بکنیم؛ البته در کارکردی که برای امروز رادیو تعریف می‌شود، اطلاع‌رسانی نقش مهم‌تری دارد. وجه تفریحی بیشتر به تلویزیون واگذار شده و بخش‌های آموزشی هم باید لا به‌لای برنامه‌ها باشد و اطلاع‌رسانی هم باید به گونه‌ای باشد که عموم مردم از آن استفاده کنند. می‌خواهم بگویم اطلاعاتمان چندان هم کاربردی نیست. شاید هم باشد، ولی لااقل فقط اطلاعات کاربردی نیست؛ ضمن این که باید بدانی هوا شده 35 درجه بالای صفر و باید لباس خنک بپوشی و  باید بدانی که فلان وزیر در حوزه اجتماعی چه گفته است. آیا گفته او کمکی می‌کند به شما که راحت‌تر زندگی کنید یا نه. برنامه صبح به عنوان برنامه اول و پیشانی هر شبکه است و ما سعی می‌کنیم در این قالب و چارچوبی که برایش تعریف شده است، حرف‌هایمان را بگوییم.

برنامه‌های صبح رادیو اغلب شنونده‌هایی ثابت دارند. یعنی مخاطب در آن ساعت صبح برای خودش انتخاب دارد و معمولا به یک شبکه خاص عادت کرده و آن را می‌شنود.

نیساری: نه مخاطب رهگذر هم داریم. الزامی ندارد که فقط مخاطب ثابت داشته باشیم.

افتخاری: هر آدمی برای خودش یک ریتم درونی دارد که متناسب با ریتم زندگیش است و بر اساس آن برای خودش یکی از این شبکه‌ها را انتخاب می‌کند. اگر ریتم برنامه با ریتم این آدم نخورد براحتی آن را عوض می‌کند.

جهانی: چنین گروه مخاطبانی را همه شبکه‌ها  و برنامه‌ها برای خود دارند.

نیساری: آیتم 8 صبح ما اگر یک دقیقه این طرف و آن طرف ‌شود مردم زنگ می‌زنند.

بله. برای این که مخاطب عادت کرده راس این ساعت آن آیتم را بشنود.

جهانی: و این نقطه قوت برنامه است به نظر من.

افتخاری: ولی این اتفاق برای مخاطب ثابت می‌افتد. هربرنامه‌ای یک سری مخاطب دائم و یک سری مخاطب رهگذر دارد.

قبول دارید که مخاطبان ثابت برنامه‌های صبحگاهی به مراتب بیشتر از مخاطبان رهگذر است.

افتخاری: نه. تجربه به من می‌گوید که مخاطب گذری بیشتر است. چون مخاطب صبح، مخاطب ساکن نیست. شنونده‌ای که صبح از خواب بیدار می‌شود اگر خیلی رادیویی باشد در خانه رادیو را روشن می‌کند، اما از خانه که بیرون می‌رود سوار تاکسی می‌شود. در تاکسی شبکه دیگری روشن است و نمی‌تواند تغییرش بدهد. در محل کار هم ممکن است همکارانش شبکه دیگری را روشن کرده باشند. شاید از 9 صبح به بعد که آدم‌ها کم کم ساکن می‌شوند بتوانیم بگوییم که مخاطبان ثابت رادیو بیشتر هستند.

نیساری: ولی من این را کاملا قبول ندارم. من شنونده‌ای دارم که چند روز پیش از عربستان تماس گرفت و گفت من هر جا باشم رادیو ورزش و برنامه شما را گوش می‌کنم، چون به این اطلاعات ورزشی نیاز دارم.

افتخاری: این مخاطبان ثابت را همه برنامه‌ها دارند. کسی که به برنامه زنگ می‌زند همان مخاطب ثابت است. من مخاطبی دارم که یک تغییر کوچک در برنامه ایجاد می‌کنم، زنگ می‌زند و تاریخچه صبح تهران را برایم روی میز می‌گذارد. آن اوایل که سیستم پیام کوتاه نداشتیم شماره خودم را اعلام می‌کردم که مردم پیام‌هایشان را بگویند. آن وقت بود که فهمیدم گروه مخاطبان ما چقدر متفاوتند. همه ما یک‌سری مخاطب ثابت داریم که دائم به برنامه زنگ می‌زنند، اما اینها فرق دارند با کسانی که با برنامه تماس می‌گیرند و مشکلات خود را می‌گویند. خیلی‌ها به روال گذشته از زمان آتش‌افروز و شهریاری یاد گرفته‌اند که صبح به رادیو زنگ بزنند و بگویند چه مشکلاتی دارند و سیل تلفن‌های اینچنین از سوی مخاطبانی که بیشتر غیرساکن هم هستند،  نشان می‌دهد که چقدر مخاطبان ما با هم فرق دارند.

جهانی: اصولا ساعت‌های بین 30/6 تا 30/9 صبح و 4 تا 6 عصر ساعت اوج جمعیت مخاطب رادیوست؛ چون صبح که مردم سر کار می‌روند و عصر هم از محل کار خود باز می‌گردند. من می‌خواهم مخاطبان رادیو را به 3‌دسته تقسیم کنم. مخاطبانی که به قول آقای افتخاری پر و پا قرص برنامه هستند. ما مخاطبی داشته‌ایم که زنگ زده و گفته که گزارش‌های فوتبال فلان گزارشگر شما را 10 سال است که ضبط می‌کنم. شاید حتی خود آن گزارشگر یا حتی شبکه هم چنین آرشیوی نداشته باشد. خود برنامه با توجه به موضوعی که طرح می‌کند یا خطی که دنبال می‌کند، مخاطبش را انتخاب کرده است. اصلا ماموریت‌های جداگانه شبکه‌ها باعث شده شنونده‌ها براساس علایق و نیاز‌های خود انتخاب کنند. به همین علت به نظرم هم جمعیت شنوندگان ثابت زیاد است و هم جمعیت شنوندگان رهگذر. یعنی کسی که به دنبال برنامه ورزشی است به هیچ وجه یک آیتم ورزشی در شبکه جوان یا شبکه تهران راضی اش  نمی‌کند و کسی که شهروند تهرانی است و می‌خواهد بداند سهمیه بنزین تاکسی‌های تهرانی چه شد یا از فلان اتوبان چه موقع بهره‌برداری می‌شود، رادیو تهران را گوش می‌کند. در ضمن همه این برنامه‌ها به طور موازی سعی می‌کنند در حوزه خودشان اطلاع‌رسانی کنند.

نیساری: یک بار گزارشگر مرکز مازندران ما رفت به یکی از پارک‌های آنجا و گفت اینجا امکانات ورزشی وجود ندارد. بعد از این گزارش، مسوولان ورزشی مازندران تماس گرفتند و گفتند این طور که گزارشگر شما می‌گوید، نیست. ما گفتیم گزارشگر ما آنجاست و طبق مستندات حرف می‌زند. رئیس شورای شهر بلند شد رفت آنجا گزارشگر ما را پیدا کرد و شروع کرد به توضیح دادن که ما دستگاه‌هایی را خریده‌ایم و بزودی در این پارک مستقر می‌کنیم. همان موقع یک شنونده زنگ زد و گفت این آقا یک ماه پیش هم همین قول‌ها را داد، اما از پارک که بیرون رفت یادش رفت چه قولی داده بود. در برنامه صبح و ورزش این آیتم گزارشگر شهرستان‌های ما خیلی تاثیر گذار است. یک جمعیت مخاطب متخصص هم برای برنامه تعریف کرده‌ایم.

تا آنجا که من می‌دانم هر 3 برنامه صبح و ورزش، یک صبح یک سلام و صبح تهران با رویکرد انتقادی سراغ موضوعاتی که انتخاب می‌کنند، می‌روند.

افتخاری: انتقادی که نه، ولی نیش می‌زنند. این را به عنوان سیاست صدای جمهوری اسلامی نمی‌گویم، ولی ما اجازه نداریم سیاه نمایی کنیم، چون فضای امید و نشاط صبحگاهی را از بین می‌بریم. فقط می‌توانیم به طنز چیزی را بگوییم یا این که نیش بزنیم.

فتحی: انتقاد کردن وظیفه برنامه‌های گفتگو محور است که در ساعات ظهر یا عصر از شبکه‌ها پخش می‌شوند. صبح خیلی درگیر است با اموری که مردم با آنها درگیرند. گرچه همدلی‌هایی با امور و مشکلات مردم دارد، ولی بیشتر اطلاع‌رسانی است.

جهانی: این کلمه انتقاد، کمی مشکل دارد. رادیو یک جورهایی در قالب باز تولید، پیگیری و تحلیل با اخبار مواجه می‌شود. ما فقط در صورتی این کار را انجام می‌دهیم که بتوانیم با آدمی که مورد انتقاد است به طور مستقیم گفتگو کنیم. ما نمی‌آییم اول تا آخر برنامه تلفن‌های انتقادآمیز راجع به موضوعی پخش کنیم بدون این که به پرسش‌های موجود پاسخ دهیم. حالا اگر فرد مسوولی قولی داد، وظیفه خود می‌دانیم که گفته او را پیگیری کنیم و در نهایت هم قضاوت را به عهده خود شنونده می‌گذاریم.

نیساری: حرف من هم همین است. بخصوص این که ما در شبکه ورزش انتقاد به شکلی که در شبکه جوان هست، نداریم. من گاهی شبکه جوان را می‌شنوم. بعضی وقت‌ها انتقادهایی می‌کنند که بدون جواب می‌ماند. یعنی یک نیش یکطرفه از سمت ماست. ما این کار را در شبکه ورزش نمی‌کنیم.

ولی من بارها از هر 3 شبکه شنیده‌ام که با طرف گفتگوی خود دعوا هم می‌کنید.

افتخاری: اشکالی ندارد. ما مدعی العموم هستیم. ما زبان مردم هستیم. آنچه ما می‌پرسیم سوال بسیاری از مردم است که به ما زنگ زده‌اند. ما از طرف همین مردم زنگ می‌زنیم به فلان مسوول و می‌پرسیم که آقای مسوول چرا چنین شده است. می‌خواهد طفره برود،  به او اجازه نمی‌دهیم. وظیفه ما شفاف‌سازی است. او هم مسوول است و وظیفه دارد پاسخ بدهد. یک زمانی با همین آقایان مسوول که صحبت می‌کردیم پایان صحبت مجری ما می‌گفت: خیلی ممنون که این موقع صبح پاسخ دادید. من به مجری می‌گفتم که تو نباید این حرف را بزنی. او باید تشکر کند که تو فرصت دادی بیاید و حرفش را بزند. او وظیفه اش است که اگر 3 صبح هم بهش زنگ زدند جواب بدهد. چون مسوول است و باید پاسخگو باشد و کسی که طفره می‌رود باید این اتفاق برایش بیفتد.

جهانی: آنچه شما می‌گویید در برنامه‌های عصر نمود دارد. طنز گزنده و گفتگو‌های خیلی صریح با رسالت برنامه‌های صبح مغایرت دارد.

فتحی: ولی من فکر می‌کنم که برنامه‌های صبح خیلی شبیه هم هستند. ما در جلسه‌ای بحث می‌کردیم در این باره که چطور برنامه صبح متفاوتی بسازیم. بچه‌ها می‌گفتند هر چقدر می‌خواهیم برنامه را تغییر بدهیم، باز چرخ می‌خورد و می‌رود به سمتی که خودش می‌خواهد. هرچه تلاش می‌کنی، آخر سر همان طوری پیش می‌رود که خودش می‌خواهد. آقای نیساری گفتند ما در شبکه جوان نقد می‌کنیم  بدون این که پاسخی داشته باشیم، ولی من می‌خواهم بگویم...

نیساری: اصلا منظورم این نیست که شما کار بی‌پایه و اساس می‌کنید.  نه این فرمت شبکه شماست و خیلی وقت‌ها هم کارهای خوبی انجام می‌دهید. این نوع کار شما با ماموریتی که دارید سازگار است. ما هم بارها در برنامه‌های خود این کارها را کرده‌ایم. ولی در برنامه‌های صبح نه در برنامه‌های ظهر. بارها پیش آمده که با مسوولی تماس می‌گیرم. ساعت 2 بعد از ظهر است. می‌گوید 10 دقیقه دیگر تماس بگیر، من این صدا را ضبط می‌کنم و 10 دقیقه دیگر هم تماس می‌گیرم. چون شنونده خواسته است. دوباره می‌گوید یک‌ربع دیگر زنگ بزن و باز با صبر و حوصله این کار را انجام می‌دهم، ولی این مراحل را ضبط کرده‌ام. بار سوم و چهارم که جواب نداد همه این صدا‌ها را پخش می‌کنم و می‌گویم مردم خودتان قضاوت کنید.

افتخاری: این انتقاد نیست. واقع نمایی است.

فتحی: چون گروه ما اجتماعی است مسائل بیشتری را هم در بر می‌گیرد. مثلا ما آیتمی طراحی کردیم به اسم آی قصه قصه قصه. در این بخش، تلفن یکی از شنوندگان را که زنگ زده بود و مشکلش را گفته بود پخش می‌کردیم و بعد هم مشکل او را پیگیری می‌کردیم. زنگ می‌زدیم به مسوولان مختلف تا جواب این بنده خدا را بگیریم. فوق‌العاده این آیتم طرفدار داشت. سیل تلفن‌ها بود که به برنامه می‌شد و همه تصور می‌کردند که ما می‌توانیم مشکلشان را حل کنیم.

افتخاری: اصلا هر کسی که با رادیو تماس می‌گیرد همین احساس را دارد.

فتحی: ما هم تا جایی که می‌توانستیم تلاش می‌کردیم حرف مردم را به مسوولان برسانیم که اگر خودشان مشتاق بودند آن را درمان کنند. شبکه جوان در حد خودش این پیگیری‌ها را داشته است. بعضی وقت‌ها هم مساله‌ای را مطرح می‌کنیم و خود مسوولان تماس می‌گیرند و پاسخ می‌دهند و  فکر می‌کنم این اعتبار کار ماست.

جهانی: حداقل انتظاری که مخاطب دارد این است که برای او  پاسخ بگیریم. سالم‌ترین راهش هم این است که صدایش را پخش کنیم و بگوییم آقای مسوول این بنده خدا، این حرف را زده تو هم بیا جواب بده. من یاد مجله گل آقا افتادم که ستونی داشت با نام پس چی شد؟ که هیچ کار طنزی روی آن نمی‌شد. فقط لوگوی آن نیش گل آقا را می‌زد. جملاتی را از مسوولان مختلف می‌آورد که قول‌هایی داده بودند که عملی نشده بود. بهترین و تاثیر گذار ترین نوع نقد هم همین است.  نه این که ما بنشینیم و خودمان قضاوت کنیم.

افتخاری: شما اینها را انتقاد تعریف می‌کنید، نگوییم اینها را؟

من که مخالف این رویکرد و ادبیات شما نیستم، ولی این رویه را انتقادی می‌دانم، چون شما می‌خواهید جواب بگیرید. حتی اگر فلان مسوول بخواهد طفره برود، براحتی قانع نمی‌شوید.

نیساری: خب این که نقد نیست. وقتی یک مسوول حرفی را می‌زند و به قولش عمل نمی‌کند ما را که سر کار نگذاشته است، مردم هم سرکار گذاشته نمی‌شوند، چون ما داریم همه اینها را برای مردم پخش می‌کنیم و آنها خودشان  قضاوت می‌کنند.

قبول دارم. همه ما در رسانه گاهی حکم مدعی العموم را داریم، اما برایم جالب است که شما آن وقت صبح در استودیو، انرژی خاصی برای بحث‌های چالشی دارید. شاید همین انرژی را برای برنامه‌های عصر هزینه نکنید.

افتخاری: برای این‌که عصر مخاطب هم آنقدر انرژی ندارد که آن را بگیرد.

نیساری: صبح آبستن اتفاقات روز و شب قبل است و اتفاقاتی که قرار است بیفتد.

جهانی: و نقطه راس است دیگر.

فتحی: اصلا صبح خاصیت ویژه‌ای دارد. می‌گویند فلسفه هم که می‌خواهی بخوانی صبح اول وقت بیدار شو، چون مغز آمادگیش را دارد.

همین را می‌خواستم بشنوم، مغز آمادگیش را دارد. وقتی شنونده شما صبح اول وقت می‌شنود که رادیو، فلان مشکل او را مطرح کرده است و مسوول مربوط هم دارد جواب سر بالا می‌دهد، اگرچه شما خودتان می‌گویید که سیاه نمایی نمی‌کنید، ولی گفتن همه اینها تکرار واقعیاتی است که او خود می‌داند و می‌تواند در روحیه‌اش تاثیر منفی ‌بگذارد.

افتخاری: ما وظیفه داریم که واقع نمایی کنیم. اما سیاه نمایی نمی‌کنیم. اگر ما تلفنی را پخش کنیم که یک نفر بگوید من فقیرم، بچه ام مریض است،  پول ندارم درمانش کنم و... ما هم بگوییم آقای بهزیستی شما چکاره‌اید، اینها سیاه نمایی است، چون مشکل یک نفر را مطرح کرده‌ایم. با این که هر روز خیل عظیمی از این تلفن‌ها داریم، آنها را پخش نمی‌کنیم. وقتی 15 میلیون نفر تا دیروز برنج را می‌خریدند 1800 تومان و حالا باید بخرند 5000 تومان اگر ما مطرح کنیم که سیاه نمایی نکرده‌ایم.  این واقع نمایی است. بله اگر یکطرفه به قاضی برویم که برنج گران شده دولت تو مقصری و مجلس تو چکار می‌کنی، سیاه نمایی کرده‌ایم؛ ولی وقتی در فضایی تعاملی مساله را بررسی و تحلیل می‌کنیم که مردم حرفشان را بگویند و مسوول هم پاسخ بدهد، اگر او نتوانست به مردم پاسخ قانع‌کننده‌ای بدهد که دیگر مشکل ما نیست.

جهانی: رسالت ما در برنامه‌های صبح،  ایجاد نشاط و امید به زندگی است، ولی به هر حال اطلاع‌رسانی و مشکلات را هم نمی‌توانیم نادیده بگیریم. ملایم ترین روشی را که می‌شود انتخاب کرد این است که اعتراض کننده و اعتراض شونده را روبه‌روی هم قرار دهیم. جالب است با این که بسامد این اتفاقات هم زیاد است هیچ وقت کسی دلخور نمی‌شود که شما فلان موقع من را روی آنتن خراب کردید. اینها نه تنها برای شنونده سیاه نمایی نیست، بلکه آرامش بخش هم هست چون می‌بیند که مشکلاتش مطرح می‌شود.

فتحی: من می‌خواهم مزاحی بکنم و بگویم شما در شبکه ورزش چون چشمتان به مسوولان ورزشی و این آدم‌ها زیاد می‌افتد، ملایم تر با آنها برخورد می‌کنید. چون یک بار اگر کسی را روی آنتن با خاک یکسان کنید که بار دوم نمی‌آید.

افتخاری: نه اگر منصفانه این کار را کرده باشیم می‌آید، چون در خلوت خودش می‌داند که یکطرفه او را نزده‌اند. 

جهانی: آنچه شما می‌گویید معنی اش مصلحت اندیشی است و ما به هیچ وجه در شبکه ورزش این را نداریم. 

ما در رسانه نه با کسی خصومت داریم و نه گرو کشی می‌کنیم و تعارف هم نداریم. اگر مسوولی روی آنتن می‌آید و کل حیثیت کاریش زیر سوال می‌رود، این کار را نه مجری برنامه با او کرده و نه تهیه‌کننده. او خودش می‌داند اینجا جایی است که باید پاسخ بدهد. اگر هم سعی می‌کنیم که زهر قضیه را بگیریم به خاطر آرامش مردم است.

نیساری: مثلا در مورد مساله شیث رضایی تماس گرفتیم با یکی از مسوولان. گفت: آقا! ولش کنید این قضیه را. گفتم شرمنده. ما نمی‌توانیم ولش کنیم. موضوع از طریق برنامه‌های مختلف در شبکه به این سمت هدایت شد که بازیکنی که پول حرفه‌ای می‌گیرد باید اخلاق حرفه‌ای هم داشته باشد. در عین حال ورزش کشور هم نباید در برابر چنین موضوعی کوتاه بیاید.

فتحی: مردم هنوز هم به رادیو اعتماد دارند. هنوز هم ارتباط زیاد است و هنوز هم تاثیرگذارند. مسوولان هم خوب به رادیو توجه می‌کنند، بخصوص این که رادیو خیلی بیشتر از تلویزیون نظرات مردم را پخش می‌کند.

نیساری: بله دولت که نمی‌تواند راه بیفتد در خیابان و از 60 میلیون جمعیت سوال کند که نظرتان راجع به فلان مساله چیست. بهترین کاری که می‌تواند بکند این است که رادیو‌ها را با گرایش‌های مختلف رصد کند و به نظر اجماع مردم دسترسی یابد. 

جهانی: اعتمادی که مخاطب به رادیو می‌کند به ما انگیزه می‌دهد که موضوع او را پیگیری کنیم.

تعریف برنامه‌های صبحگاهی رادیو از زبان برنامه سازان 

فتحی: برنامه صبحگاهی رادیو جوان سال‌هاست با عنوان یک صبح یک سلام پخش می‌شود. افراد مختلفی آمدند و آن را کار کرده‌اند.  یک صبح یک سلام هم توسط 2 گروه برنامه‌ساز روی آنتن می‌رود که هر 2 تیم رویکرد اجتماعی دارند، مفرح هستند و اطلاع‌رسانی می‌کنند. ضمن این‌که ما شبکه جوان هستیم و شاخص‌ها و ادبیات رادیو جوان را هم واردش می‌کنیم.

افتخاری: صبح تهران از ساعت 7 تا 30/8 صبح پخش می‌شود که 2 گروه برنامه‌ساز به صورت یک هفته در میان آن را روی آنتن می‌برند. برنامه‌های صبحگاهی رادیو به این صورت طراحی شده‌اند که پر‌نشاط، امیدوارکننده و اجتماعی باشند، ضمن این که برخی مواقع پهلویی هم به سیاست می‌زنند. اگرچه جزو ماموریت‌های شبکه تهران نیستند، ولی برنامه صبحگاهی هستند و برنامه‌های صبحگاهی هم پیشانی شبکه‌ها به حساب می‌آیند. در این برنامه، ما آیتم سلام داریم که به آدم‌ها و اتفاقات جدید سلام می‌کنیم و خیلی هم از آن استقبال شده است. گزارش، گفتگو، بررسی مطبوعات، فالنامه و آقای ناراضی هم که مسائل اجتماعی را از زاویه نگاه خودش می‌بیند، از جمله آیتم‌های دیگر است.

نیساری: صبح و ورزش هم به وسیله 2 گروه روی آنتن می‌رود. از ساعت 10/7 تا 30/8 پخش می‌شود. این برنامه هم همان نگاه و طرحی را که رادیو برای برنامه‌های صبحگاهی دارد دنبال می‌کند، ولی از زاویه موضوعات ورزشی 2 گزارشگر داریم که یکی در تهران است و دیگری در هر برنامه به یکی از شهرستان‌ها یا استان‌های کشور می‌رود و راجع به عملکرد ورزشی آنها گزارش می‌دهد. با همان ترکیباتی که آقای افتخاری گفتند، ترکیب رادیو برای برنامه‌های صبحگاهی یکی است. فقط نگاه‌ها فرق می‌کند.

جهانی: اشتراکاتی در کل برنامه‌های صبحگاهی رادیو وجود دارد. به هر حال شنونده‌ای که پیش از ساعت 9 صبح پیچ رادیو را باز می‌کند، با توجه به شبکه‌ای که برای شنیدن انتخاب کرده انتظاراتی دارد. شنونده‌ای که رادیو تهران را انتخاب کرده برایش بیشتر اخبار تهران اهمیت دارد و شنونده‌ای که رادیو پیام را گوش می‌کند، می‌خواهد موسیقی بشنود. شنونده رادیو ورزش هم طبیعی است که بخواهد از ورزش اطلاع یابد. ما در صبح و ورزش 2 محور کلی داریم: اطلاع‌رسانی و  ایجاد نشاط صبحگاهی، روحیه بخشی و امید. آیتم‌های برنامه در 2 هفته تفاوت چندانی با هم ندارند، ولی بر اساس نیاز مخاطب طراحی شده‌اند.  اخبار رشته‌های ورزشی که هر روز در آنها خبر هست و ورزش‌هایی که در درجه دوم اهمیت قرار می‌گیرند. برای هر یک از این رشته‌ها کارشناس ورزشی داریم. چند آیتم ثابت داریم که همکاران شبکه، آنها را با تحلیل کوتاه ارائه می‌کنند. بخش‌های کوتاهی راجع به مسائل سلامت داریم. ترغیب مردم به ورزش‌های همگانی، ورزش بانوان، ورزش اقشار مختلف جامعه هم بخش‌های دیگری از برنامه ماست. به طور کلی سعی می‌شود برای شنوندگانی که زیاد هم تخصصی ورزش را دنبال نمی‌کنند، اطلاع‌رسانی عام‌تری داشته باشیم. همین‌طور به فراخور اتفاقاتی که می‌افتد خبررسانی می‌کنیم؛ مثلا الان مساله المپیک مطرح است، در هر روز چند دقیقه راجع به تاریخ المپیک صحبت می‌کنیم و با یکی از ورزشکارانی که برای ایران سهمیه المپیک کسب کرده، گفتگو داریم.

فاطمه رحیمی‌