فرگوسن از حالا طرح قهرمانی‌های بعدی یونایتد را می‌ریزد

مربی سیری‌ناپذیر

در 67 سالگی نیز شور و اشتیاق مربی اسکاتلندی شیاطین سرخ به کسب فتوحات تازه فروکش نکرده و اینک به این می اندیشد که چه بکند تا بین قهرمانی فعلی و پیروزی بعدی اش در اروپا 9 سال فاصله نیفتد.

کد خبر: ۱۸۱۳۶۴

از همان فردای روز قهرمانی منچستریونایتد در مسابقه‌های فصل اخیر فوتبال جام قهرمانان باشگاه‌های اروپا، الکس فرگوسن مربی اسکاتلندی دیرپای این تیم در حال طراحی آینده و یافتن راه‌های تکرار آن بوده است.

این دومین بار است که فرگوسن 67 ساله این عنوان را نصیب شیاطین سرخ کرده است و با این که شانس و اقبال مساعد، عامل اصلی پیروزی منچستر در هر دو دیدار فینال 1999 و 2008 بود، اما فرگی نیز دست از کار و تلاش بر نداشته و این بار هم اقداماتش را برای تکرار عنوان خود از حالا شروع کرده است، فرگوسن که تیمش امسال در رقابتی نزدیک با چلسی عنوان قهرمانی لیگ برتر انگلیس را هم تصاحب کرد، می‌گوید: واقعا احساس غرور می‌کنم.

گاهی آدم‌ها برای شروع مجدد فعالیت‌های خود به سختی می‌افتند و کم می‌آ‌ورند، زیرا انگیزه‌ای قوی ندارند و دیگران باید آنها را وادار به این کار کنند، اما من چنین نیستم و چند هفته‌ای است که به فصل بعدی و چگونگی حضورمان در آن می‌اندیشم.

برای من شادی‌های قهرمانی معمولا بسرعت رنگ می‌بازند و به چیزی مربوط به گذشته بدل می‌شوند. لحظه‌ای که قهرمانی‌مان قطعی شد و ادوین فان درسار (دروازه‌بان هلندی)‌ پنالتی نیکولاس آنلکا را گرفت، اوج شادی من بود، اما نمی‌توان تا ابد به آن فکر کرد زیرا از حوادث بعدی غافل خواهیم ماند.

از شروع تا به حال

به رغم 35 سال مربیگری، شوق کسب پیروزی‌های تازه همچنان در وجود فرگوسن هست و تمام قهرمانی‌های پرشمار یونایتد طی 22 سال زمامداری وی در اولدترافورد نیز او را سیر نکرده است. هنوز لزوم حرکت و کسب پیروزی در چشم‌های پیرمرد اسکاتلندی محسوس است، ولی مساله مهم این است که او انتظار دارد همان شور و شوق در چشم‌های شاگردانش هم موج بزند و آنها نیز مثل خود او تشنه پیروزی‌های تازه باشند و به آنچه در گذشته نصیب‌شان شده است، اکتفا نکنند.

اولین بار که فرگوسن سرمربی شد، 32 سال بیشتر نداشت و تیمی که به وی سپرده شد، ایست استرلینگ شایر اسکاتلند بود و او سپس مربیگری تیم آبردین این کشور را دست گرفت و به قهرمانی جام برندگان جام اروپا در سال 1983 رساند و آن هم در شرایطی که آبردین از هر نظر تیمی متوسط به نظر می‌رسید.

فرگوسن یک بار در سال 2002 تصمیم به بازنشستگی گرفت، اما بعد پشیمان شد و یونایتد شادمان است که او چنین کرد، زیرا پس از دو سه سال نزول وی و تیمش، منچستر در 2 فصل اخیر دوباره اوج گرفته و از نو قهرمان انگلیس و فاتح جام قهرمانان باشگاه‌های اروپا شده است.

با این‌که بتازگی عنوان کرده که تا 3 سال بعد از این حرفه کنار می‌رود، اما از یک‌سو وقت دارد که باز بر افتخارات یونایتد بیفزاید و از جانب دیگر با شناختی که از او و اشتهای سیری‌ناپذیر وی در دست ماست، بعید نیست که فرگوسن باز تغییر عقیده بدهد و پس از اتمام 3 سال مورد بحث، باز در یونایتد بماند و چگونه می‌توان به او گفت که باید برود!

تغییر اوضاع

البته سه‌چهار سال پیش که آرسنال و سپس چلسی قدرت را از دست فرگوسن و منچستر در آوردند و این تیم‌ها سزاوارانه قهرمان لیگ انگلیس شدند، بسیاری از هواداران یونایتد و همچنین ناظران بی‌طرف به این نتیجه رسیده بودند که فرگی باید برکنار شود و این را بوضوح در شعارها و اظهارنظرهای خود گفتند، زیرا نه حریف جوانان بالنده آرسن ونگر می‌شد و نه توان مقابله با تاکتیک‌های حساب شده خوزه مورینیو را داشت.

اما اوضاع تغییر کرد و جوانی بیش از حد آرسنال و ضعف تدابیر ونگر در این خصوص و جدایی مورینیو از چلسی که از حماقت مدیران این باشگاه نشات می‌گرفت، یک بار دیگر بازی را به سود منچستر کرد و با این که بی‌سیاستی در لندن و ضعف هدایت ونگر و اشتباهات بزرگ جانشین بی‌صلاحیت و بی‌هویت مورینیو نقش و سهم بزرگی در توفیق‌های مجدد یونایتد داشتند، اما فرگی هم آنقدر هوش و قدرت داشت که با خریدهای مناسب و ایجاد ترکیب‌هایی تازه، تیم را وارد دوره جدیدی از استیلای خود کند.

حالا تیمی که کریستیانو رونالدو وین رونی را در اختیار دارد،‌ به اعتقاد برخی از تیم 3 جامی سال 1999 منچستر هم درخشان‌تر است. طی 22 سالی که از حضور فرگوسن در اولدترافورد می‌گذرد، پیوسته تیم‌های خوبی ساخته است و سه چهار مورد آن از همه بهتر بوده است مثل تیم منچستر در سال‌‌های 94، 96، 99 و 2008 ولی مهم‌تر این که هرگز حرکت و تلاش مربی پرشور و شوق اسکاتلندی پایان نیافته و آن ریتم، پیوسته ادامه یافته است.

در این سال‌ها فرگوسن با هوشیاری از اعمال تغییرات وسیع و بیش از حد در تیمش خودداری کرده است و به جای این که ناگهان 10 نفر جدید را وارد سیستم بازی تیمش کند،‌ هر فصل یکی دو نفر تازه را در ترکیب منچستر به خدمت گرفته و تازه‌واردان از این طریق با سیستم کلی بازی تیم هماهنگ شده‌اند؛ بنابراین همیشه کسانی بوده‌اند که جوان‌ترها را راه‌ بیندازند و امروز اسکولز 35 و گیگز 36 ساله این کار را درجمع شیاطین سرخ انجام می‌دهند.

بهانه‌ای کافی‌

دیرپایی و دوام باور نکردنی سر الکس زمانی بیشتر و حیرت‌انگیزتر جلوه می‌کند که در نظر بگیریم فوتبال بشدت اقتصادی شده دنیا، در حال حاضر مدیران باشگاه‌ها کوچک‌ترین فرصت‌ اضافه‌ای را به مربیان خود نمی‌دهند و با اولین ناملایمات به مربیانی دیگر روی می‌آورند.

درست است که در بسیاری از سال‌ها فرگوسن موفق بوده، اما نتایج بسیار بد او در 4 سال نخست حضورش در اولدترافورد و یا سال‌های 2004 تا 2006 به گونه‌ای بود که بهانه‌های کافی را برای کنار گذاشتن وی به دست سران یونایتد داده بود، اما آنها به هر دلیل اقدام به آن کار نکردند و سود این قضیه به باشگاه رسید که در پی هر یک از آن رکودها، صاحب افتخارات تازه‌ای شده است.

بین اولین و آخرین افتخار اروپایی فرگوسن 25 سال فاصله وجود دارد و این یک رکورد قاره‌ای جدید در این خصوص است. او برای قهرمانی آبردین در جام جامداران اروپا 1983، رئال مادرید به مربیگری آلفردو دی‌استفانو را پشت‌سر نهاد و از تقابل با چنان تیمی نهراسید و امسال در راه پیروزی یونایتد در جام باشگاه‌های اروپا امثال لیون، رم، بارسلونا و چلسی را شکست داد.

پیش‌تر، رکورد بیشترین فاصله بین فتوحات اروپایی برای یک مربی 17 سال بود که برای اسون گوران اریکسون سوئدی شکل گرفته بود. فرگوسن با منچستریونایتد جام برندگان جام اروپا را مجدد و این بار در سال 1991 فتح کرد، اما فتوحاتش در جام قهرمانی باشگاه‌های اروپا طبعا مهم‌تر بوده و او را در سال‌های 1999 و 2008 به این مهم رسانده است.

مدارس فوتبال‌

اما وی تمام نشدنی است و طبعا از خود می‌پرسد که چه بکند تا بین فتح کنونی و قهرمانی بعدی‌اش برخلاف دفعه قبل 9 سال فاصله نیفتد. فرگوسن با دریافتن اهمیت نقش جوانان در اوجگیری هر تیمی، مدارس فوتبال منچستر را از همان سال نخست حضورش در اولدترافورد جدی گرفت و سیستم یافتن استعدادهای جوان در دیگر نقاط کشور را نیز در کنار آن راه انداخت و از این طریق بود که جوانان بالنده‌ای مثل گیگز، اسکولز، شارپ، بکام، برادران نویل، فله‌چر و براون یا در تیم‌های جوانان منچستر ساخته شدند یا در عنفوان جوانی در دیگر تیم‌ها نشان شده و جذب اولدترافورد شدند.

از آن جمع هنوز معدودی در یونایتد حاضرند و مهم‌تر این که ساخت و رو کردن جوانان بعدی در اولدترافورد نیز ادامه دارد و حتی اگر فرگوسن به قول اخیر خود در زمینه ترک منچستر در سال 2011 عمل کند، آن جوان‌ترها می‌توانند بخشی از (و نه تمامی)‌ توفیق‌های یونایتد را در سال‌های پس از وی استمرار بخشند.