5 اشتباه رایج درباره صرع‌

2- خط کشیدن به دور یک بیمار درحال تشنج، نخستین قدم برای کمک به اوست.

اصلا و ابدا. خط کشیدن به دور یک مریض در حال تشنج، همان‌قدر خنده‌آور و غیرعلمی است که مراجعه به جن‌گیر یا خوراندن آب قند به بیمار مصروع. وقتی یک نفر در حضور شما دچار حمله صرع می‌شود، در نخستین قدم باید با خونسردی به او نزدیک شوید، اشیای خطرناک را از دسترس او دور کنید، یقه لباسش را باز کنید تا گردنش آزاد شود و بعد، سر یا شانه او را به یک طرف بچرخانید. در این مدت باید از ریختن آب بر روی صورت بیمار یا گرفتن دست و پای او هنگام تشنج خودداری کنید. اگر تشنج فرد زودتر از 5 دقیقه به پایان رسید، مدتی او را به حال خودش بگذارید اما اگر حمله‌اش بیش از 5 دقیقه طول کشید یا دو مرتبه پشت سر هم تکرار شد، باید فورا او را به پزشک برسانید.

3- صرع یکی از بیماری‌های صعب‌العلاج اعصاب و روان است که به درمان دارویی جواب نمی‌دهد.

اتفاقا صرع یکی از درمان‌پذیرترین بیماری‌های اعصاب است که پس از درمان دارویی، حملات آن در 70 درصد موارد به طور کامل کنترل می‌شود، در 10 درصد موارد شدت و تناوب حملات آن با دارودرمانی کاهش می‌یابد و تنها در 20 درصد موارد حمله‌ها تحت کنترل درنمی‌‌آید. اما مهم‌ترین نکته درباره درمان دارویی صرع، طولانی بودن دوره درمان است و البته انتخاب دارو و پروتکل درمانی (تک‌دارویی یا چنددارویی) کاملا به نظر پزشک بستگی دارد.

4- علت بیماری صرع، وراثت است.

اگرچه وراثت در بروز صرع بی‌تاثیر نیست؛ اما در علت‌شناسی این بیماری باید به تاثیر علل و عوامل دیگر نیز اشاره کرد. ضربه‌هایی که در دوران بارداری به جنین وارد می‌شود و فشار سر جنین به هنگام زایمان و حتی برخی از عفونت‌های زایمانی می‌تواند به بروز صرع در بدو تولد منجر شود. پس از تولد نیز تصادفات و ضربه‌های مغزی و نیز برخی از عفونت‌ها را باید شایع‌ترین علل ابتلا به این بیماری دانست.

5- مبتلایان به صرع معمولا عصبی، کندذهن و کم‌حافظه‌اند.

به هیچ وجه! صرع به ضعف اعصاب ربطی ندارد، به کندذهنی مربوط نیست و افت حافظه هم نمی‌آورد. اینها را با یک نگاه سطحی به فهرست تاریخی مصروعان هم می‌شود فهمید. نیوتن، آلفرد نوبل، داستایوسکی، چارلز دیکنز، میکل‌آنژ، ادگار آلن‌پو، لئوناردو داوینچی، ناپلئون، ژولیو سزار و آگاتا کریستی و... هم صرع داشتند، هم نبوغ.

دکتر محمد کیاسالا‌ر