سالهاست که در فوتبال ایران به اصول آمادهسازی تیم ملی توجه نمیشود و حالا شرایط بدتر هم شده، چراکه به دلایلی غیرفوتبالی، قادر به آوردن تیمهای بزرگ به تهران نیستیم و ناچار با حریفان نهچندان مطرحی چون زامبیا بازی میکنیم. به عبارتی آنچه در فوتبال مدرن رعایت میشود، اینجا و در فوتبال ایران رعایت نمیشود.
در مقابل امارات تیمی است با امکانات فراوان که به جهت سختافزاری اصلا با تیم ملی کشورمان قابل مقایسه نیست. تیم ملی امارات یک مربی بزرگ هم روی نیمکت خود دارد، اما کاستی بزرگ آنها نیروی انسانی است. به همین خاطر هم من نمیتوانم تصور کنم اماراتیها با نتیجهای غیر از باخت، ورزشگاه آزادی را ترک کنند.
این استدلال فقط به خاطر تفاوت در پتانسیل 2 تیم و اعتبارآنهاست. امارات هیچگاه در مقابل ایران حرفی برای گفتن نداشته است و اینبار هم شانس زیادی برای کسب امتیاز در ورزشگاه آزادی ندارد.
علی دایی هرچند به واسطه 2 بازی تدارکاتی تیم ملی مقابل سایپا و زامبیا نمیتواند به یک جمعبندی مناسب برای بازی با امارات برسد، اما در شرایط کنونی 2 برگ برنده دیگر در اختیار دارد:
1 - حضور برخی از لژیونرهای اماراتی در ترکیب تیم ملی
2 - عدم شناخت امارات از تیم ملی ایران
لژیونرهای ایرانی شاغل در امارات که فصل پرفروغی را در این کشور سپری کردند، قطعا اطلاعات بسیاری را در اختیار کادر فنی گذاشتهاند که این اطلاعات در شرایط کنونی میتواند بسیار باارزش باشد. از طرفی همین که ما شناخت مناسبی از تیم ملی ایران نداریم، قطعا برونو متسو و دستیارانش هم از تیمی که میخواهند مقابلش بازی کنند، اطلاعات مناسبی ندارند و حتی آنالیز دقیق آخرین بازی تیم، مقابل کویت هم کمک چندانی به آنها نخواهد کرد.
در مجموع امیدوارم بار دیگر با استفاده از استعدادهای درونیمان از سد امارات بگذریم و قطعا دایی میتواند از هر بازی به عنوان تدارکی مناسب برای بازی بعدی استفاده کند و تیم را از این مرحله به سلامت عبور دهد.
امیر حاجرضایی