کسب سهمیه بیشتر یا تصاحب مدال المپیک؟!

کشتی فرنگی که در جهانی باکو با کسب 3 سهمیه المپیک عملکرد مناسب‌تری نسبت به کشتی آزاد داشت، در 2 میدان آسیایی جی‌جو و گزینشی رم نتوانست همچون باکو عملکرد موفقی در تکمیل سهمیه المپیک ارائه کند و از استرس‌ها و فشارهای روانی ناشی از اصراری که جامعه کشتی از کامل شدن ترکیب تیم ملی کشتی فرنگی ایجاد کرده، خود را نجات دهد.

همین انتظارات اهالی کشتی باعث شده مردان فنی و تصمیم‌گیرنده در کشتی فرنگی، تمامی تمرکز و دغدغه خود را برای یک هدف آن هم تکمیل شدن 7 سهمیه المپیکی معطوف کنند و از دیگر نفرات شاخص و زبده که به مراتب شانس بیشتر و مسلمی برای کسب مدال در المپیک دارند، غافل بمانند.

گرچه معتقدیم به دست‌ آوردن 2 سهمیه باقی‌مانده در میدان گزینشی نوویسا و صربستان می‌تواند از نظر کمی موفقیت بزرگی برای کشتی فرنگی ایران به شمار آید که برای نخستین‌بار با ترکیب کامل و 7 ملی‌پوش وارد کارزار المپیک شود؛ اما آیا کشتی فرنگی تمام موفقیت خود را فقط در بالابردن سهمیه‌های المپیکی می‌تواند تحقق بخشد یا اکنون با‌توجه به حضور چهره‌های کارسازی چون حمید سوریان، قاسم رضایی، سامان طهماسبی، مسعود هاشم‌زاده و... باید میزان توانمندی و خواسته‌های خود را تا حد کسب مدال المپیک آنچنان افزایش دهیم که کمترین تردیدی برای شکستن طلسم ناکامی‌‌های فرنگی‌کاران طی 36 سال گذشته باقی‌نماند؟

در این ادعا که کشتی فرنگی به آن درجه از رشد و شکوفایی رسیده است که می‌تواند خود را یکی از کشورهای قدرتمند در آسیا و مدعی کسب مدال در مسابقه‌های جهانی و المپیک مطرح کند، کسی تردیدی ندارد. از طرفی، با رجوع به سابقه تاریخی حضور فرنگی‌کاران در ادوار گذشته بازی‌های المپیک،‌ این واقعیت ناخوشایند خودنمایی می‌کند که کشتی ‌فرنگی‌ ما هیچ‌گاه نتوانسته با ترکیب کامل و قوی در کارزار المپیک اعلام حضور کند؛ بنابراین تا اینجای کار هم تصاحب بیش از 70 درصد از سهمیه المپیک برای کشتی‌فرنگی توفیقی امیدوار کننده محسوب می‌شود تا موفقیت‌های کمی را از ابعاد کیفی نیز افزایش دهیم.

اکنون کشتی‌فرنگی پس از اولین میدان گزینشی رم باز هم خود را درگیر میدان دیگری برای به‌دست آوردن 2 سهمیه باقیمانده در 2 وزن 60 و 74 کیلو کرده است.

اما در این مقطع زمانی که همگان انتظاری شایسته و بایسته از کشتی‌فرنگی در المپیک دارند، شایسته نیست که تمام توان فکری و مادی را فقط در کسب سهمیه صرف کنیم، بلکه تصاحب مدال در المپیک باید در اولویت اهداف فدراسیون کشتی قرار بگیرد. در این رهگذر، ضرورت حضور فرنگی‌کاران نامزد حضور در المپیک در میدان‌های معتبر بین‌المللی بیش از پیش اهمیت پیدا می‌کند براستی این پرسش مطرح است که برای کشتی ‌فرنگی کدامین موفقیت ملاک افتخار است: کسب سهمیه یا مدال المپیک؟!

سعید میرزاشفیع‌