IP جوابگو نیست‌

در حقیقت اینها وظیفه لایه بالاتر یعنی لایه انتقال است که پروتکل معروفTCP  نیز در آن لایه تعریف می‌شود.
نگارش‌های نخست پروتکلIP هیچ‌گاه به‌صورت گسترده به کار گرفته نشدند.

اولین نگارش از این پروتکل که به طور گسترده به کار گرفته شد و هم‌اکنون نیز در شبکه جهانی اینترنت در حال استفاده است نگارش4 پروتکل IP است.‌(IPV4)
پروتکل‌ ST (Internet Stream Protocol) که به آن 5 IPV نیز گفته می‌شود، نگارش بعدی IP است که هیچ‌گاه برای کاربرد عمومی معرفی نشد. نگارش بعدی پروتکل IP به‌ IPng (IP next generation) یا همان 6 IPV است که امروزه بندرت از آن استفاده می‌شود ولی گسترش آن روند کندی دارد، اما این پروتکل در آینده جایگزین 4 IPV خواهد شد، زیرا پیش‌بینی‌ها نشان می‌دهد که 4IPV محدودیت‌هایی دارد که با گسترش شبکه جهانی و پیدایش نیازهای جدید، دیگر جوابگو نخواهد بود و نیاز دارد که با نسل بعدی از این پروتکل جایگزین شود.

نسخه 4 و 6

IPV4 از آدرس‌های 32 بیتی استفاده می‌کند که به 232 یا بیش از 4 میلیارد آدرس محدود است. زمانی تصور می‌شد این میزان آدرس‌دهی همواره کافی خواهد بود، اما واقعیت صحبتی غیر از این دارد، اما 6 IPV از آدرس‌های 128 بیتی استفاده می‌کند که به این ترتیب 2128 یا حدود1038 3/4x آدرس منحصر به فرد خواهیم داشت که می‌توان این میزان را در مقایسه با حد نیاز،‌ نامحدود فرض کرد. در نگارش4، آدرس‌ها به صورت 4عدد دهدهی که با نقطه از هم جدا می‌شوند، نمایش داده می‌شود. اما در نگارش 6، یک آدرس از 8قسمت تشکیل می‌شود که هر قسمت از 4 رقم هگزا دسیمال (شانزده شانزدهی)‌ تشکیل می‌شود و این قسمت‌ها با کالن (:) از هم جدا می‌شوند. 93.2.14.219 نمونه‌ای از آدرس 4 IPV و7334:0370
:A583:1002:0db8:58A3:9131:8a2e
نمونه‌ای از آدرس6IPV است. در حال حاضر بسیاری از شبکه‌های از پروتکل6 IPV استفاده می‌کنند و این میزان رو به گسترش است اما سرعت گسترش آن محدود و کنترل شده است.

6IPV به میزان بسیار زیادی با 4IPV سازگار است و در واقع گسترش‌یافته یا تعمیمی از آن به شمار می‌رود. به همین دلیل اکثر پروتکل‌های لایه انتقال و کاربرد در مدل مرجع می‌توانند بدون تغییر یا با اعمال تغییرات جزیی با 6 IPV کار کنند.

البته در این امر استثناهایی نیز وجود دارند و‌ آن پروتکل‌هایی نظیرFTP و3 NTPV است که آدرس‌های لایه شبکه درون آنها تعبیه می‌شود. برنامه‌های کاربردی نیز برای این که بتوانند با 6  IPV کار کنند نیاز دارند که تغییرات کوچکی در آنها اعمال شود و مجددا کامپایل شوند.

در4 IPV، فیلد طول که در header قرار می‌گیرد 16 بایت است. بنابراین هر بسته IP می‌تواند حامل 216‌ بایت یعنی 64 کیلو بایت داده باشد. اما در6 IPV فیلد طول 32 بایت شده است که می‌تواند یک بسته اطلاعاتی را بنا به نیاز به طور دلخواه تا حداکثر 4 گیگابایت (232بایت)‌ نیز حمل کند. به این نوع بسته‌ها در اصطلاح jumbogram نیز گفته می‌شود، در حقیقت jumbogram بسته‌ای است که اندازه‌ آن برای یک فناوری بیشتر از حد معمول است.

 پارسا ستوده‌نیا