اول اورژانس را نجات دهیم‌

فدراسیون از 115 شکایت می‌کند و مرکز اورژانس تهران هم به روزنامه‌ها توضیحاتی را ارسال می‌کند. اتفاقا در توضیحات مرکز اورژانس تهران نکاتی آمده که در واقع این مرکز و فدراسیون قایقرانی را از گناه مبرا نمی‌کند.

براساس اعلام اورژانس تهران، فدراسیون قایقرانی برای برگزاری چنین مسابقه‌ای، تقاضای استقرار نیروهای اورژانس در محل مسابقه را نداشته است.

در واقع مسابقاتی در این سطح، بدون حضور آمبولانس و نیروهای امداد برگزار شده، در حالی که اگر سری به نمایشگاه کتاب تهران که در حال برگزاری است، بزنید در آن فضا هم آمبولانس و نیروهای امداد حضور دارند.

هرچند روایت دیگری می‌گوید ظاهرا آمبولانس حضوصی در این مسابقه حضور داشته و البته مجوز ادامه کار این آمبولانس خصوصی تمدید نشده بوده و این که چرا آمبولانس‌های خصوصی بدون مجوز برای جابه‌جایی مریض و مصدوم در شهر تردد می‌کنند، گزارش دیگری می‌خواهد.

اورژانس تهران در توضیحاتش شاید به اشتباه! توپ را به زمین وزارتخانه‌اش انداخته است؛ چراکه در نمابر این مرکز نوشته شده است: «سوال دیگر این که درمانگاه‌ها طبق آیین‌نامه‌ای که برای تاسیس درمانگاه دارند، مکلف هستند آمبولانس برای انتقال بیماران خود داشته باشند و تمام امکانات لازم را برای احیای بیماران بدحال و عملیات CPR از جمله دستگاه DC شوک داشته باشند که ظاهرا این درمانگاه در این مورد کوتاهی کرده است.»
و در ادامه آمده است:

«سال 85 معاونت محترم سلامت از طرف آقای دکتر علویان بخشنامه‌ای به تمام درمانگاه‌ها ابلاغ نموده که تمام درمانگاه‌ها موظف به داشتن آمبولانس بوده یا با یک مرکز خصوصی قراردادی برای انتقال بیمارانشان داشته باشند که در پیوست همین جوابیه اعلام می‌گردد. این بخشنامه در تاریخ 9/12/85 و 10/12/85 در 2 روز متوالی برای این درمانگاه فاکس شده و مهلت یک ماهه‌ای برای تهیه آمبولانس داشتند اما این درمانگاه کوتاهی کرده و از آن موقع تاکنون هنوز هم اقدامی برای رفع این معضل حیاتی نکرده است.»

این توضیحات بیشتر عذر بدتر از گناه به نظر می‌آید، چرا که درمانگاهی که باید آمبولانس داشته باشد، ندارد و همچنان به کارش ادامه می‌دهد؛ وقتی وضعیت درمانگاهی وابسته به بخش خصوصی در شهر تهران این است. تصور کنید درمانگاه شهری کوچک را! البته براساس توضیحات فدراسیون قایقرانی و اورژانس تهران، این ورزشکار در ساعت 5 عصر ناخوش می‌شود و ظاهرا هیچ‌کس از فدراسیون و مجموعه آزادی برای 5 ساعتی که از زمان حادثه تا رسیدن بیمار به درمانگاه گذشته، پاسخی نداده است.

از طرفی اورژانس تهران در توضیحاتش نکته قابل تامل دیگری را در کنار این مساله که «اورژانس در آن مدتی که آمبولانس در راه بوده، مرتبا با درمانگاه تماس می‌گرفته اما جواب نمی‌دادند» آورده است: «فرض کنیم بیمار را تحویل می‌گرفتیم، بیمار را به چه مرکزی انتقال می‌دادیم؟ قانون به ما می‌‌گوید بیماری که در حال CPR است (یعنی بیمار بدحال را)‌ باید به نزدیک‌ترین مرکز خصوصی، دولتی، تامین اجتماعی و حتی نظامی انتقال دهیم و این مراکز موظفند بیمار CPR را بدون هیچ چون و چرا تحویل بگیرند و نزدیک‌ترین بیمارستان به آن مرکز، بیمارستان ایرانیان است که در فاصله 10 متری این درمانگاه است. یعنی آمبولانس اورژانس نمی‌تواند با یک فرمان بپیچد، بنابراین ما مجبور بودیم بیمار را روی برانکارد گذاشته و به بیمارستان ببریم که این کار را خود مسوولان درمانگاه هم می‌توانستند در این فاصله انجام دهند که متاسفانه این کار را هم نکردند.

اگر هم دستگاه شوک درمانگاه خراب بود بیمارستان مقابل صددرصد دستگاه شوک داشته است. پس این اقدام را نیز انجام نداده، در نهایت اورژانس تهران طبق استانداردهای جهانی اگر جمعیت 12 میلیونی آن را در نظر بگیریم، باید به ازای هر 10 الی 16 هزار نفر یک دستگاه آمبولانس داشته باشد که رقمی معادل 500 الی 600 دستگاه آمبولانس است در حالی که هم‌اکنون با 123 دستگاه، اورژانس تهران در حال اداره این شهر بزرگ است.

درد کشیده، طبیب است‌